Visualizzazione post con etichetta Recensioni. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta Recensioni. Mostra tutti i post

18 gennaio 2016

Martedì 19 gennaio su Radio Onda Italiana
Dinsdag 19 januari op Radio Onda Italiana





Per la puntata di stasera di Radio Cucina andiamo in Friuli Venezia Giulia.
Ho intervistato recentemente diversi rappresentanti di consorzi di promozione turistica che si erano riuniti ad Amsterdam per presentare la regione, uno dei tanti eventi organizzati dalla Camera di Commercio Italiana per l'Olanda.
Ai microfoni di Radio Onda Italiana ci saranno la signora Sneider della Camera di Commercio di Udine, la signora Claudia Gioitti del Consorzio di Promozione del Tarvisiano, la signora Francesca Bassano del Consorzio di Promozione di Lignano Sabbiadoro e il signor Massimo Perazion del Consorzio di Promozione della Carnia.
Quindi, se state cercando ispirazione per le prossime vacanze, non perdete l'occasione di ascoltare queste interviste, perché il Friuli Venezia Giulia merita davvero più di una visita.

Qui trovate alcuni link al mio viaggio in Friuli Venezia Giulia di alcuni anni fa (ed è ora di tornarci anche per me...)

Le Alpi
Passeggiata a Sappada (che non è in Friuli ma in Veneto, al confine e vale molto il viaggio)
Ristorante La Rustica a Sappada
Sappada Vecchia
Voltan Haus - Sappada
Ristorante Laite a Sappada
La Latteria di Ovaro
Prosciuttificio Wolf a Sauris
Casa del Grivò a Faedis
Casa del Grivò: a cena da Paola e Toni
Udine 1: Duomo e Piazza della Libertà
Udine 2: il Castello
Udine 3: Piazza San Giacomo e l'Antica Maddalena
Cividale del Friuli
Cividale del Friuli: finestre e giardini
Cividale del Friuli: Antica Osteria Ai Tre Re
Cividale del Friuli: Il Tempietto Longobardo
Cividale del Friuli: Trattoria Al Campanile
Giorgio Colutta e l'ecosostenibilità di un'azienda vitivinicola
Paolo Rodaro ed i vini tipici del Friuli


Ecco i dati e i link per gli ascoltatori: cliccate qui dalle 20 alle 21 per il programma in lingua italiana su Salto Wereld FM e qui dalle 21 alle 22 per il programma in lingua olandese su Salto Stads FM. Per ascoltare questa puntata in un altro momento, seguite questo link per l'italiano e questo link per l'olandese.
E non vi spaventate se all'inizio della trasmissione sentite parlare in olandese: i primi 3 minuti vengono rosicchiati dal radiogiornale di Salto!

~~~~~ Nederlands


Enkele weken geleden was Annabel Langbein in Nederland. Ze komt uit New Zealand, ze schrijft succesvolle kookboeken en heeft een programma, The Free Range Cook, op TV. Ik interviewde haar (in het Engels) over haar (Italiaanse) inspiratie.

Een andere interview in het Engels is die aan de heer Garibaldi, docent aan de International Culinary Center in New York. Elk jaar komt de heer Garibaldi met een groep studenten in Italië om ze rechtstreeks kennis te laten maken met al het lekkers die Italië biedt.


De inspirator van talloze Engelse koks heeft weer een mooi boek gepubliceerd, Pasta.
Hierin veel recepten, voor ieder wat wils over een van de hoekstenen van de Italiaanse manier van eten. Je kunt zelf farfalle, fusilli en ravioli leren maken met de stap voor stap uitleg en prachtige foto’s. De recepten komen uit diverse regio's en zijn geschikt voor elke dag of om uit te pakken met bijvoorbeeld een pasta met truffelsaus of met schaal- en schelpdieren. Blijft er pasta over? Geen nood, maak dan een omelet van pastakliekjes.

Antonio Carluccio
Pasta
224 pag.
€ 24,95
ISBN 9789059565364

Hier de gegevens en de links voor de luisteraars: klik hier van 20 tot 21 uur voor het programma in het Italiaans op Salto Wereld FM en hier van 21 tot 22 uur voor het programma in het Nederlands op Salto Stads FM.
Om op een andere moment naar de uitzending te luisteren, volg deze link voor het Italiaans en deze link voor het Nederlands.

15 giugno 2015

Martedì 16 giugno su Radio Onda Italiana
Dinsdag 16 juni op Radio Onda Italiana

 
Per questa trasmissione di Radio Cucina per Radio Onda Italiana ci trasformeremo in Radio Libreria, perché parlerò di libri. Anzi, di un libro, quello appena uscito per la Guido Tommasi Editore e scritto a quattro mani da Lydia Capasso e Giovanna Esposito: Gli Aristopiatti.
 
Un libro dal tono personale e con un taglio davvero originale: per una volta non si parla della cucina dei contadini o della cosiddetta cucina povera, ma si va a guardare cosa mettevano in tavola i ricchi, nobili prima e borghesi poi. Il tutto condito con una sanissima dose di ironia e una splendida dichiarazione d'intenti da parte delle autrici: che loro non hanno assolutamente voluto fare una ricerca scientifica sulle fonti (mestiere di storici e archivisti) ma si sono lasciate guidare dal raconto più affascinante per collocare un piatto. Gli Aristopiatti è composto da 72 ricette precedute da un racconto ed è suddiviso in sei aeree geografiche più una sezione in cui i discendenti dei nobili di allora ci raccontano una ricetta di famiglia.
Se Santa Tecnica mi assiste, avrò le autrici al telefono per un'intervista in diretta. Collegatevi quindi se volete sapere di tutto e di più su questo libro e sulle autrici.

Ecco i dati e i link per gli ascoltatori: cliccate qui dalle 20 alle 21 per il programma in lingua italiana su Salto Wereld FM e qui dalle 21 alle 22 per il programma in lingua olandese su Salto Stads FM. Per ascoltare questa puntata in un altro momento, seguite questo link per l'italiano e questo link per l'olandese.
E non vi spaventate se all'inizio della trasmissione sentite parlare in olandese: i primi 3 minuti vengono rosicchiati dal radiogiornale di Salto!

~~~~~ Nederlands


Tijdens de uitzending in het Italiaans zal ik twee schrijfsters interviewen die net een bijzonder kookboek hebben uitgegeven: Lydia Capasso en Giovanna Esposito. Het boek is getiteld 'Gli Aristopiatti' en behandelt een 70-tal recepten uit de rijke keukens van de Italiaanse adel en pauzen. Het bevat ook veel historische verhalen die licht en grappig worden verteld. Als je een beetje Italiaans kunt, luister ook naar deze uitzending.

De Nederlandse uitzending ga in het Engels doen want ik heb speciale gasten: Katerina Dehning-ová uit Tsjechië en Wendell Joseph uit het Caribische eilandje St. Lucia. Katerina en Wendel hebben net het boek 'Karibské Spojky' oftewel 'Caribbean Connection' uitgebracht en zijn speciaal uit St. Lucia en Praag naar Amsterdam gevlogen om hun boek exclusief voor Radio Cucina te presenteren.

In het eerste deel van het boek maakt Katerina een cruise door het Caribisch gebied met zijn veelheid aan eilanden en eilandjes. Elke bestemming voorziet ze van geestige commentaren en verhalen. In het tweede deel onderzoekt ze het eiland St. Lucia en vult haar indrukken en ervaringen aan met de eigenzinnige teksten van lokale gids Wendell. Het is een wereld waar een relatief korte historische periode werd in beslag genomen door troepen van verschillende landen, geketende slaven, enthousiaste missionarissen, hoopvolle goudzoekers, avontuurlijke ontdekkingsreizigers, hardwerkende boeren, interessante inheemse mensen, slaven uit Afrika en Europa en piraten op schepen vol schatten.

