Choca, de chocolade FESTIVAL del cioccolato

****Italiano segue ****

Wat een sprinkhaan te maken heeft met chocolade wil ik het eigenlijk niet weten, maar dat in Amsterdam tot 22 november een chocolade-festival gaande is, wil ik niet missen.

Choca is een festival in het teken van chocolade, met workshops en proeverijeen in heel Amsterdam. Hilton's restaurant Roberto's aan de Apollolaan biedt o.a. een chocolade menu, met tagliatelle met cacao en gorgonzola waarvan ik erg goede dingen gehoord van heb.

En in de deelnemende zaken (klik hier om ze allemaal te vinden), naar de mooie aanzichtkaarten met grafische insecten, vindt u ook een kortingscard. Weer handig, voor wij chocoladegekken.

Per gli appassionati del cioccolato ad Amsterdam fino al 22 novembre è in corso Choca, il festival del cioccolato. Cliccando sul nome troverete la lista dei partecipanti che organizzano assaggi o workshop e dove troverete, oltre alle belle cartoline con questi insetti tanto grafici, anche una carta sconto.

Per esempio al ristorante dell'Hilton Da Roberto in Apollolaan, questo mese presentano un menu al cioccolato e mi hanno parlato molto bene delle tagliatelle al cacao e gorgonzola. Ma è solo uno dei tanti esempi.

Certo, perché poi abbiamo scelto proprio degli insetti per i poster, resta un mistero.

Il bacio di mezzogiorno De kus van het middaguur

Silvia Terribili (qui il suo sito, il suo blog e le sue videointerviste) non solo è redattrice di Radio Onda Italiana, attrice-regista del gruppo teatrale Quelli di Astaroth, ma è anche traduttrice ed appassionata di letteratura.
La sua ultima fatica, a quanto mi risulta (ma potrei sbagliarmi, è una donna piena di sorprese) è stata la cura di una raccolta di poesie di Albino Pierro.
Domani sera, per il comitato Dante Alighieri di Amsterdam, presenterà il volume "Il bacio di mezzogiorno. Trenta9 poesie d’amore".

Serata di poesie d’amore di Albino Pierro

La raccolta "Il bacio di Mezzogiorno, De kus van het middaguur, trenta9 poesie d’amore" di Albino Pierro è stata tradotta in olandese da Maria van Daalen, Silvia Terribili e Antonio Petrocelli.
La figura del poeta verrà introdotta nel suo contesto culturale da Silvia Terribili, curatrice del progetto e le poesie d’amore verranno declamate in italiano e tursitano da Antonio Petrocelli, noto attore di cinema e teatro e autore della versione italiana.
Le letture poetiche si alterneranno alle coreografie della pizzica taranta, proposta dalla giovane artista Michela Mazzeo, in una sua originalissima interpretazione dello spirito del Mezzogiorno e della passione infuocata dei leggendari tarantolati.

Dove: Aula dell'Amsterdams Lyceum, Valeriusplein 15, 1075 BJ Amsterdam.
La sala apre alle ore 19.30.
Inizio conferenza: ore 20.15.
Entrata gratuita per i soci della Dante Alighieri di Amsterdam su presentazione dell'invito.
I non soci possono associarsi la sera stessa oppure pagare un biglietto d'ingresso di €5 che comprende caffè/the prima della conferenza e un bicchiere di vino durante la pausa.

~~~~ Nederlands

Silvia Terribili (hier haar site, haar blog en haar videointerviews) is niet alleen programma maker van Radio Onda Italiana, actrice-regisseuse van theatergroep Quelli di Astaroth, maar ook vertaalster en literatuurliefhebster.
Haar laatste werk, voorzover ik weet (maar ik zou me kunnen vergissen, ze is een vrouw vol verrassingen) is de verzorging van een gedichtenbundel van Albino Pierro.
Morgenavond, voor het comité Dante Alighieri van Amsterdam, zal ze het boek "De kus van de middaguur. 9dertig liefdesgedichten" presenteren.

Op deze Dante-avond staat de dichtbundel van Albino Pierro, “Il bacio di Mezzogiorno. Trenta9 poesie d’amore”, “De kus van het middaguur. 9endertig liefdesgedichten” centraal.
Albino Pierro heeft zijn gedichten in het Tursitaans geschreven, het dialect van zijn geboortedorp Tursi. Dit plaatsje ligt in de Italiaanse provincie Matera (Basilicata).
De Tursitaanse gedichten zijn in het Nederlands vertaald en tegelijkertijd in het Nederlands en het Italiaans uitgegeven. De vertaling is van Maria van Daalen, Silvia Terribili e Antonio Petrocelli.
Silvia Terribili zal als samensteller van de bundel op de avond een inleiding houden over de dichter tegen de achtergrond van zijn omgeving. De bekende film- en toneelacteur Antonio Petrocelli die tevens zorgde voor de Italiaanse versie van de bundel zal tijdens de avond de gedichten voordragen in het Italiaans en in het Tursitaans.
De voordrachten worden afgewisseld met een dansvoorstelling van de danseres Michela Mazzeo. Zij heeft zich bij haar zeer originele choreografieën laten inspireren door de passie en sfeer van de Mezzogiorno en in het bijzonder de pizzica taranta, de legendarische traditionele dans uit Salento (Apulië).

Locatie: Aula van Het Amsterdams Lyceum, Valeriusplein 15, 1075 BJ Amsterdam. De zaal is open vanaf 19.30 uur. Aanvang van de lezing: 20.15 uur. Entree is gratis voor leden van Dante Alighieri Amsterdam op vertoon van de uitnodiging. Niet-leden kunnen op de avond lid worden of een toegangsprijs betalen van €5,-. Dit is inclusief koffie/thee vooraf en een glas wijn in de pauze.

La pancetta di Rick Stein De buikspek volgens Rick Stein

A settembre è uscita qui in Olanda la traduzione dell'ultimo libro di Rick Stein: Coast to Coast - Food from land and see inspired by travels across the world (Van kust tot kust - Vlees- en visgerechten van wereldse kustgebieden, edito da Tirion Culinair).
E Stein, che è anche un famoso cuoco della BBC del quale ho seguito tutti i programmi o quasi, era qui ad Amsterdam per promuovere il suo libro. Ovviamente un'occasione come questa Barbara ed io non ce la siamo fatta scappare e ci siamo messe in fila per intervistarlo.
L'intervista (in inglese) è andata in onda il 15 settembre scorso durante la trasmissione in olandese di Radio Cucina dalle 21 alle 22. È ancora online fino al 14 novembre, per chi avesse voglia di ascoltarla.
Il libro è molto bello e Rick Stein è molto affascinante con il suo educatissimo accento oxfordiano. Ci ha raccontato come questo libro fosse un po' la raccolta delle sue ricette preferite, raccolte in giro per il mondo durante i suoi tanti viaggi. Stein è anche un grande amante della cucina italiana e quindi gli abbiamo chiesto qual'è la ricetta straniera di questo libro che secondo lui potrebbe piacere a tutti gli italiani. Praticamente senza pensarci ci ha risposto: la pancetta di maiale croccante alla cinese. Perché noi italiani amiamo le cose croccanti e non ci mettiamo paura di un pezzetto di grasso.

E quindi l'ho voluta provare.

Pancetta arrosto croccante alla cinese - testo di Rick Stein

Al giorno d'oggi la maggior parte degli arrosti di maiali non fanno più la crosta, semplicemente perché non c'è abbastanza grasso tra la carne e la cotenna per farla diventar croccante.
A quanto pare vogliamo carne sempre più magra e sembriamo aver dimenticato quanto sia buona la carne con la crosticina e con un po' di grassetto. I cinesi, invece, amano mangiare la pancetta di maiale. Penso che dipenda dal fatto che contiene molto grasso, per cui la carne rimane morbida e la cotenna diventa croccante. In questa ricetta si marina a secco un pezzo quadrato di pancetta fresca con spezie cinesi. La pancetta viene poi arrostita lentamente, diventando un arrosto tenerissimo. Servite come accompagnamento verdure a foglia cinesi in salsa di ostrica e riso al vapore e dimenticate, ma questo è solo il mio parere, l'eterno wok. Questa è ottima cucina cinese.

Per 4-6 persone

un pezzo di pancetta fresca bella alta di 1½ kg con la cotenna, senza ossa
1 cucchiaio di pepe di Sichuan
1 cucchiaino di pepe nero in grani
2 cucchiai di sale grosso
2 cucchiaini di polvere di 5 spezie cinesi
2 cucchiaini zucchero scuro
1 porzione di riso al vapore, come accompagnamento

Punzecchiate il più possibile con uno spiedino sottile o un ago grosso la cotenna fino al grasso senza però arrivare alla carne. Rovesciate sulla cotenna un bollitore pieno di acqua bollente, fate scolare e asciugate per bene.
Riscaldate una padella con il fondo spesso senza olio a fuoco alto. Aggiungete il pepe di Sichuan e quello nero e fatelo saltare un paio di secondi fin quando si scuriscono e cominciano a profumare. Metteteli in un macinino o un mortaio e macinateli fini. Mettete questa polvere in una ciotola con il sale, la polvere delle cinque spezie e lo zucchero.
Mettete la pancetta con la cotenna sotto su un tagliere e strofinate la carne con il miscuglio di spezie. Mettete in frigo per 8 ore o tutta una notte.
Riscaldate il forno a 200° C.
Ponete la pancetta con la cotenna in alto su una griglia posta su una teglia dove avrete messo almeno 2 dita d'acqua.
Arrostite la carne per 15 minuti.
Abbassate la temperatura del forno a 180° C e fate arrostire ancora 2 ore; aggiungete se necessario altra acqua nella teglia.
Alzate il forno a 230° C e arrostite la pancetta ancora per 15 minuti.
Tiratela fuori dal forno e fatela freddare. Servitela preferibilmente calda. Tagliate la carne a bocconcini e disponetela su un piatto da portata caldo. Servite con verdure cinesi al vapore in salsa d'ostrica e riso al vapore.

Note di Marina
La faccenda della marinatura di 8 ore non l'avevo proprio letta e quindi l'ho saltata, visto che erano già le 5 del pomeriggio e avevo gente a cena alle 8...
Le 5 spezie non ce l'avevo, ho usato un misto con 10 spezie, la mia amica cinese Lin mi ha detto che andava ancora meglio.
La cotenna è diventata croccante come quella di una porchetta appena sfornata, anzi, si è mantenuta croccante anche dopo qualche giorno di frigorifero, quando ne ho riciclato un pezzetto per farci un'amatriciana al volo (astenersi commenti).
La prossima volta provo a metterci le spezie della porchetta, secondo me diventa spaziale...
Grazie Rick, ci hai proprio azzeccato!
P.S.: in fondo al post trovate la versione originale inglese, just for fun.