Luister naar de live interview met Katerina en Wendell, in het Engels.

Hier de gegevens en de links voor de luisteraars: klik hier van 20 tot 21 uur voor het programma in het Italiaans op Salto Wereld FM en hier van 21 tot 22 uur voor het programma in het Nederlands op Salto Stads FM.
Om op een andere moment naar de uitzending te luisteren, volg deze link voor het Italiaans en deze link voor het Nederlands.

06 agosto 2013

Martedì 6 agosto a Radio Onda Italiana
Dinsdag 6 augustus op Radio Onda Italiana


Radio Cucina non scappa d'estate ma vi tiene compagnia anche sotto il solleone d'agosto.
E la puntata d'agosto è dedicata al vino, che con il tempo pazzerello di quest'anno sarà tutto una sorpresa.
Cinque anni fa intervistai per la prima volta per Radio Onda Italiana Gian Piero Marrone, produttore di Barolo (e tanti altri ottimi vini) a La Morra, in Piemonte. Qui sotto trovate il video con l'intervista di allora.


A maggio sono andata a trovarlo e ho intervistato di nuovo lui e per la prima volta sua figlia Valentina, enologa, che da un paio d'anni si occupa ufficialmente dei vini dell'azienda.


Non perdetevi quest'intervista-fiume con padre e figlia, due generazioni a confronto, due bellissime teste e due grandi cuori per il vino.

Per ascoltare questa puntata in un altro momento, seguite questo link per l'italiano e questo link per l'olandese.

E non vi spaventate se all'inizio della trasmissione sentite parlare in olandese: i primi 3 minuti vengono rosicchiati dal radiogiornale di Salto!

~~~~~ Nederlands

  
Het is zomer.
Ook in Nederland.
Ongelooflijk maar waar.
Overal in de stad, op balcons, in de tuinen en in de parken ruik je gegrild vlees.
Na 4 weken mooi bbq-weer ben je waarschijnlijk uitgebbq-d: wat kan ik nog meer bbq-en?
Daarom komen deze 2 receptenboeke van mijn favoriete kookboekenuitgever Fontaine als een geschenk uit de hemel voor de ideëenloze bbq-er.

Het eerste boek dat ik vanavond bespreek is van Stéphane Reynaud, een Franse kok die een restaurant heeft in  Montreuil (nabij Parijs). Als kleinzoon van een slager groeide hij op met vlees, een product dat hij dan ook erg serieus neemt. De ruim 150 recepten voor kleine hapjes en uitgebreide gerechten (brochettes, haasjes, ribstuk en koteletten, gebraad, vis en zeebanket, plús bijgerechten) getuigen van zijn grote ervaring. De recepten zijn niet moeilijk en allemaal voorzien van stoere foto's en grappige tekeningetjes erbij. Zijn commentaar bij ieder recept is heerlijk en hilarisch.

Barbecue & Plancha
Stéphane Reynaud
256 pag., paperback
Prijs € 19,95
ISBN 9789059564930
Uitgever Fontaine Uitgevers


Het tweede boek van vanavond is uitgegeven ism Le Creuset, de Franse gietijzeren pannenmerk.
De aandacht ligt hier op de instructies om een beter grillresultaat te behalen met hun producten. De recepten zijn goed maakbaar en het boek bevat vier hoofdstukken: vlees, vis, veggie én zoet.

Grill & Plancha
Le Creuset
Prijs € 9,95
ISBN 9789059564817
Uitgever Fontaine Uitgevers


Met dit derde boek gaan we vanavond aandacht geven aan wie graag minder vlees zou willen eten maar niet echt weet hoe dit moet aanpakken of graag een uitgebreide diner wil geven voor die lieve vegetarische vrienden maar geen doorgezaagde, saaie gerechten wil bereiden.
Dit boek bevat ook veel inspiratie voor wie al vegetarisch eet.
De Belgische schrijfster, Jorun Verheyden, had jarenlang een eigen vegetarisch restaurant, kookte daarna een aantal jaar voor Koningsteen en heeft sinds drie jaar haar eigen bedrijf Vegabites. Ze geeft ook al 17 jaar vegetarische kookworkshops en haar ervaring in lesgeven kun je wel teruglezen in het uitleg van de recepten.

Gebeten door groenten
Jorun Verheyden
€ 27.50
ISBN 978 90 5826 96 1 4
Uitgeverij Davidsfonds

Hier de gegevens en de links voor de luisteraars: klik hier van 20 tot 21 uur voor het programma in het Italiaans op Salto Wereld FM en hier van 21 tot 22 uur voor het programma in het Nederlands op Salto Stads FM.
Om op een andere moment naar de uitzending te luisteren, volg deze link voor het Italiaans en deze link voor het Nederlands.

Oh, ja, de eerste 3 minuten van de uitzending worden door het journaal van Salto in beslag genomen.

23 luglio 2012

Pizza ai mirtilli - Pizza met blauwe bessen


Durante l'ora in olandese della trasmissione radio di giugno ho recensito il libro di Pete Evans, un famoso cuoco australiano, dedicato alla pizza e i vari modi fantasiosi di condirla.
Mi ha dato un po' fastidio vedere che un australiano (bravo professionista, chi lo nega) riesce a vendere un libro dedicato alla pizza a livello internazionale, mentre in Italia, dove la pizza l'abbiamo inventata e fatta diventare il piatto più amato in tutto il mondo, non c'è un pizzaiolo in grado di farsi pubblicare uno straccio di ricetta originale sulla pizza.

E così, per puro spirito di bastian contrario, ad osteggiare una pizza alla carbonara, con pancetta e uova all'occhio di bue e una margherita con i pomodori da insalata tagliati a fette, ho usato l'ultimo pezzetto di pasta lievitata in modo dolce: mirtilli e una leggerissima spolverata di zucchero.
Il risultato è stato al di sopra di ogni aspettativa.

Qui c'è la ricetta della schiacciata toscana all'uva della mia amica Rossanina di Coquinaria.

~ ~ ~ ~ Nederlands

Tijdens de juni radio-uitzending in het Nederlands heb ik het laatste boek besproken van Pete Evans, een beroemde Australische kok, gewijd aan pizza en allerlei fantasierijke wijzen om deze te beleggen.
Ik vond het eigenlijk vervelend te moeten constateren dat het een Australiaan (een goede professional, dat staat buiten discussie) lukt om een boek over pizza op internationaal niveau te schrijven en te verkopen, terwijl in Italië, waar pizza is uitgevonden en het meest geliefde gerecht in de hele wereld geworden, is geen pizzabakker te vinden die in staat is om een origineel pizzarecept te laten uitgeven.
En dus, uit pure tegendradigheid, uit rebellie tegen een pizza alla carbonara, met spek en een hele ei erop, en een margherita met dikke plakjes trostomaten, heb ik de laatste portie pizzadeeg gebruikt op een zoete manier: blauwe bessen en een dun laagje suiker erop.
Het resultaat is boven verwachting.

Zie hier het Toscaanse recept voor zoete pizza met druiven van mijn vriendin  Rossanina van Coquinaria.

29 agosto 2010

Spoffin



Mentre questo weekend ad Amsterdam impazza l'Uitmarkt, la grande kermesse annuale dove l'ultimo weekend di agosto viene presentata l'offerta culturale del nuovo anno, sabato io me sono andata ad Amersfoort a vedere il primo festival di teatro da strada Spoffin. Con me Roberto Bacchilega e Barbara Summa di Radio Onda Italiana.
Spoffin (un gioco con le parole spin off) nasce come unione di due festival culturali (le Keistadfeesten e il Festival Etcetera) che si tenevano ad Amersfoort da anni, e vuole essere una vetrina dei piccoli gruppi di teatro da strada dell'Europa del Nord. Infatti sono presenti anche molti impresari e organizzatori di festival stranieri, che hanno in questo modo la possibilità di vedere in azione, nel contesto giusto, questi giovani di grande talento.
Tra un temporale e l'altro (che qui di acqua ne sta venendo giù davvero tanta in questi giorni) sono riuscita a vedere alcuni spettacoli, ma quello dei due ragazzi italiani, Emilia Taurisano e Leo Cristiani della Compagnia I'm, l'ho visto due volte.
Vi lascio alle fotografie, che a volte dicono più di mille parole.

~~~~ Nederlands

Terwijl de Uitmarkt dit weekend Amsterdam in zijn greep heeft, ben ik zaterdag naar Amersfoort gegaan om het eerste straattheaterfestival Spoffin te zien. Met mij waren Roberto Bacchilega en Barbara Summa van Radio Onda Italiana.
Spoffin (een spel met de woorden spin off) is dit jaar ontstaan als een totaal nieuwe formula uit de samensmelting van twee andere culturele festivals, de Keistadfeesten en Festival Etcetera, die al jaren in Amersfoort werden gehouden. Spoffin wil een soort etalage zijn voor kleine straattheatergroepen uit Noord Europa. Er lopen dit weekend ook veel buitenlandse organisators van festivals rond in Amersfoort, die de gelegenheid krijgen om deze talentvolle jonge mensen in actie te zien in de perfecte omgeving: de straat.
Tussen de buien door is het mij gelukt om enkele voorstellingen te zien en die van de twee Italiaanse artiesten, Emilia Taurisano en Leo Cristiani van de Compagnia I'm, heb ik zelfs twee keer gezien.
Hieronder volgen wat foto's, die vaak meer zeggen dan duizend woorden.

Leonardo Cristiani ed Emilia Taurisano durante l'intervista rilasciata a Radio Onda Italiana
Leonardo Cristiani en Emilia Taurisano tijdens het interview voor Radio Onda Italiana

Alcuni momenti dello spettacolo di Emilia e Leo, Excess, un sottile gioco di seduzione e scambio dei ruoli con abili passaggi delle palline tra mani e piedi. Immaginatevi in sottofondo le splendide note della Carmen di Bizet, tra cui la famosa Habanera che accompagnano per mezz'ora questo spettacolo.
Enkele momenten van de voorstelling van Emilia en Leo, Excess, een subtiele verleidingsspel en rolverwisseling met razendsnelle passages van de balletjes tussen handen en voeten. Bedenk in de achtergrond de mooie muziek uit de Carmen van Bizet, waaronder de beroemde Habanera, die een half uur lang de voorstelling begeleiden.

Theater Leela di Christoph Priesner (Austria) con lo spettacolo: Show Bizarr! Keep it simple and stupid. Un mix accattivante di giocoleria e clowneria dove il pubblico viene continuamente coinvolto, ora per una foto, ora per farsi reggere l'attrezzo per la corda molla, oppure per farsi passare le fiaccole accese.
Theater Leela van Christoph Priesner (Oostenrijk) met de voorstelling Show Bizarr! Keep it simple and stupid. Een aantrekkelijke mix van clownerie en acteerwerk waar het publiek continu wordt betrokken: voor een foto, om het touw vast te houden waarop hij in evenwicht loopt, of om de aangestoken fakkels aan hem over te handigen.

Il gruppo olandese Aardlek con la rappresentazione Anderland: un luogo qualsiasi può essere una casa se ha alcune caratteristiche specifiche delle case, come per esempio un campanello, un secchio dell'immondizia o un letto. E due abitanti di questa casa sui generis cercano di comunicare, ognuno a modo proprio.
De Nederlandse toneelgroep Aardlek met de voorstelling Anderland: een willekeurige plaats kan een huis zijn indien deze wat typische kenmerken van huizen bezit: zoals een bel, een afvalemmer of een bed. En twee bewoners van dit zogenaamde huis proberen met elkaar te communiceren, elk op zijn eigen manier.

Kevin Brooking (US) & Colm O'Grady (IE): Naked Lunch. Me li sono quasi persi, questi due divertentissimi performers, ma del loro spettacolo sono riuscita a vedere gli ultimi 10 minuti, il dessert. Un gioco di pentole e popcorn davanti alle porte della chiesa di Nostra Signora. 'In Irlanda una cosa del genere non sarebbe state neanche lontanamente pensabile', mi racconta Colm dopo la rappresentazione. Figuriamoci in Italia!
Kevin Brooking (US) & Colm O'Grady (IE): Naked Lunch. Ik heb de voorstelling van deze twee gekke performers bijna gemist, want ik heb alleen maar de laatste 10 minuten gezien, het toetje. Een spel met pannen en popcorn voor de deuren van de Lievevrouwekerk. 'Dat was in Ierland echt niet eens denkbaar geweest, vertelt Colm mij na afloop. Ook niet in Italië, Colm!
 
DaaD: La cuisine macabre. Uno spettacolo piuttosto complicato e pieno di complicazioni che con tutti i bambini inutili presenti e il variopinto pubblico che si affollava per veder meglio non sempre sono riuscita a cogliere. Una carrozza lugubre tirata a mano sulla piazza da altrettanto lugubri attori, una specie di famiglia con un ristorante ambulante che coinvolge il pubblico in un gioco dall'umorismo nero.
DaaD: La cuisine macabre. Een tamelijk ingewikkelde voorstelling vol rare situaties die mij niet gelukt is om goed te begrijpen vanwege al die onnodig aanwezige kinderen en het kleurrijke publiek dat zich voordrong om beter te kijken. Een lugubere koets wordt met de hand door het plein getrokken door net zo lugubere acteurs, een rare familie met een rondreizend restaurant die het publiek betrekt in een spel met zwarte humor. 
 
Amersfoort

Il villaggio degli artisti con il FlexOtel: containers trasformati in 2 camere con 2 letti ciascuna.
Het artistendorp met de FlexOtel: containers omgebouwd tot 2 dubbele kamers.


Al villaggio degli artisti le cassette dell'asta del pesce diventano comodi sedili che di notte si illuminano.
In het artiestendorp worden de kisten van de visafslag lekker zittende bankjes die 's nachts licht geven.

Last but not least, ringrazio il cuoco del villaggio degli artisti nonché amico Andrea Sossi, che ha ci accolto alla fine del nostro giro di interviste per Radio Onda Italiana.
Last but not least, wil ik de kok van het artiestendorp bedanken, vriend Andrea Sossi, die ons heeft ontvangen aan het einde van onze interviewsrondje voor Radio Onda Italiana.