~~~~ Nederlands


Afgelopen september is hier in Nederland de vertaling verschenen van het laatste boek van Rick Stein: Coast to Coast - Food from land and see inspired by travels across the world (Van kust tot kust - Vlees- en visgerechten van wereldse kustgebieden, uitgegeven door Tirion Culinair).
En Stein, die een beroemde tv-kok is bij de BBC van wie ik bijna alle programma's heb gevolgd, was hier in Amsterdam om zijn boek te promoten. Natuurlijk hebben Barbara en ik zo'n gelegenheid niet laten lopen en we hebben in de rij gestaan om hem te interviewen. Het interview (in het Engels) hebben we 15 september uitgezonden tijdens de Nederlandse programma van Radio Cucina van 21 tot 22 uur. Het is nog tot 14 november online, voor wie zin heeft om ernaar te luisteren.
Het boek is erg mooi en Rick Stein is erg charmant met zijn correcte Oxford accent. Hij vertelde dat dit boek een soort verzameling is van zijn favoriete recepten, die hij tijdens zijn vele reizen door de wereld heeft verzameld. Stein is ook een grote liefhebber van de Italiaanse keuken. We hebben hem gevraagd welke buitenlandse recept uit zijn boek volgens hem bij alle Italianen in de smaak zou vallen. Bijna zonder na te hoeven denken heeft hij geantwoord: de krokante Chinese buikspek. Want wij Italianen houden van krokant en niet vies zijn van een stukje vet.
En dus heb ik dit recept uitgeprobeerd.

Op Chinese wijze krokant gebraden varkensvlees
Tegenwoordig produceren de meeste braadstukken van het varken geen braadkorst. Er zit gewoon niet genoeg vet tussen het vlees en de huid om de laatste krokant te laten worden. Kennelijk willen we zo graag steeds magerder vlees eten dat we vergeten lijken te zijn hoe verrukkelijk eten zoals braadkorst en goeddoorregen stukken vlees is.
De Chinezen echter houden buikvlees van het varken in ere. Ik denk dat dit komt doordat het veel vet bevat waardoor het vlees sappig en het vel krokant en knapperig wordt. Hier wordt een vierkant stuk varkensbuik droog gemarineerd met Chinese kruiden en dan langzaam gebraden, wat krokant, mals varkensgebraad oplevert. Geef er wat gestoomde Chinese bladgroenten in oestersaus en gestoomde rijst bij en vergeet, maar dat is alleen mijn mening, het eeuwige roerbakken. Dit is Chinees eten op zijn best.

Voor 4 – 6 personen

dik stuk varkensbuik van 1½ kg met vel, zonder bot
1 eetlepel Sichuan-peperkorrels
1 theelepel zwarte peperkorrels
2 eetlepels zeezoutvlokken
2 theelepels Chinees vijfkruidenpoeder
2 theelepels basterdsuiker
1 portie gestoomde rijst, voor erbij

Prik zo vaak mogelijk met een dunne pen of een lardeernaald in het vel van het varkensvlees, tot in het vet maar niet zo diep dat u in het vlees prikt. Schenk dan een ketel vol heet water over het vel, laat het uitlekken en dep dan goed droog.
Verhit een droge koekenpan met dikke bodem boven hoog vuur. Voeg de Sichuan- en zwarte peperkorrels toe en schud ze een paar seconden door de pan tot ze iets kleur krijgen en hun aroma’s beginnen af te geven. Doe ze in een kruidenmolen en maal tot een fijn poeder. Stort in een kom en roer er zeezout, vijfkruidenpoeder en suiker door.
Leg het varkensvlees met de vleeskant naar boven op een blad en wrijf het vlees helemaal in met het kruidenmengsel. Zet 8 uur of een nacht lang koel weg.
Verhit de oven voor op 200°C/gasstand 6. Leg het varkensvlees met het vel naar boven op een rooster dat rust op een braadslede met water. Braad het vlees 15 minuten. Temper dan de oventemperatuur tot 180°C/gasstand 4 en braad nog 2 uur; vul zonodig nu en dan het water in de braadslede aan.
Verhoog de oventemperatuur weer tot 230°C/gasstand 8 en braad het varkensvlees nog eens 15 minuten. Haal het daarna uit de oven en laat afkoelen. Serveer bij voorkeur warm.
Snijd het vlees in hapklare stukken en schik die op een voorverwarmde schaal. Geef er gestoomde Chinese groenten in oestersaus en gestoomde rijst bij.