25 agosto 2010

Film: Io sono l'amore - I am love

Non sono una che ama molto i cinema: troppa gente rumorosa, poltrone troppo basse e sempre qualcuno più alto di me piazzato proprio davanti a togliermi la visuale. E quindi raramente ci vado.
Il rovescio della medaglia è che mi tocca aspettare anni (se mi va bene) prima di vedere qualche bel film in televisione.
Venerdì scorso sono stata invitata ad una proiezione riservata alla stampa olandese (ed io come redattrice radiofonica sono stampa olandese) del film Io sono l'amore di Luca Guadagnino.
In Italia il film è uscito in primavera e ha suscitato pareri decisamente contrastanti nella critica: c'è stato a chi è piaciuto, c'è stato anche chi l'ha considerato un flop.
La storia è intesa come l'epos di una ricca famiglia borghese di Milano, una di quelle dove solo i soldi contano. Ma i lacci dello status a volte stanno stretti e quando si tenta di liberarsene, succedono tragedie.
Un'atmosfera soffocante che da molti milanesi riconoscono.
A parte la storia, che può piacere o no, non si può negare una estrema eleganza e ricercatezza nella fotografia, a volte anche disorientante.
Per esempio, all'inizio, durante i titoli di apertura, si vede Milano sotto la neve. Bianco e nero. Per chi, come me, non conosce Milano, è difficile stabilire in quale epoca si svolge l'azione. Anche la splendida Villa Necchi Campiglio, costruita durante la prima metà degli anni '30 dello scorso secolo, e arredata con gli arredi dell'epoca, contribuisce alla sensazione di straniamento temporale, come pure la gran quantità di personale di servizio che corre a destra e a manca ad aiutare i "padroni", una cosa un po' fuori moda, ai giorni nostri.
Questa sensazione viene causata anche dal fatto che alcuni avvenimenti nel film semplicemente non avvengono: nonno muore, il figlio si sposa, ma ciò si viene a sapere solo dalle conversazioni, non dal racconto nel film. E questo contribuisce a rendere ancora più vago in quanto tempo si svolge la storia.
Da sottolineare l'eleganza degli abiti dell'attrice protagonista, l'eterea Tilda Swinton, che va a far commissioni in tintoria sobriamente vestita da Jil Sander e con al braccio la classicissima borsa Birkin di Hermès (grazie Nicoletta per le investigazioni fashion!). Anche i suoi abiti lunghi per le cene in casa sono molto belli.
Per quanto riguarda il cibo, argomento che viene parecchio sottolineato nei vari trailers, devo ammettere di essere rimasta piuttosto delusa: mi ero immaginata cose eroticissime ma tutto il discorso cibo si risolve con qualche pranzo in famiglia, un paio di gamberi mangiati al ristorante, la scopata con il cuoco e una minestra di pesce russa che fa scattare la tragedia (o, se vogliamo, la molla liberatoria). Un po' poco, a mio parere, anche se i piatti nel film sono preparati da Carlo Cracco e sono davvero un piacere per gli occhi - e conoscendo Cracco, anche per il palato.
E l'erotismo, beh, se vi dico che durante l'interminabile scena madre della scopata in campagna col cuoco mi sono annoiata mi credete?
Insomma, un film che ha qualche problema di equilibrio e che sicuramente è stato fatto pensando al pubblico straniero. Secondo me, è comunque un film che vale la pena di vedere. E se non al cinema, almeno quando lo passeranno in televisione. Ma per questa opzione bisognerà avere tanta pazienza e la buona memoria di ricordarsi le mie impressioni.

Io sono l'amore, di Luca Guadagnino
dal 26 agosto in 14 cinema in Olanda

~~~~ Nederlands

Ik ben geen grote liefhebster van bioscopen: teveel lawaaierige mensen, te diepe stoelen en altijd een te lang iemand die juist voor mij komt zitten. Dus ik ga er niet vaak heen.
De keerzijde van de medaille is dat ik jaren moet wachten (als ik geluk heb) voordat ik een film op televisie kan zien.
Afgelopen vrijdag ben ik aanwezig geweest bij een persvoorstelling van de Italiaanse film Io sono l'amore van Luca Guadagnino.
In Italië is de film in het voorjaar verschenen en heeft contrasterende kritieken gekregen: veel mensen vonden hem leuk, veel mensen vonden hem een flop.
Het verhaal wil het heldendicht zijn van een rijke burgerfamilie uit Milaan, eentje waar alleen geld telt. Maar status wringt soms en als je probeert je los te maken van dat korset is onheil wat je ten deel valt. Kortom, een benauwende sfeer die door veel Milaneze kijkers is herkend.
Behalve het verhaal, dat je leuk of niet leuk kunt vinden, is het onmogelijk de geraffineerde elegantie van de fotografie te negeren, zo subtiel dat het je soms in verwarring kan brengen.
Bijvoorbeeld, tijdens de openingstitels, zie je Milaan in de sneeuw. Zwart wit. Voor wie net als ik de stad niet goed kent, is het moeilijk om vast te stellen in welke tijd de film zich afspeelt. Ook de mooie Villa Necchi Campiglio, gebouwd tijdens de eerste helft van de jaren '30 van de vorige eeuw, heeft zijn deel in de opwekking van deze tijdsverwarring, om van de grote hoeveelheid personeel niet te spreken, die heen en weer rent om de "bazen" te helpen, iets wat niet echt meer van deze tijd is.
Dit gevoel van tijdsverwarring wordt ook veroorzaakt door het feit dat sommige gebeurtenissen in de film gewoon niet gebeuren: opa gaat dood, zoonlief trouwt, maar dat blijkt alleen uit gesprekken, niet uit de scènes. Tijd blijft niet duidelijk.
Verder is de elegante kleding van de hoofdrolspeelster, de ijle Tilda Swinton, iets wat sterk opvalt: ze gaat boodschappen doen gekleed in een sobere outfit van Jil Sander, met de zeer klassieke tas Birkin van Hermès aan haar arm (bedankt Nicoletta voor je fashionspeurwerk!). Ook haar lange jurken voor de avondjes met gasten thuis zijn erg mooi gestileerd.
Wat eten betreft, een onderwerp dat sterk wordt aangedikt in de diverse trailers, moet ik toegeven dat ik behoorlijk teleurgesteld ben: ik had me super erotische scènes voorgesteld, maar het komt slechts op wat familiediners, een paar rode garnalen in een restaurant, een sekspartijtje met de kok en een Russische vissoep neer. Een beetje weinig, volgens mij, ook al zijn de gerechten in de film voorbereid door ** Michelinsterrenkok Carlo Cracco en een echte lust voor het oog.
En de erotiek, nou, als ik zou vertellen dat ik me fantastisch heb verveeld tijdens de oneindige sekshoofdscène met de kok in diens buitenverblijf in the middle of nowhere in Ligurië, zou iemand me geloven?
Alles bij elkaar een film waarin het evenwicht soms zoek is en die duidelijk gemaakt is met een oog op het buitenlandse publiek. Toch vind ik Io sono l'amore de moeite waard is om te zien. Zo niet in de bioscoop, tenminste als het op televisie komt. Maar voor deze laatste optie moet men heel veel geduld hebben en een goed geheugen om mijn indrukken niet te vergeten.

Voor andere meningen over deze film, lees die van Nicoletta Tavella en die van Karen Luiten.

Io sono l'amore, van Luca Guadagnino
vanaf 26 augustus in 14 filmzalen in Nederland

15 novembre 2009

Statale 17 - Come è andata la presentazione ad Amsterdam
Statale 17 - Zo ging de presentatie in Amsterdam

Barbara Summa

Ieri si è tenuta la presentazione ad Amsterdam del libro di Barbara Summa (alias MammAmsterdam) 'Statale 17 - Storie minime transumanti' alla Libreria Bonardi.

È stata una serata molto più facile di quanto prevedessi: Marina Warners della Libreria aveva organizzato le sedie e alcune bottiglie di vino per la bicchierata post factum, Barbara si è emozionata per alcuni passaggi che Silvia Terribili ha citato nel corso del suo breve commento al libro, Roberto Bacchilega ha letto un brano e l'attore Antonio Petrocelli (qui ad Amsterdam per la presentazione del libro di Albino Pierro curato di Silvia) è intervenuto dal pubblico leggendo e commentando l'introduzione (la excusatio non petita). Stefano Bocconi si è occupato del sottofondo musicale alle letture con la sua inseparabile chitarra. A me è quindi bastato fare una mini introduzione personale intorno all'acquisto del libro, punzecchiare un paio di volte Barbara con qualche domandina e dirigere un po' il traffico di letture.

La cosa bella è che la serata poi non è andata a finire a tarallucci e vino, ma a polenta e salsicce!