Notitie van Marina
Het verhaal van de marinade van 8 uur had ik het echt niet gelezen en heb het dus niet gedaan, aangezien het al 5 uur 's middags was en ik had eters om 8 uur...
De 5 specerijen had ik ook niet, ik heb gebruikt een mengsel met 10 specerijen, mijn Chinese vriendin Lin heeft gezegd dat het nog beter was.
Het vel is erg krokant geworden en is knapperig gebleven ook na een paar dagen koelkast, toen ik een stukje gerecycled heb voor een snelle amatriciana saus (no comments, please...)
Volgende keer probeer ik andere kruiden, die van de porchetta, volgens mij wordt het nog lekkerder...
Grazie Rick, je hebt het goed geraden!
P.S.: hieronder vind je de originele Engelse versie van het recept, just for fun.

Crisp Chinese Roast Pork with Steamed Rice
Serves 4-6

1 x 1.5kg (3lb) piece of thick belly pork with the rind
1 tablespoon Sichuan peppercorns
1 teaspoon black peppercorns
2 tablespoons Maldon sea salt flakes
2 teaspoons five-spice powder
2 teaspoons caster sugar
1 quantity Steamed Chinese greens in oyster sauce
Steamed Rice, to serve

Method

1. Spike the skin of the pork with a fine skewer or a larding needle as many times as you can, going through into the fat but not so deep that you go into the flesh. Then pour a kettle full of hot water over the skin, leave it to drain and then dry it off well.
2. Heat a dry, heavy-based frying pan over a high heat. Add the Sichuan and black peppercorns and shake them around for a few seconds until they darken slightly and start to smell aromatic. Transfer them to a spice grinder and grind to a fine powder. Tip them into a bowl and stir in the sea salt, five spice powder and sugar.
3. Turn the pork flesh-side up on a tray and rub the flesh all over with the spice mixture. Set it aside somewhere cool to marinate for 8 hours or overnight.
4. Preheat the oven to 200˚C/400F/Gas Mark 6. Turn the pork skin-side up and place it on a rack resting on top of a roasting tin of water. Roast the pork for 15 minutes, then lower the oven temperature to 180˚C/350˚F/Gas Mark 4 and roast it for a further 2 hours, topping up the water in the roasting tin now and then when necessary.
5. Increase the oven temperature once more to 230˚C/450˚F/Gas Mark 8 and continue to roast the pork for a further 15 minutes. Then remove it from the oven and leave it to cool. It is best served warm.
6. Cut the pork into bite-sized pieces and arrange them on a warmed platter. Serve with the Chinese greens in oyster sauce and steamed rice.

Cheese (4) - I formaggi stranieri Cheese (4) - De buitenlandse kazen

Eccomi di nuovo a quello che sta diventando un appuntamento domenicale fisso con i formaggi di Cheese!, la manifestazione dedicata alle forme del latte organizzata da Slow Food che si è svolta dal 18 al 21 settembre scorso a Bra, piacevolissima cittadina in provincia di Cuneo, non distante da La Morra, patria del Barolo.

A Cheese! non c'erano solo formaggi italiani. Per esempio, ho già parlato dei presidi olandesi con il Goudse Oplegkaas e il Texelse schapenkaas.
C'erano formaggi a rappresentanza di molte nazioni, anche dall'Africa, ma ovviamente non posso mettere qui tutto, vi rimando al sito di Slow Food per gli elenchi completi.
I formaggi di cui vi parlo qui invece mi hanno colpito per le ragioni che vi racconto qui di seguito.

~~~~~ Nederlands

Ik ben er weer met een vaste zondag afspraak met de kazen van Cheese!, het evenement rondom melk in al zijn gedaantes dat Slow Food heeft georganiseerd van 18 tot 21 settember in Bra, een fijn stadje in de provincie van Cuneo, Piemonte, niet ver weg van La Morra, het vaderland van de Barolo wijn.

Bij Cheese! waren er niet alleen Italiaanse kazen aanwezig. Ik heb hier al gesproken over de Nederlandse presidia (bescherming) van de Goudse Oplegkaas en de Texelse schapenkaas.
Er waren kazen uit vele landen, zelfs uit Afrika, maar ik kan natuurlijk niet alles hier behandelen, hiervoor is het beter de website van Slow Food te raadplegen voor de totale lijsten.
De kazen waarover ik hieronder vertel, hebben indruk op me gemaakt om de redenen die ik telkens aangeef.

Nella foto d'apertura e in questa qui sopra ci sono dei formaggi belgi (tanto per cominciare con i vicini di casa). Il Belgio stranamente non ha presidi Slow Food, non solo per quanto riguarda i formaggi. Bisogna però che si diano una smossa perché in ogni caso hanno dei formaggi ottimi che potrebbero essere spazzati via dai formaggi industriali (su questo sito potete trovare la descrizione di moltissimi formaggi belgi).
Il formaggio della foto d'apertura non so come si chiama (mea culpa, ma se qualcuno lo sa e me lo dice, ne sarei felice). È un formaggio di latte di capra di dimensioni piuttosto grandi, un rettangolo di circa 50 x 90 cm ed è proposto in stagionature di 3, 4 e 5 anni. Il suo gusto è estemamente forte, ma con una bella birretta scura di abbazia, una trappist tripel di quelle giuste, dovrebbe essere molto piacevole. Dico "dovrebbe", perché quando ho assaggiato questo formaggio, non avevo a disposizione nessuna trappist. Mi sa che mi tocca andare in Belgio a fare l'esperimento...
Le formaggette rotonde e scure che vedete qui sopra invece sono affinate con la birra (giusto per restare in tema): significa che vengono regolarmente immerse in un secchio di birra (e subito tirate fuori) durante il periodo di stagionatura. Peccato che non è stato possibile assaggiare questo formaggio fiammingo.

~~~~~ Nederlands

In de openingsfoto en in de foto hierboven is een tweetal Belgische kazen te zien - laten we dus maar meteen met de buren beginnen. Het is merkwaardig, maar België heeft geen product dat een Slow Food presidium is, dus niet alleen wat kaas betreft. Het lijkt me wel nodig dat ze wakker worden want ze hebben best hele lekkere ambachtelijke kazen die bedreigt worden door industrieel vervaardige kazen (op deze site kunt u de beschrijving van vele Belgische kazen vinden).
Ik ken helaas niet de naam van de kaas op de openingsfoto (mea culpa, maar als iemand het weet en dat mij vertelt, zou ik het fijn vinden). Het is gemaakt met geitenmelk en is best groot: een rechthoek van circa 50 x 90 cm. Het wordt ter consumptie aangeboden als hij 3, 4 en 5 jaar oud is. De smaak is erg pittig, maar met een lekker bolleke donkere trappist, het liefst een trippel zoals het hoort, zou het nog aangenamer smaken. Ik zeg 'zou', want ik deze kaas heb geproefd, had ik geen bolleke trappist ter beschikking. Ik vermoed dat ik dit smaakexperiment persoonlijk in België moet gaan doen...
De ronde, donkere kaasjes hierboven zijn geaffineerd met bier (om in thema te blijven): het betekent dat ze regelmatig in een emmertje bier worden onderdompeld (en meteen eruit gehaald) tijdens de rijpingsperiode. Jammer dat ik ze niet heb kunnen proeven.

Questo qui sopra è il Sir Iz Mijeha (formaggio nel sacco) dell’Erzegovina, più esattamente della regione di Nevesinje (tradotto: deserto di neve), sulle montagne a una cinquantina di chilometri a sud della città di Mostar con il suo splendido ponte a schiena d'asino. Il "sacco" è fatto con una pelle di pecora rivoltata, seccata e cucita, e a seconda di quanto era grande la pecora, il formaggio può pesare tra i 30 e i 70 chili.
Per questo formaggio tradizionale si usa latte crudo di pecora, di vacca o entrambi a seconda della disponibilità. La cagliata salata viene prima fatta spurgare per bene e poi messa nel sacco di pelle di pecora, che viene chiuso e riposto in un locale fresco per farlo maturare. Il periodo di stagionatura va dai 2 ai 3 mesi.

~~~~~ Nederlands

Deze hierboven is de Sir Iz Mijeha (kaas in de zak) uit de regio van Nevesinje (letterlijk vertaald als 'sneeuwwoestijn'), zo'n 50 km ten zuiden van Mostar en haar mooie brug, in Herzegovina. De 'zak' is gemaakt met de huid van een schaap, gedroogd en dichtgenaaid. Naar gelang de grootte van de schaap, kan deze kaas tussen de 30 en de 70 kilo's wegen. Voor deze traditionele kaas wordt rauwe schapen- of koemelk, of soms samen, indien beschikbaar, gebruikt. De wrongel wordt gezouten en uitgeperst en in de zak van schapenhuid gedaan. Deze wordt dicht gemaakt en bewaard in een koele ruimte om te laten rijpen voor 2 of 3 maanden.

Questo qui sopra è il Vacherin friburghese a latte crudo della Svizzera.
Io, nella mia beata ignoranza, conoscevo solo il dessert dal nome vacherin: gelato di fragola e vaniglia racchiuso tra due dischi di meringa e ricoperto completamente di panna montata.
Invece, esiste il Vacherin Mont d'Or e il Vacherin Fribourgeois, che sono completamente diversi.
Il Mont d'Or è morbido e si mangia anche con un cucchiaio, questo friburghese invece è a pasta semidura. Per il Mont d'Or si usa latte vaccino crudo, per il Fribourgeois latte vaccino pastorizzato nel 98% dei casi.
Il presidio vuole per l'appunto valorizzare proprio il Vacherin a latte crudo (soprattutto quello prodotto d'estate in alpeggio) stagionato almeno tre mesi, dolce e aromatico.

~~~~~ Nederlands

Deze kaas hierboven is de Vacherin Fribourgeois, een rauwmelkse kaas uit Zwitserland.
Ik, in mijn zalige onwetendheid, kende alleen een dessert met de naam vacherin: aardbeien en vanille ijs tussen twee schijven schuimgebak, helemaal bedekt met slagroom.
Maar toch, er bestaat de Vacherin Mont d'Or en de Vacherin Fribourgeois, en ze zijn totaal anders. De Mont d'Or is zacht en je kunt het met een lepel eten, deze Friburgische is een halfharde kaas. Bij de Mont d'Or wordt rauwe melk gebruikt, bij de Fribourgeois wordt de melk meestal gepasteuriseerd.
Het presidium wil juist de rauwmelkse Vacherin onder de aandacht brengen, vooral de kaas die 's zomers op de hoge Alpenweiden wordt vervaardigd. Na een rijpingsproces van minimaal drie maanden, bereikt de Vacherin Fribourgeois zijn volle zoete, aromatische smaak.



Questo bellissimo aggeggio di legno intagliato è il marchio - diverso da pastore a pastore - usato per segnare l'oscypek, un formaggio polacco di latte di pecora crudo. Questo formaggio viene prodotto da una particolare comunità di pastori (batza) sui monti Tatra al confine con la Slovacchia. Qui, su pascoli tra gli 800 e i 1500 metri, i pastori vivono nel periodo tra maggio e ottobre in capanne dove arde sempre il fuoco: per cucinare, per scaldare la cagliata e per affumicare questi formaggi dalla particolare forma di fuso.

De mooie houten halfring boven is een merkteken - verschillend bij elke kaasmakende herder - die gebruikt wordt om de oscypek te kenmerken. De oscypek is een Poolse rauwmelkse schapenkaas en wordt gemaakt door een bijzondere groep herders (batza) in het Tatra-gebergte, aan de grens met Slowakije. Hier, op de weiden tussen de 800 en 1500 meter hoogte, leven de herders in de periode tussen mei en oktober in speciale hutten waar het vuur altijd brandt: om te koken, de melk te verwarmen om kaas te maken en om deze bijzondere kazen in de vorm van een spintol te roken.

Anche questi qui sopra sono oscypek, solo di forma diversa.
Ook deze hierboven zijn oscypek, alleen met een andere vorm.

Il buon caffé italiano ad Amsterdam Lekkere Italiaanse koffie in Amsterdam

Quando cercavo casa ad Amsterdam (l'ho fatto per 10 anni), avevo due esigenze fondamentali: un mercato vicino e il baretto sotto casa con il caffé. Il secondo, lo sapevo, era abbastanza utopistico, ma c'è da dire che all'epoca il mio sogno era di vivere nel quartiere De Pijp e lì in effetti c'è l'imbarazzo della scelta.

Poi la casa ho dovuto comprarla e sceglierla in base a considerazioni meno sentimentali, tipo il prezzo, i metri quadri, la zona. Eppure qualcuno mi ha ascoltato, perché adesso, vicino all'attracco del traghetto, che mi saluta quando torno e quando mi allontano, c'è Silvia, con i suoi ciambelloni che fa tutti i giorni a botte di 7-8 la volta, le sue polpette al sugo e, naturalmente il suo caffé.

Al Ponte, Ijplein, Amsterdam Noord

****Hier in het Nederlands***

Ik heb tien jaar lang een huis in Amsterdam gezocht, met twee voorwaarden in mijn hoofd: een goede groentemarkt in de buurt, en een tent om de hoek om lekkere Italiaanse koffie te drinken. Niet van die mode-gelegenheden waar ze suggereren dat Espresso hun uitvinding is, maar gewoon een goede tent, rechtoe-rechtaan, waar het gezellig is om staande aan de balie gewoon goed koffie te drinken en een praatje te maken.

Het is ook zo, mijn huis heb ik uitendelijk gekocht op basis van saaie overwegingen zoals de vierkante meters, de prijs, de lokatie. Toch heb ik er geen minuut spijt van gehad, want bijna om de hoek is er Silvia, die elke dag tenminste 7 cakes bakt volgens haar oma's recept om ze bij haar barretje te serveren samen met de lekkerste Italiaanse koffie. En niet alleen cake, maar ook gehaktballetjes in tomatensaus en meer lekkers.

Al Ponte staat pal bij de halte van mijn pontje in Amsterdam Noord, om mij bij vertrek te begroeten en bij aankomst welkom thuis te heten.

Al Ponte, Ijplein, Amsterdam Noord

Abruzzo, la memoria dei luoghi Abruzzo, de herinnering van de plaatsen

© foto Gabriele Merolli

Gabriele Merolli è un giovane ed affermato fotografo romano che di solito abita ad Amsterdam ma che ora vive a Barcellona. Gabriele si è anche cimentato nella parte di Shon per lo spettacolo Venditori di Stefano Erba (qui il blog sul making of Venditori) che la Fondazione Quelli di Astaroth ha portato in scena lo scorso marzo.
Insomma: Gabriele è un ragazzo dai mille talenti artistici.

Per la casa editrice Exòrma di Roma Gabriele ha realizzato una serie di fotografie che presto saranno un libro fotografico sull'Abruzzo.
Questo pomeriggio, a Barcellona, l'apertura di una mostra fotografica con una selezione delle foto abruzzesi presso la galleria Brossanova in Calle de la Ciudad, 11.
Peccato non poterci essere di persona...