~~~~~ Nederlands

Gisterenmiddag was er de presentatie in Amsterdam van het boek van Barbara Summa (alias MammAmsterdam) 'Statale 17 - Storie minime transumanti' (Rijksweg 17 - Kleine verhalen langs de schapenpaden) bij Libreria Bonardi.

Het is een makkelijker avond geworden dan ik me had voorgesteld: Marina Warners van de Libreria had stoelen geregeld en ook enkele flessen wijn voor na afloop, Barbara raakte geëmotioneerd door enkele zinnen die Silvia Terribili heeft voorgelezen tijdens haar korte commentaar op het boek, Roberto Bacchilega las een passage voor en acteur Antonio Petrocelli (hier in Amsterdam wegens de presentatie van het boek van Albino Pierro die Silvia heeft verzorgd) las een deel van de introductie voor en becommentarieerde deze. Stefano Bocconi zorgde voor de muzikale achtergrond met zijn onafscheidbare gitaar. Ik heb een korte introductie omtrent mijn aanschaf van het boek gedaan, Barbara een beetje gestoken met een paar vragen en voor de rest heb ik het verkeer omtrent het lezen van de passages in goede banen geleid.

Nadat we van de gastvrijheid van Marina Warners hebben genoten, zijn we een ouderwetse pan warme polenta met worstjessaus gaan eten.
Niets beters dan comfort food uit eigen bodem om deze stormachtige herfstavond af te sluiten!

Roberto Bacchilega legge il brano sull'antropologo bergamasco
Roberto Bacchilega leest een passage over een antropoloog uit Bergamo

Polenta e salsicce - Maismeelpap met worsjessaus

13 novembre 2009

Statale 17 - La presentazione ad Amsterdam
Statale 17 - Presentatie in Amsterdam

Sabato pomeriggo alle 17 ci sarà finalmente la prima presentazione in Olanda del libro 'Statale 17 - Storie minime transumanti' di Barbara Summa, alias MammAmsterdam.
Un libro vissuto e sofferto, un libro di storie vere, divertenti, ricordi di altri momenti felici in una piccola porzione di quell'Abruzzo che dal 6 aprile 2009 non sarà mai più uguale.
Appunti privati resi pubblici, scorci di vita abruzzese e riflessioni sul passato e sul presente.
Per quanto riguarda il futuro, ne parleremo insieme con Barbara durante la presentazione.
Il botta e risposta con la scrittrice sarà guidato dalla sottoscritta.
Roberto Bacchilega, presidente della Fondazione Quelli di Astaroth, leggerà un brano dal libro.
Stefano Bocconi si occuperà dell'intrattenimento musicale.
Marina Warners metterà a disposizione la sua splendida Libreria Bonardi per la presentazione.
Da Marina potrete anche acquistare il libro (se non ce l'avete già).

Statale 17 - Storie minime transumanti
Edizioni Exòrma - Roma

Sabato 14 novembre ore 17
Libreria Bonardi
Entrepotdok 26
1018 AD Amsterdam
Tel.+31-20-6239844

~~~~ Nederlands
Zaterdagmiddag om 17 uur zal eindelijk de eerste presentatie in Nederland plaats vinden van het boek 'Statale 17 - Storie minime transumanti' (Rijksweg 17 - Kleine verhalen langs de schapenpaden) van Barbara Summa, alias MammAmsterdam.
Het is een boek als een stuk leven, vol met echte verhalen, de meeste grappig, enkele zelfs humoristisch, herinneringen aan andere gelukkige momenten in een klein deel van Abruzzo, de regio die na de aardbeving van 6 april 2009 nooit meer dezelfde zal zijn.
Het boek bevat persoonlijke aantekeningen die aan het publiek worden toevertrouwd, kleine raampjes die opengaan op het landschap van het Abruzzese leven en overpeinzingen over het verleden en het heden.
Wat de toekomst betreft, daar zullen we het met Barbara over hebben tijdens de presentatie.
Het vraag-en-antwoord gesprek wordt door ondergetekende geleid.
Roberto Bacchilega, voorzitter van de Stichting Quelli di Astaroth, leest een pagina uit het boek voor.
Stefano Bocconi neemt de muzikale omlijsting op zich.
Marina Warners stelt haar gastvrije en mooie Libreria Bonardi ter beschikking voor de presentatie.
Bij Marina zijn jullie aan het goede adres om het boek aan te schaffen (als jullie het nog niet hebben).

Statale 17 - Storie minime transumanti
Edizioni Exòrma - Roma

Zaterdag 14 november om 17 uur
Libreria Bonardi
Entrepotdok 26
1018 AD Amsterdam
Tel.+31-20-6239844

09 novembre 2009

La pancetta di Rick Stein
De buikspek volgens Rick Stein

A settembre è uscita qui in Olanda la traduzione dell'ultimo libro di Rick Stein: Coast to Coast - Food from land and see inspired by travels across the world (Van kust tot kust - Vlees- en visgerechten van wereldse kustgebieden, edito da Tirion Culinair).
E Stein, che è anche un famoso cuoco della BBC del quale ho seguito tutti i programmi o quasi, era qui ad Amsterdam per promuovere il suo libro. Ovviamente un'occasione come questa Barbara ed io non ce la siamo fatta scappare e ci siamo messe in fila per intervistarlo.
L'intervista (in inglese) è andata in onda il 15 settembre scorso durante la trasmissione in olandese di Radio Cucina dalle 21 alle 22. È ancora online fino al 14 novembre, per chi avesse voglia di ascoltarla.
Il libro è molto bello e Rick Stein è molto affascinante con il suo educatissimo accento oxfordiano. Ci ha raccontato come questo libro fosse un po' la raccolta delle sue ricette preferite, raccolte in giro per il mondo durante i suoi tanti viaggi. Stein è anche un grande amante della cucina italiana e quindi gli abbiamo chiesto qual'è la ricetta straniera di questo libro che secondo lui potrebbe piacere a tutti gli italiani. Praticamente senza pensarci ci ha risposto: la pancetta di maiale croccante alla cinese. Perché noi italiani amiamo le cose croccanti e non ci mettiamo paura di un pezzetto di grasso.

E quindi l'ho voluta provare.

Pancetta arrosto croccante alla cinese - testo di Rick Stein

Al giorno d'oggi la maggior parte degli arrosti di maiali non fanno più la crosta, semplicemente perché non c'è abbastanza grasso tra la carne e la cotenna per farla diventar croccante.
A quanto pare vogliamo carne sempre più magra e sembriamo aver dimenticato quanto sia buona la carne con la crosticina e con un po' di grassetto. I cinesi, invece, amano mangiare la pancetta di maiale. Penso che dipenda dal fatto che contiene molto grasso, per cui la carne rimane morbida e la cotenna diventa croccante. In questa ricetta si marina a secco un pezzo quadrato di pancetta fresca con spezie cinesi. La pancetta viene poi arrostita lentamente, diventando un arrosto tenerissimo. Servite come accompagnamento verdure a foglia cinesi in salsa di ostrica e riso al vapore e dimenticate, ma questo è solo il mio parere, l'eterno wok. Questa è ottima cucina cinese.

Per 4-6 persone

un pezzo di pancetta fresca bella alta di 1½ kg con la cotenna, senza ossa
1 cucchiaio di pepe di Sichuan
1 cucchiaino di pepe nero in grani
2 cucchiai di sale grosso
2 cucchiaini di polvere di 5 spezie cinesi
2 cucchiaini zucchero scuro
1 porzione di riso al vapore, come accompagnamento

Punzecchiate il più possibile con uno spiedino sottile o un ago grosso la cotenna fino al grasso senza però arrivare alla carne. Rovesciate sulla cotenna un bollitore pieno di acqua bollente, fate scolare e asciugate per bene.
Riscaldate una padella con il fondo spesso senza olio a fuoco alto. Aggiungete il pepe di Sichuan e quello nero e fatelo saltare un paio di secondi fin quando si scuriscono e cominciano a profumare. Metteteli in un macinino o un mortaio e macinateli fini. Mettete questa polvere in una ciotola con il sale, la polvere delle cinque spezie e lo zucchero.
Mettete la pancetta con la cotenna sotto su un tagliere e strofinate la carne con il miscuglio di spezie. Mettete in frigo per 8 ore o tutta una notte.
Riscaldate il forno a 200° C.
Ponete la pancetta con la cotenna in alto su una griglia posta su una teglia dove avrete messo almeno 2 dita d'acqua.
Arrostite la carne per 15 minuti.
Abbassate la temperatura del forno a 180° C e fate arrostire ancora 2 ore; aggiungete se necessario altra acqua nella teglia.
Alzate il forno a 230° C e arrostite la pancetta ancora per 15 minuti.
Tiratela fuori dal forno e fatela freddare. Servitela preferibilmente calda. Tagliate la carne a bocconcini e disponetela su un piatto da portata caldo. Servite con verdure cinesi al vapore in salsa d'ostrica e riso al vapore.

Note di Marina
La faccenda della marinatura di 8 ore non l'avevo proprio letta e quindi l'ho saltata, visto che erano già le 5 del pomeriggio e avevo gente a cena alle 8...
Le 5 spezie non ce l'avevo, ho usato un misto con 10 spezie, la mia amica cinese Lin mi ha detto che andava ancora meglio.
La cotenna è diventata croccante come quella di una porchetta appena sfornata, anzi, si è mantenuta croccante anche dopo qualche giorno di frigorifero, quando ne ho riciclato un pezzetto per farci un'amatriciana al volo (astenersi commenti).
La prossima volta provo a metterci le spezie della porchetta, secondo me diventa spaziale...
Grazie Rick, ci hai proprio azzeccato!
P.S.: in fondo al post trovate la versione originale inglese, just for fun.