Vi riporto qui di seguito il testo del comunicato stampa:

ABRUZZO SUL TRATTURO MAGNO

Queste foto sono parte di un lavoro più esteso commissionato dalla casa editrice Exòrma per un libro in corso di preparazione.
Il volume dal titolo “Abruzzo sul Tratturo Magno” è pubblicato nella collana “Strade della Terra”.
In questo angolo d’Abruzzo, tra la piana di Navelli e la conca aquilana, sul tracciato di antiche vie e dei tratturi si deposita una storia millenaria. La civiltà pastorale transumante e la civiltà stanziale agricola si intersecano e lasciano testimonianza in una lunga deriva di manufatti, storie, borghi, migrazioni e abbandoni, personaggi, architetture. Un patrimonio materiale e immateriale che rischia di essere disperso, condividendo il destino di tanti altri luoghi del pianeta, in una radicale trasformazione sociale, demografica e topografica."
Attraverso la fotografia del paesaggio e delle architetture, abbandonate o recuperate e poi insidiate dal terremoto del 6 aprile 2009, Gabriele Merolli compie un’attenta ricognizione di borghi, chiese, conventi, dimore nobiliari nei centri minori.
Il volume indaga le relazioni tra sistemi, quello antropico e quello naturale. Interroga la topografia antica, la cartografia e le mappe tratturali, l’archeologia, la storia dell’architettura, l’antropologia e la tradizione popolare.
I testi e il consistente apparato didascalico che sostiene l’iconografia, affidati a specialisti di alto profilo, ci raccontano questo intreccio complesso con un vivace e appassionante registro divulgativo e autenticamente interdisciplinare.

All Rights Reserved omgrafica srl – Exòrma Edizioni

~~~~~~ Nederlands


Gabriele Merolli is een jonge en goed gewardeerde Romeinse fotograaf die normaliter in Amsterdam woont maar nu in Barcelona. Gabriele speelde Shon in de voorstelling Venditori van Stefano Erba (hier de blog over the making of Venditori) die de Stichting Quelli di Astaroth afgelopen maart op de planken heeft gebracht.
Kort gezegd: Gabriele is een jongen met veel artistiek talent.

Voor de uitgeverij Exòrma van Rome heeft Gabriele een reeks foto's gemaakt die binnenkort als fotoboek over Abruzzo zal verschijnen.
Vanmiddag, in Barcelona, is er de opening van een fototentoonstelling met een selectie van de Abruzzese foto's bij de kunstgalerie Brossanova in Calle de la Ciudad, 11.
Jammer om daar niet aanwezig te kunnen zijn...

Hieronder het persbericht:

ABRUZZO LANGS DE GROTE SCHAPENPAD

Deze foto's maken deel van een uitgebreider werk dat in opdracht van uitgeverij Exòrma zijn gemaakt voor een boek dat binnenkort verschijnt.
Het boek met de titel “Abruzzo langs de Tratturo Magno” wordt uitgegeven in de reeks “Wegen van de Aarde”.
In deze hoek van Abruzzo, tussen de vlakte van Navelli en de dal van L'Aquila, langs antieke wegen en schapenpaden ligt een millennia lange geschiedenis. De beschaving van de herders die met hun schapen trokken tussen Abruzzo en Apulië al naar gelang het seizoen, op zoek naar grasweiden, en de beschaving van de boeren die steeds op dezelfde plaats blijven, zijn met elkaar verbonden en laten sporen achter in een lange reeks van objecten, verhalen, dorpen, migratie en achterlating, personages, architecturen. Een materiele en immateriele patrimonium die de risico loopt om verloren te gaan, zoals ook het lot is geweest van vele andere plaatsen op aarde, in een radicale maatschappelijke, demografische en topografische verandering.
Door middel van foto's van landschappen en architecturen, verlaten of gerestaureerd en dan in gevaar gebracht door de aardbeving van 6 april 2009, maakt Gabriele Merolli een attente verkenningstocht van dorpen, kerken, kloosters en herenhuizen in de kleinere centra.
Het boek speurt naar de relatie tussen het antropische en het naturele systeem. Hij ondervraagt de oude topografie, de cartografie en de mappen van de schapenpaden, de archeologie, de geschiedenis van de architectuur, de antropologie en de volkstraditie.
De teksten en de uitgebreide bijschriften die de foto's ondersteunen zijn het werk van high profile professionals en vertellen ons over dit ingewikkelde vlechtwerk op een opgewekte en boeiende manier die diep interdisciplinair is.

All Rights Reserved omgrafica srl – Exòrma Edizioni

Cantuccini alle noci Cantuccini met walnoten

La ricetta dei cantuccini i frequentatori di questo blog ormai la conoscono, perché ne ho parlato qui e qui. E quindi qui non la ripeto.
Propongo tuttavia questa variante, che a me è piaciuta molto, dove ho sostituito le mandorle con le noci, che hanno dato a questo biscotto un intenso sapore d'autunno.

~~~~~ Nederlands

Het recept van cantuccini is wel bekend bij de bezoekers van deze blog, want ik heb het hier en ook hier behandeld. En dus herhaal ik het hier niet.
Ik stel toch deze variant voor, want ik vond het erg lekker. Ik heb walnoten gebruikt in plaats van amandelen, die deze koekjes een intens herfstsmaak hebben gegeven.

Stasera su Radio Onda Italiana Vanavond op Radio Onda Italiana

Stasera, come ogni primo martedì del mese, potrete ascoltare la trasmissione DiversaMente dai microfoni di Radio Onda Italiana sul canale Wereld FM di Salto dalle 20 alle 21 per la trasmissione in italiano e sul canale Stads FM dalle 21 alle 22 per quella in olandese.
I curatori di DiversaMente sono Gino Calenda di Tavani e Silvia Terribili.
Per chi non ha occasione di seguire in diretta, ecco il link per ascoltare Gino e Silvia in italiano e in olandese per i prossimi due mesi.
DiversaMente è un programma di cultura gaylesbicotransessuale.

Per la trasmissione di questa sera c'è in programma un'intervista con il deputato parlamentare transessuale Vladimir Luxuria.

ATTENZIONE: Per motivi tecnici questa trasmissione non è andata in onda. Ci riserviamo di mandarla in onda in un altro momento.


~~~~~ Nederlands


Vanavond, zoals op elke eerste dinsdag van de maand, kunt u luisteren naar de uitzending van DiversaMente. Deze uitzending wordt verzorgd door Gino Calenda di Tavani en Silvia Terribili voor Radio Onda Italiana op het kanaal Wereld FM van Salto van 20 tot 21 uur voor de uitzening in het Italiaans en op het kanaal Stads FM van 21 tot 22 uur voor die in het Nederlands.
Wie geen gelegenheid heeft om rechtstreeks te luisteren, kan via deze links naar de uitzending in het Italiaans en in het Nederlands luisteren voor de volgende twee maanden.
DiversaMente gaat over gaylesbischtransgender cultuur.

Voor de uitzending van vanavond staat een interview met Vladimir Luxuria op het programma, de eerste transgender in het Italiaanse parlement.

LET OP: Wegens omstandigheden is dit programma vanavond niet uitgezonden. We gaan het op een andere moment doen.

Minestrone Italiaanse groentensoep

Qui in Olanda al supermercato si trovano i sacchetti già pronti di verdure per fare il minestrone. Di solito contengono una gran quantità di carote, porro e foglie di sedano. Diciamo che non mi fanno proprio impazzire (soprattutto tutti quei porri). Così ogni tanto mi faccio un minestrone con le verdure "all'italiana".
In questo caso oltre a qualche pomodoro, un paio di carote, un pezzo di zucca, una cipolla, della pancetta, un pugno di fagioli già lessi e due patate ci ho messo anche un bel mazzetto di basilico...
Il comfort food ideale con questo tempaccio freddo e umido!

~~~~~ Nederlands

Hier in Nederland kun je bij de supermarkt zakjes kant-en-klare soepgroenten kopen. Normaal gesproken bevatten ze een grote hoeveelheid wortels, prei en selderij. Laten we het zo stellen dat ik er niet erg dol op ben (vooral al die prei niet). Dus af en toe maak ik een minestrone met de groente "op zijn Italiaans".
In dit geval, behalve een paar tomaten, twee worteltjes, een stukje pompoen, een ui, wat pancetta, een handjevol gekookte bruine bonen en twee aardappelen heb ik ook een bosje basilicum toegevoegd...
Ideaal comfort food met dit gure, vochtige weer!

Cheese (3) - La ricchezza dei formaggi Cheese (3) - De rijkdom aan kaas

Come promesso, continuo con la carrellata di formaggi che ho potuto gustare o ammirare (eh, sì, anche la mia pancia ha un limite!) a Cheese!, la manifestazione dedicata alle forme del latte organizzata da Slow Food che si è svolta dal 18 al 21 settembre scorso a Bra, cittadina in provincia di Cuneo, non distante da Alba, la capitale del tartufo bianco.
Qui sopra, una serie di pecorini aromatizzati alle foglie di noce e al pepe rosa.
~~~~
Zoals beloofd, ga ik door met de reeks foto's over de kazen die ik heb kunnen proeven of bewonderen (eh, ja, ook de inhoud van mijn maag heeft een limiet!) tijdens Cheese!, het evenement rondom melk in al zijn gedaantes dat Slow Food heeft georganiseerd van 18 tot 21 settember in Bra, een fijn stadje in de provincie van Cuneo, Piemonte, niet ver weg van de hoofdstad van de witte truffel Alba.
Hierboven een aantal gearomatiseerde schapenkaasjes, links met roze peperkorrel en rechts gewikkeld in walnotenbladeren.

Ecco finalmente la foto dei tomini, i formaggetti che quest'estate mi hanno conquistato e che mi hanno portato a fare diversi esperimenti culinari:
Zucchine tonde ripiene
Pollo con i tomini
Fusilli alla crudaiola
~~~~~
Hier eindelijk een foto van de tomini, de kleine geitenkaasjes die afgelopen zomer mijn hart en mijn koelkast hebben veroverd en waarmee ik gëexperimenteerd heb in verschillende gerechten :
Gevulde ronde courgettes
Kip met geitenkaasjes
Fusilli met rauwe tomatensaus

Il Fiore Sardo DOP (presidio Slow Food) è un formaggio a pasta dura e si ottiene dal latte di pecore di razza Sarda. Il latte crudo viene caseificato con caglio di agnello. Dopo essere stato messo negli stampi dalla caratteristica forma tronco conica, il formaggio viene brevemente scottato in acqua bollente. In questo modo la crosta diventa dura e più spessa, risultando quindi più resistente. Dopo la prima salamoia, il pecorino viene fatto asciugare su tralicci di canne posti su o vicino a un camino a legna, subendo anche una leggera affumicatura.
~~~~
De schapenkaas Fiore Sardo DOP (Slow Food presidium) is een harde kaas en wordt gemaakt met de melk van schapen van het Sarda ras. De rauwe melk wordt gestremd met lamstremsel. Nadat hij in de traditionele bolvormige vormpjes is geplaatst, wordt de kaas kort in kokend water gelegd. Op deze manier wordt de korst harder en dikker. Na een eerste pekeling, wordt de kaas gedroogd op een laagje riet, geplaatst boven of naast een open haard, zodat hij ook licht wordt gerookt.

Anche la ricotta (a sinistra una ricotta veneta fatta con latte di mucche di razza Burlina) e la scamorza (a destra scamorze molisane) vengono spesso affumicate per aumentarne la conservabilità.
~~~~
Ook ricotta (links een ricotta uit Veneto, gemaakt met melk van koeien van het Burlina-ras) en scamorza (rechts scamorze uit Molise - scamorza wordt gemaakt net als mozzarella, maar wordt gepekeld en gerijpt) worden vaak gerookt om ze langer te kunnen bewaren.

Questa è la ricotta che la maggior parte di noi conosce: bianca, cremosa e dolce di latte.
~~~~~
Deze is ricotta zoals de meesten van ons kennen: wit, romig en melkzoet.



La dolce ricotta della foto qui sopra l'ho gustata con questo miele toscano biologico straordinario prodotto dalla ditta Sapori Mediterranei, che ha le sue api nel parco naturale di quella zona della Versilia a cui appartiene anche Massaciuccoli, la riserva di caccia preferita da Puccini.
~~~~
De zoete ricotta uit de foto hier boven heb ik geproefd met deze superlekkere biologische Toscaanse honing met de naam Miele da spiaggia - Strandhoning. Deze honing wordt geproduceerd door het bedrijf Sapori Mediterranei, dat bijen houdt in het nationale park van Migliarino, San Rossoer e Massaciuccoli in Versilia, niet ver van Lucca, waar componist Puccini zijn buitenverblijf had.

Il Provolone del Monaco DOP (presidio Slow Food) è un formaggio a pasta filata, compatto, dal sapore molto intenso e piccante. Viene lavorato come il caciocavallo ma ne differisce nella forma (non ha la testina). Si produce con latte di vacche di razza Agerolese sui monti Lattari, nella penisola Sorrentina. La zona più vocata per questo formaggio è Vico Equense. Il latte (crudo) viene cagliato con caglio di capretto. Il provolone viene stagionato almeno sei mesi.
Il nome deriva (forse) dal fatto che i pastori che portavano via mare o a dorso di mulo i loro formaggi a Napoli per venderli, avevano un mantello come o dello stesso colore di quello dei monaci.
~~~~~
Provolone del Monaco DOP (presidium Slow Food) is een kneedkaas, dat wil zeggen dat de wrongel met heet water wordt bewerkt, net als mozzarella, scamorza en caciocavallo, voordat hij gepekeld of verder behandeld wordt. De smaak is sterk en pittig en wordt gemaakt met de rauwe melk van koeien van het Agerolese-ras op de Monti Lattari, een kleine bergketen op het schiereiland van Sorrento, niet ver van Napels. Het beste gebied voor deze provolone is het stadje van Vico Equense. De wrongel wordt verkregen met geitenstremsel en de kaas wordt minstens zes maanden gerijpt. De naam van deze kaas betekent letterlijk "provolone van de monnik" en komt (waarschijnlijk) door het feit dat de herders die via zee of met de muilezels hun kazen op de markt in Napels brachten, een mantel hadden van de kleur als de pij van de monniken.

E finisco (al momento!) qui con questa splendida forma di Montasio DOP, un formaggio di latte vaccino crudo di grandi dimensioni prodotto in Friuli e nel Veneto orientale. Il Montasio si trova in tre diversi momenti di stagionatura e il suo sapore e consistenza cambia con l'invecchiamento: da dolce, bianco e morbido da giovane, diventa piccantino, giallo e friabile una volta maturo.
A questa forma di Montasio è stata asportata la crosta superiore e scavato un po' l'interno per farlo assaggiare e già a me è venuto in mente di mantecarci dentro un risotto o degli spaghetti...
~~~~
En ik eindig (alleen voor nu!) hier met deze mooie Montasio DOP, een middelgrote kaas gemaakt met rauwe koemelk in Friuli en in het oostelijke deel van Veneto. Montasio is beschikbaar in drie verschillende rijpleeftijden en zijn smaak en consistentie verandert naar mate het ouder wordt: zoet, wit en zacht als hij jong is, steeds pittiger, geler en brosser met de leeftijd.
Aan deze Montasio op de foto hebben ze de bovenkorst weggehaald en men heeft de inhoud een beetje er af gehaald om de kaas te laten proeven. Ik heb meteen het idee gekregen om er hete risotto of spaghetti erin te roeren, zodat de kaas een beetje smelt...

Cosa fare con il buon latte crudo - Wat te doen met lekkere rauwe melk

***Alles over boer Disseldorp in het Nederlands volgt hieronder na het Italiaans***

Per citare Nanni Moretti Io sono un autarchico, vi racconto come mi sto facendo con soddisfazione lo yogurth e il burro fatti in casa. Però a un certo punto avevo cominciato a rimpiangere il buon latte crudo di cui vi ho parlato qui per fare tutte queste belle cose, che il latte biologico del supermercato sarà bello e buono ma vuoi mettere il latte crudo?