~~~~ Nederlands


Afgelopen september is hier in Nederland de vertaling verschenen van het laatste boek van Rick Stein: Coast to Coast - Food from land and see inspired by travels across the world (Van kust tot kust - Vlees- en visgerechten van wereldse kustgebieden, uitgegeven door Tirion Culinair).
En Stein, die een beroemde tv-kok is bij de BBC van wie ik bijna alle programma's heb gevolgd, was hier in Amsterdam om zijn boek te promoten. Natuurlijk hebben Barbara en ik zo'n gelegenheid niet laten lopen en we hebben in de rij gestaan om hem te interviewen. Het interview (in het Engels) hebben we 15 september uitgezonden tijdens de Nederlandse programma van Radio Cucina van 21 tot 22 uur. Het is nog tot 14 november online, voor wie zin heeft om ernaar te luisteren.
Het boek is erg mooi en Rick Stein is erg charmant met zijn correcte Oxford accent. Hij vertelde dat dit boek een soort verzameling is van zijn favoriete recepten, die hij tijdens zijn vele reizen door de wereld heeft verzameld. Stein is ook een grote liefhebber van de Italiaanse keuken. We hebben hem gevraagd welke buitenlandse recept uit zijn boek volgens hem bij alle Italianen in de smaak zou vallen. Bijna zonder na te hoeven denken heeft hij geantwoord: de krokante Chinese buikspek. Want wij Italianen houden van krokant en niet vies zijn van een stukje vet.
En dus heb ik dit recept uitgeprobeerd.

Op Chinese wijze krokant gebraden varkensvlees
Tegenwoordig produceren de meeste braadstukken van het varken geen braadkorst. Er zit gewoon niet genoeg vet tussen het vlees en de huid om de laatste krokant te laten worden. Kennelijk willen we zo graag steeds magerder vlees eten dat we vergeten lijken te zijn hoe verrukkelijk eten zoals braadkorst en goeddoorregen stukken vlees is.
De Chinezen echter houden buikvlees van het varken in ere. Ik denk dat dit komt doordat het veel vet bevat waardoor het vlees sappig en het vel krokant en knapperig wordt. Hier wordt een vierkant stuk varkensbuik droog gemarineerd met Chinese kruiden en dan langzaam gebraden, wat krokant, mals varkensgebraad oplevert. Geef er wat gestoomde Chinese bladgroenten in oestersaus en gestoomde rijst bij en vergeet, maar dat is alleen mijn mening, het eeuwige roerbakken. Dit is Chinees eten op zijn best.

Voor 4 – 6 personen

dik stuk varkensbuik van 1½ kg met vel, zonder bot
1 eetlepel Sichuan-peperkorrels
1 theelepel zwarte peperkorrels
2 eetlepels zeezoutvlokken
2 theelepels Chinees vijfkruidenpoeder
2 theelepels basterdsuiker
1 portie gestoomde rijst, voor erbij
Prik zo vaak mogelijk met een dunne pen of een lardeernaald in het vel van het varkensvlees, tot in het vet maar niet zo diep dat u in het vlees prikt. Schenk dan een ketel vol heet water over het vel, laat het uitlekken en dep dan goed droog.
Verhit een droge koekenpan met dikke bodem boven hoog vuur. Voeg de Sichuan- en zwarte peperkorrels toe en schud ze een paar seconden door de pan tot ze iets kleur krijgen en hun aroma’s beginnen af te geven. Doe ze in een kruidenmolen en maal tot een fijn poeder. Stort in een kom en roer er zeezout, vijfkruidenpoeder en suiker door.
Leg het varkensvlees met de vleeskant naar boven op een blad en wrijf het vlees helemaal in met het kruidenmengsel. Zet 8 uur of een nacht lang koel weg.
Verhit de oven voor op 200°C/gasstand 6. Leg het varkensvlees met het vel naar boven op een rooster dat rust op een braadslede met water. Braad het vlees 15 minuten. Temper dan de oventemperatuur tot 180°C/gasstand 4 en braad nog 2 uur; vul zonodig nu en dan het water in de braadslede aan.
Verhoog de oventemperatuur weer tot 230°C/gasstand 8 en braad het varkensvlees nog eens 15 minuten. Haal het daarna uit de oven en laat afkoelen. Serveer bij voorkeur warm.
Snijd het vlees in hapklare stukken en schik die op een voorverwarmde schaal. Geef er gestoomde Chinese groenten in oestersaus en gestoomde rijst bij.

Notitie van Marina
Het verhaal van de marinade van 8 uur had ik het echt niet gelezen en heb het dus niet gedaan, aangezien het al 5 uur 's middags was en ik had eters om 8 uur...
De 5 specerijen had ik ook niet, ik heb gebruikt een mengsel met 10 specerijen, mijn Chinese vriendin Lin heeft gezegd dat het nog beter was.
Het vel is erg krokant geworden en is knapperig gebleven ook na een paar dagen koelkast, toen ik een stukje gerecycled heb voor een snelle amatriciana saus (no comments, please...)
Volgende keer probeer ik andere kruiden, die van de porchetta, volgens mij wordt het nog lekkerder...
Grazie Rick, je hebt het goed geraden!
P.S.: hieronder vind je de originele Engelse versie van het recept, just for fun.