E con Marina siamo quindi uscite dalla tangenziale di Amsterdam, verso l'idilliaco paesino di Zunderdorp in un pomeriggio autunnale, alla ricerca della fattoria biologica Disseldorp, che pare avesse una macchina a moneta che distribuisce il latte crudo.

*** nu even in het Nederlands - italiano segue oltre***

Op zoek naar rauwe melk, zoals in Italie (ik vertelde het hier) om zelf yogurth thuis te maken, gingen we met Marina gisteren naar Zunderdorp, een idyllisch gehucht net buiten de ring ten noorden van Amsterdam. Dat we op de goede weg waren, toonden deze voorbijgangers:

En, ja, binnen de kortste keren, daar waren we, bij boer Disseldorp. Te laat aangekomen om ook nog te profiteren van de biologische winkel op het erf (dagelijks open tot 15 uur, zaterdag en zondag tot 17 uur), namen we genoegen met een goed voorraad melk. En omdat we geen wisselgeld hadden, toch een extra paar glaasjes genomen, om te toasten tot de ontdekking.

*** weer even in het Italiaans, maar geduld, mijn yogurth recept volgt hieronder****

Qui la ricetta del mio yogurth fatto in casa

Dopo aver brindato alla scoperta ci siamo riportate il latte, bellissimo, buonissimo, grasso e giallo, a casa per farci lo yogurth così:

Portare a bollore in un tegame dal fondo spesso e munito di un coperchio che chiuda bene, del latte a piacere. Io la prima volta ne ho messo 1 lt. normale e 3/4 di capra del supermercato, aggiungendo dopo un bicchiere e mezzo di yogurth bio. La seconda volta invece ho usato un litro di latte crudo e un bicchiere di yogurth della volta precedente.

Una volta bollito far raffreddare il latte a circa 45 gradi, vuol dire che potete tenerci il dito dentro un po' senza ustionarvi. Aggiungere a questo punto lo yogurth, chiudere bene con il coperchio, usare uno strofinaccio annodato per tener bene insieme pentola e coperchio, avvolgere in una vecchia coperta, maglioni, quello che vi pare (io ho usato la vecchia trapunta di mio marito da bambino) avvolgeteci la pentola perché resti bella calda , ficcatela sotto al letto o in qualsiasi altro posto in cui siete sicuri che nessuno vada a toccarla o inciamparci e lasciate fino alla mattina dopo (se fatto di pomeriggio/sera) o fino alla sera (se fatto al mattino).

Riaprite (sarà ancora tiepido), mescolate e mangiatevelo come credete, o fateci la torta allo yogurth, o tenetene da parte un po' per un labna, formaggetto cremoso salato che vi spiegherò più in là.

*** recept in het Nederlands ***

Breng zoveel melk als je wilt aan de kook in een pan met een dikke bodem en een goed sluitende deksel. Laat afkoelen tot ongeveer 45 graden, dat wilt zeggen dat je met een vinger erin tot 10 kan tellen zonder brandwonden op te lopen. Voeg een beker yoghurt per liter melk bij (mijn startyoghurt heb ik gemaakt met 1 liter biologische volle melk van de supermarkt + een kleinere karton geitenmelk en een beetje milde volle yoghurt, ook bio van de super).

Aan de warme melk van de boer heb ik een beker van mijn eigen yoghurt toegevoegd, daarna heb ik de deksel goed strak op zijn plek gehouden met een om de pan heen geknoopte theedoek en heb alles gewikkeld in een warme deken. Je kunt oude dekens gebruiken, of truien, of een slaapzak, wat je wilt als het maar warm blijft.

Zet de pan op een veilige plek (bij mij onder het bed) en laat het tenminste 10 uur rusten. Als je de pan weer pakt, is het nog lauwwarm. Goed mengen en klaar. Gebruik het zoals je wilt, als je maar telkens in een potje de starthoeveelheid bewaart voor een volgende keer.

Met deze yoghurt kun je ook labna maken, een hartige zachte smeerkaas, verrukkelijk, maar daar vertel ik een andere keer over.

Deze kalveren zien eruit alsof ze uit een schilderij van Paulus Potter zijn weggelopen

Questi vitelli sembrano scappati da un quadro di Paulus Potter

Fattoria/Boerderij
'Ons Verlangen'

Broekergouw 5
Zunderdorp

Torta cocco e lime Taart kokos en limoen

Non so perché ma io e le torte al limone ci amiamo. Un amore profondo, viscerale.
Spesso al ristorante propongono torte al limone, e spesso sono una gran delusione.
Ieri sera l'ennesima: una torta che sarebbe potuta essere buonissima, perché leggera come una piuma, se non fosse stato che di limone c'era solo una vaghissima traccia nella crema.
E secondo me il limone deve sentirsi.

Questa ricetta qui l'ho provata un giorno che al mercato ho visto dei lime biologici piuttosto freschi. Mi piace molto anche il lime, con il suo aroma verde, e il connubio con il cocco mi pare perfetto per ricordare vacanze esotiche e un'estate ormai finita.

La ricetta è di Serena-Maffo del blog La polpetta perfetta e l'ha pubblicata su Coquinaria un po' di tempo fa. Serena è una forza della natura, ha un grande talento in cucina e il suo senso di ossarvazione critico nei confronti delle ricette le consente di eliminare gli errori nelle ricette sulle riviste.

Quadrotti al limone e cocco (Serena-Maffo)

"L'idea non è mia, è una ricetta proposta da "A Tavola" di questo mese che ho voluto provare (modificando un po' gli ingredienti) visto che sono in periodo morbido-limonoso-fruttato....
Vi metto la ricetta (con le dosi modificate da me tra parentesi)

220 gr zucchero (troppi, io ne ho messi 130 ed era più che dolce a sufficienza)
300 ml di panna fresca (io ne ho messi 200 ml)
150 ml di latte (io ne ho messi 250 ml)
125 gr burro
90 gr farina di cocco
80 gr farina 00
4 uova
1 limone non trattato (io ne ho usati 2, volevo dare più forza al "limonoso")
1 cucchiaino di lievito per dolci
zucchero a velo
(foglioline di menta)

Si lavorano le uova intere montandole con lo zucchero, la farina e il cucchiaino di lievito finché il composto è amalgamato.
Man mano si aggiunge la farina di cocco, il burro fuso e intiepidito, il latte, la panna, il succo e la scorza grattugiata dei due limoni.
L'impasto rimane molto liquido, va bene così.
Si fodera con carta forno bagnata e strizzata ben bene una tortiera rettangolare 30 x 23 e si versa l'impasto e si inforna a 180° (in forno preriscaldato) per circa 45'.
Fate la prova stecchino non appena la superficie vi sembrerà bella dorata.
Fate raffreddare completamente prima di sformare.
Tagliate a quadrotti, spolverizzate di zucchero a velo e decorate (se vi piace) con qualche fogliolina di menta. Il sapore ci sta bene.
Vi accorgerete che la farina di cocco durante la cottura risale verso la superficie e l'interno dei quadrotti rimane morbido (non tipo la torta budino al limone, ma comunque buono)...
Insomma, a me è piaciuta.

Ovviamente ho dovuto, come in quasi tutte le ricette prese da riviste, applicare un po' di senso critico nell'esecuzione di ciò che era scritto: a prescindere dalle dosi esagerate di zucchero e le altre modifiche sugli ingredienti, le misure della teglia che riportava il giornale erano 24x18 sicuramente insufficiente a contenere tutto quel popò di blobbone e per giunta liquido...
Dalla foto poi, i quadrotti non venivano molto alti.
Provateli perché sono sfiziosi e si prestano poi ad essere disposti nei pirrottini per buffet etc etc."