Crisp Chinese Roast Pork with Steamed Rice
Serves 4-6

1 x 1.5kg (3lb) piece of thick belly pork with the rind
1 tablespoon Sichuan peppercorns
1 teaspoon black peppercorns
2 tablespoons Maldon sea salt flakes
2 teaspoons five-spice powder
2 teaspoons caster sugar
1 quantity Steamed Chinese greens in oyster sauce
Steamed Rice, to serve

Method

1. Spike the skin of the pork with a fine skewer or a larding needle as many times as you can, going through into the fat but not so deep that you go into the flesh. Then pour a kettle full of hot water over the skin, leave it to drain and then dry it off well.
2. Heat a dry, heavy-based frying pan over a high heat. Add the Sichuan and black peppercorns and shake them around for a few seconds until they darken slightly and start to smell aromatic. Transfer them to a spice grinder and grind to a fine powder. Tip them into a bowl and stir in the sea salt, five spice powder and sugar.
3. Turn the pork flesh-side up on a tray and rub the flesh all over with the spice mixture. Set it aside somewhere cool to marinate for 8 hours or overnight.
4. Preheat the oven to 200˚C/400F/Gas Mark 6. Turn the pork skin-side up and place it on a rack resting on top of a roasting tin of water. Roast the pork for 15 minutes, then lower the oven temperature to 180˚C/350˚F/Gas Mark 4 and roast it for a further 2 hours, topping up the water in the roasting tin now and then when necessary.
5. Increase the oven temperature once more to 230˚C/450˚F/Gas Mark 8 and continue to roast the pork for a further 15 minutes. Then remove it from the oven and leave it to cool. It is best served warm.
6. Cut the pork into bite-sized pieces and arrange them on a warmed platter. Serve with the Chinese greens in oyster sauce and steamed rice.

06 novembre 2009

Abruzzo, la memoria dei luoghi
Abruzzo, de herinnering van de plaatsen

© foto Gabriele Merolli


Gabriele Merolli è un giovane ed affermato fotografo romano che di solito abita ad Amsterdam ma che ora vive a Barcellona. Gabriele si è anche cimentato nella parte di Shon per lo spettacolo Venditori di Stefano Erba (qui il blog sul making of Venditori) che la Fondazione Quelli di Astaroth ha portato in scena lo scorso marzo.
Insomma: Gabriele è un ragazzo dai mille talenti artistici.

Per la casa editrice Exòrma di Roma Gabriele ha realizzato una serie di fotografie che presto saranno un libro fotografico sull'Abruzzo.
Questo pomeriggio, a Barcellona, l'apertura di una mostra fotografica con una selezione delle foto abruzzesi presso la galleria Brossanova in Calle de la Ciudad, 11.
Peccato non poterci essere di persona...

Vi riporto qui di seguito il testo del comunicato stampa:

ABRUZZO SUL TRATTURO MAGNO

Queste foto sono parte di un lavoro più esteso commissionato dalla casa editrice Exòrma per un libro in corso di preparazione.
Il volume dal titolo “Abruzzo sul Tratturo Magno” è pubblicato nella collana “Strade della Terra”.
In questo angolo d’Abruzzo, tra la piana di Navelli e la conca aquilana, sul tracciato di antiche vie e dei tratturi si deposita una storia millenaria. La civiltà pastorale transumante e la civiltà stanziale agricola si intersecano e lasciano testimonianza in una lunga deriva di manufatti, storie, borghi, migrazioni e abbandoni, personaggi, architetture. Un patrimonio materiale e immateriale che rischia di essere disperso, condividendo il destino di tanti altri luoghi del pianeta, in una radicale trasformazione sociale, demografica e topografica."
Attraverso la fotografia del paesaggio e delle architetture, abbandonate o recuperate e poi insidiate dal terremoto del 6 aprile 2009, Gabriele Merolli compie un’attenta ricognizione di borghi, chiese, conventi, dimore nobiliari nei centri minori.
Il volume indaga le relazioni tra sistemi, quello antropico e quello naturale. Interroga la topografia antica, la cartografia e le mappe tratturali, l’archeologia, la storia dell’architettura, l’antropologia e la tradizione popolare.
I testi e il consistente apparato didascalico che sostiene l’iconografia, affidati a specialisti di alto profilo, ci raccontano questo intreccio complesso con un vivace e appassionante registro divulgativo e autenticamente interdisciplinare.

All Rights Reserved omgrafica srl – Exòrma Edizioni

~~~~~~ Nederlands


Gabriele Merolli is een jonge en goed gewardeerde Romeinse fotograaf die normaliter in Amsterdam woont maar nu in Barcelona. Gabriele speelde Shon in de voorstelling Venditori van Stefano Erba (hier de blog over the making of Venditori) die de Stichting Quelli di Astaroth afgelopen maart op de planken heeft gebracht.
Kort gezegd: Gabriele is een jongen met veel artistiek talent.

Voor de uitgeverij Exòrma van Rome heeft Gabriele een reeks foto's gemaakt die binnenkort als fotoboek over Abruzzo zal verschijnen.
Vanmiddag, in Barcelona, is er de opening van een fototentoonstelling met een selectie van de Abruzzese foto's bij de kunstgalerie Brossanova in Calle de la Ciudad, 11.
Jammer om daar niet aanwezig te kunnen zijn...

Hieronder het persbericht:

ABRUZZO LANGS DE GROTE SCHAPENPAD

Deze foto's maken deel van een uitgebreider werk dat in opdracht van uitgeverij Exòrma zijn gemaakt voor een boek dat binnenkort verschijnt.
Het boek met de titel “Abruzzo langs de Tratturo Magno” wordt uitgegeven in de reeks “Wegen van de Aarde”.
In deze hoek van Abruzzo, tussen de vlakte van Navelli en de dal van L'Aquila, langs antieke wegen en schapenpaden ligt een millennia lange geschiedenis. De beschaving van de herders die met hun schapen trokken tussen Abruzzo en Apulië al naar gelang het seizoen, op zoek naar grasweiden, en de beschaving van de boeren die steeds op dezelfde plaats blijven, zijn met elkaar verbonden en laten sporen achter in een lange reeks van objecten, verhalen, dorpen, migratie en achterlating, personages, architecturen. Een materiele en immateriele patrimonium die de risico loopt om verloren te gaan, zoals ook het lot is geweest van vele andere plaatsen op aarde, in een radicale maatschappelijke, demografische en topografische verandering.
Door middel van foto's van landschappen en architecturen, verlaten of gerestaureerd en dan in gevaar gebracht door de aardbeving van 6 april 2009, maakt Gabriele Merolli een attente verkenningstocht van dorpen, kerken, kloosters en herenhuizen in de kleinere centra.
Het boek speurt naar de relatie tussen het antropische en het naturele systeem. Hij ondervraagt de oude topografie, de cartografie en de mappen van de schapenpaden, de archeologie, de geschiedenis van de architectuur, de antropologie en de volkstraditie.
De teksten en de uitgebreide bijschriften die de foto's ondersteunen zijn het werk van high profile professionals en vertellen ons over dit ingewikkelde vlechtwerk op een opgewekte en boeiende manier die diep interdisciplinair is.

All Rights Reserved omgrafica srl – Exòrma Edizioni

21 ottobre 2009

Statale 17 - tour promozionale
Rijksweg 17 - promotietour



Barbara - alias MammAmsterdam - è da stasera impegnata nel tour promozionale del suo primo libro, Statale 17 - Storie minime transumanti - edizioni Èxòrma.
Di questo libro vi avevo fatto un accenno qui, ma non vi ho ancora detto le mie impressioni perché aspetto la fine del tour in Italia.

Vi metto qui di seguito date, luoghi e alcuni dettagli, se siete da quelle parti andate pure, ché perdersi un turbine umano con Ba è davvero un peccato.

Mercoledì 21 ottobre, ore 19.30
Torino
Caffé Basaglia, via Mantova 34

Giovedì 22 ottobre, ore 21
Trento
Libreria Rileggo, via San Martino 64

Venerdì 23 ottobre, ore 18
Roma
Bookshop Bar Emporio alla pace, via della Pace 28

Domenica 25 ottobre, ore 18
Pescara
Libreria Edison Bookstore, via Carducci 102-104

Ci tengo in modo particolare a citare (e ringraziare) alcune blogger che hanno collaborato alla realizzazione di questo tour: Giuliana e Graziella per quanto riguarda Torino, Elena, Stefania e Sonia per Trento. E naturalmente Maura e Orfeo di Èxòrma che hanno organizzato Roma e Pescara.

Se vi interessa l'argomento e avete agganci con librerie in altri luoghi d'Italia, fatemi pure sapere ché vi spedisco volentieri Barbara per una presentazione del libro.

~~~~~~ Nederlands

Barbara - alias MammAmsterdam - is sinds vanavond op promotietour voor haar eerste boek, Statale 17 - Storie minime transumanti (letterlijk vertaald als Rijksweg 17 - Kleine verhalen langs de schapenpaden), uitgegeven door Èxòrma.

Over dit boek had ik al wat verteld hier, maar ik heb nog niet mijn recensie gedaan want ik wacht dat Barbara terug is uit haar Italië tour.

Hieronder vinden jullie data, plaatsen en enkele details van de presentaties, als jullie in de buurt zijn, ga er heen want het is een goede gelegenheid om die menselijke orkaan genaamd Barbara te ontmoeten.

Woensdag 21 oktober, 19.30 uur
Turijn
Caffé Basaglia, via Mantova 34

Donderdag 22 oktober, 21 uur
Trento
Libreria Rileggo, via San Martino 64

Vrijdag 23 oktober, 18 uur
Rome
Bookshop Bar Emporio alla pace, via della Pace 28

Zondag 25 oktober, 18 uur
Pescara
Libreria Edison Bookstore, via Carducci 102-104

Ik wil graag enkele bloggers noemen (en bedanken) die meegewerkt hebben aan de realisatie van deze tour: Giuliana en Graziella wat Turijn betreft, Elena, Stefania en Sonia voor Trento. En natuurlijk Maura en Orfeo van de uitgeverij Èxòrma die Rome en Pescara hebben georganiseerd.

Als je geïnteresserd bent in het onderwerp en je kent een boekhandel die bereid is een boekpresentatie te organiseren, laat het me weten, want Barbara is graag aanwezig.

17 ottobre 2009

La seconda giornata di Cinemissimo!
De tweede dag van Cinemissimo!

Non ce l'ho fatta ieri pomeriggio a partecipare alla prima parte delle seconda giornata di Cinemissimo, con il dibattito su etica e ricerca scientifica e assistere alla proiezione del film "The Marathon Runner", il documentario di Marco Leopardi su Luca Coscioni. Luca soffre di sclerosi amiotrofica, ma tenace come un maratoneta lotta contro la legislazione italiana e il Vaticano per la ricerca sulle staminali e il relativo problema etico.


Ma ce l'ho fatta ad assistere alla proiezione de "I banchieri di Dio - Il caso Calvi", (2002) di Giuseppe Ferrara, con Omero Antonutti (Roberto Calvi), Pamela Villoresi (Clara Calvi), Giancarlo Giannini (Flavio Carboni), Alessandro Gassman (Francesco Pazienza) e Rutger Hauer (vescovo Marcinkus).

Un film come un tornado - e quella che ho visto non è neanche la versione integrale, perché mi sono accorta di diversi tagli - che tratta una delle tante pagine nere della storia italiana.
Il film narra le vicende dello scandalo del Banco Ambrosiano, una banca cattolica, e del suo direttore Roberto Calvi. Nel corso della sua presidenza Calvi crea un impero, costruendo decine di società finanziarie in paradisi fiscali ed entrando in un pericoloso gioco di finanziamenti internazionali a realtà politiche ed economiche al limite della legalità.
Le vicende della mafia, della camorra, della loggia massonica P2 di Licio Gelli, finanziamenti illeciti a partiti, delitti e truffe finanziarie con società estere che acquistavano pacchetti di azioni Ambrosiano per conto dello stesso gruppo di Calvi e lo IOR, l'istituto finanziario del Vaticano guidato allora dal vescovo Paul Marcinkus, si intrecciano fino alla morte dello stesso Calvi il 17 giugno 1982.
Il film narra in dettaglio tutti questi legami, cercando di ricostruire gli eventi e gli intrecci e termina con la morte di Calvi sotto il Ponte dei Frati Neri (Blackfriars) a Londra, sostenendo apertamente l'ipotesi di omicidio.
Un film che dovrò rivedere ancora un paio di volte prima di aver capito tutti gli intrecci e i riferimenti.
Se ve lo siete perso al cinema e lo trovate in videoteca, staccate il telefono e il campanello e guardatevelo.

~~~~~~ Nederlands

Het is me niet gelukt om gisterenmiddag deel te nemen aan het eerste deel van de tweede dag van Cinemissimo, met het debat over ethiek en wetenschappelijk onderzoek, en te kijken naar de film "The Marathon Runner", de documentaire van Marco Leopardi over Luca Coscioni. Luca heeft amyotrophische sclerose, maar vasthoudend als een marathonloper, blijft hij tegen de Italiaanse wetgeving en het Vaticaan vechten over stamcelonderzoek en het ethische vraagstuk erachter.

Maar het is me wel gelukt om naar "The Bankers of God" te kijken, een film uit 2002 van Giuseppe Ferrara, met Omero Antonutti (Roberto Calvi), Pamela Villoresi (Clara Calvi), Giancarlo Giannini (Flavio Carboni), Alessandro Gassman (Francesco Pazienza) en Rutger Hauer (bisschop Marcinkus).
Een film als een orkaan - en de versie van gisteren was zeker niet de integrale versie, want ik heb hier en daar wat ontbrekende stukken opgemerkt - die gaat over een van de vele zwarte pagina's van de Italiaanse geschiedenis.

De film gaat over het schandaal omtrent de Banco Ambrosiano, een katholieke bank, en zijn voorzitter Roberto Calvi. Tijdens zijn voorzitterschap smeedt Calvi een heuse imperium, richt tientallen bedrijven op in financiële paradijzen en komt in een gevaarlijk spel terecht van internationale financieringen aan politieke en economische zaken op het rand van de legaliteit.
De gebeurtenissen van de mafia, van de camorra, van de vrijmetselarij en de loge P2 van Licio Gelli (een andere obscure personage), financieringen aan bewegingen en partijen, oplichting via buitenlandse bedrijven die aandelenpakketten van de Banco Ambrosiano aankochten namens dezelfde financiële groep van Calvi en de IOR, de bank van het Vaticaan, die toen onder leiding stond van bisschop Paul Marcinkus, al deze zaken blijven strikt met elkaar verwikkeld tot aan de dood van Calvi op 17 juni 1982.

De film vertelt in detail al deze verbindingen en tracht de feiten en de diverse connecties te reconstrueren. Het eindigt met de dood van Calvi onder de Blackfriars Bridge in Londen. Er wordt duidelijk de lezing van moord aangehouden (versus de officiële lezing van zelfmoord).

Een film die ik nog een paar keer zal moeten zien voordat ik alle connecties en verwijzingen heb begrepen. Heb je hem gisteren gemist, dan is het wel de moeite waard om hem via internet te bestellen. Zet dan wel je telefoon uit voordat je ervoor gaat zitten.