Nota di Marina (24 agosto 2009):

Fatta con i lime (5), buonissima, ma un po’ mattonazza.
Prossima volta da provare con un po' meno latte e ancora meno zucchero.

~~~~ Nederlands


Ik weet niet het waarom, maar citroentaarten en ik hebben een diepe liefde voor elkaar.
Vaak krijg ik in restaurants een citroentaart voorgesteld, en vaak is dat een grote teleurstelling.
Gisterenavond de zoveelste: een taart die erg lekker had kunnen zijn omdat vederlicht, maar van citroen amper een zweem in de créme.
En naar mijn mening moet citroen goed waarneembaar zijn.

Dit recept heb ik geprobeerd op een dag dat ik op de markt biologische limes heb gezien die behoorlijk vers eruit zagen. Ik vind lime ook erg lekker, want van zijn groene aroma samen met de zoete smaak van kokos krijg ik herinneringen aan exotische vakanties en aan de nu helaas afgelopen zomer.

Het recept is van Serena-Maffo van de blog La polpetta perfetta en ze heeft het een tijdje geleden ook gepubliceerd op Coquinaria. Serena is een krachtige vrouw, met veel kooktalent en is in staat kritisch te kijken naar recepten om domme fouten eruit te halen.

Vierkantjes met citroen en kokos (Serena-Maffo)

"Het recept is niet mijn idee maar het komt uit het kookblad "A Tavola" van deze maand, dat ik heb willen uitproberen (maar ik heb de ingrediënten wat aangepast) omdat ik een een zachte-citroenige-fruitige moment ben...
Hier het recept (met de aangepaste hoeveelheden tussen haakjes)

220 gr suiker (te veel, ik heb 130 gebruikt en was meer dan genoeg)
300 ml slagroom (200 ml)
150 ml melk (250 ml)
125 gr boter
90 gr geraspte kokos
80 gr tarwemeel
4 eieren
1 biologische citroen (2, want ik wilde het meer "citroenig")
1 theelepel bakpoeder
poedersuiker
(muntblaadjes)

Klop de eieren met suiker, doe de bloem met de bakpoeder erbij en roer tot een glad beslag.
Voeg beetjes bij beetjes de kokos, de gesmolten boter, melk, slagroom, het sap en de geraspte schil van de citroen.
Het beslag is vrij dun, het hoort zo.
Bekleed een rechthoekige bakblik van 30 x 23 cm met bakpapier die je eerst nat hebt gemaakt en daarna goed hebt uigewrongen. Giet het beslag erin en bak het in de op 180° voorverwarmde oven voor circa 45'.
Zodra de oppervlakte mooi goudkleurig is geworden, kun je erin prikken met een houten saté stokje dat droog eruit moet komen.
Laat de taart volledig afkoelen voordat je deze uit de bakblik haalt.
Snijd de taart in vierkantjes, bestrooi ze met poedersuiker en decoreer ze, als je het leuk vindt, met kleine muntblaadjes. De muntsmaak past hier goed bij.
Je zult merken dat de kokos tijdens de baktijd omhoog is komen drijven en de binnenkant van de taart zacht blijft...
Ik vond het lekker.

Vanzelfsprekend, zoals in bijna alle recepten uit tijdschriften het geval is, heb ik kritisch naar het recept moeten kijken. Behalve het feit dat er veel te veel suiker werd aangegeven, en ik ook andere ingrediënten heb moeten aanpassen, werd er ook een bakblik geadviseerd van 24 x 18 cm die veel te klein is om al dat (dun) beslag te bevatten...
Op de foto in het tijdschrift, waren de vierkantjes niet erg dik.
Probeer ze want ze zijn lekker en handig als je ze als kleine hapjes op een buffet wil servere."

Aantekening van Marina (24 augustus 2009):

Gemaakt met limes (5), superlekker, maar naar mijn smaak mag deze taart wat luchtiger, het is nu een beetje te compact.
Volgende keer proberen met iets minder melk en vooral nog minder suiker.

Gelo di melone Meloenpudding

Ispirata dalla bravissima Artemisia in visita estiva ad Amsterdam (ma di questo dovrà parlarne prima lei), e da una discussione su Coquinaria iniziata dal Chimico (alias Dario Bressanini) mi sono cimentanta per la prima volta nel Gelo di melone.
Esatto, melone con una elle e non due, perché ho usato un melone e non un'anguria.
Per il resto, ho seguito le indicazioni di Bressanini (sì sì, lo so, non lo faccio mai, ma qui stiamo parlando di chimica!).

Il mio Gelo di Mellone (di Dario Bressanini su Coquinaria 11/08/2009)

"Come promesso vi posto la procedura per il gelo di mellone che faccio.
Prendete la polpa di un’anguria matura - un mellone rosso in siculo, scritto con due elle - stando attenti a scartare la parte bianca, per nulla zuccherina e aromatica.
Tagliatela grossolanamente, schiacciatela o frullatela con un frullatore ad immersione per ricavarne il succo che filtrerete per separare i semi e i residui di fibra.
In una pentola mettete da 70 a 90 grammi di amido di frumento per ogni litro di succo che avete preparato.
L’amido di frumento è venduto in qualsiasi supermercato con il nome di frumina nella sezione lieviti e decorazioni per torte. Se non lo trovate potete anche usare l’amido di mais, la maizena, tuttavia avrete un risultato con un aspetto e una consistenza un poco diversa per le differenti caratteristiche dei due amidi.
Con 90 grammi di frumina il vostro dessert avrà una consistenza molto solida. Riducete la dose se lo volete più morbido.
Aggiungete un poco di succo per stemperare l’amido in modo da eliminare i grumi. Quando, mescolando, avrete ottenuto una pasta uniforme potete aggiungere il resto del succo.
Ora aggiungete lo zucchero. 100 grammi ogni litro di succo se l’anguria di partenza era molto zuccherina, altrimenti aumentate la dose sino a 150 grammi. Iniziate a scaldare a fuoco basso mescolando per aiutare la dissoluzione dello zucchero. [...] Scaldando i granuli di amido permettono all’acqua di penetrare all’interno, liberando contemporaneamente l’amilosio, un polimero composto da moltissime molecole di glucosio, che contribuisce alla formazione del gel. La gelificazione inizia attorno ai 60 ºC. Ve ne accorgerete perché il colore rosso della soluzione assumerà un tono più intenso.
Continuando a scaldare la viscosità del succo aumenterà sempre più, sino a raggiungere un massimo attorno ai 90 ºC. Non appena il liquido comincerà a bollire togliete dal fuoco e versate in formine monoporzione che riporrete in frigorifero per 24 ore a raffreddarsi e a rapprendersi.
Se li avete è tradizione aromatizzare il gelo di mellone con dei fiori di gelsomino, utilizzando poca acqua o una parte del succo per macerare qualche ora una manciata di fiori e aggiungere l’infuso al resto del succo, meglio se verso la fine della gelificazione per mantenere l’aroma. Qualcuno in sostituzione utilizza della vaniglia oppure della cannella.
Toglietelo con cura dallo stampo, e guarnitelo con del trito di pistacchio non salato e con della granella di cioccolato che richiama visivamente i semi dell’anguria.
Potete preparare geli con molti altri liquidi, variando le dosi di zucchero e di amido all’occorrenza: caffè, succo d’arancia e latte di mandorle, serviti molto freddi offrono un po’ di refrigerio contro la calura estiva. [...]"

Riassumendo:

1 litro di succo di frutta a piacere, ben frullato e passato al setaccio fine per togliere le parti più grandi
100 gr circa di zucchero o anche più, a seconda del tipo di frutta e di quanto dolce volete il risultato finale
70-90 gr di frumina

Sciogliere la frumina prima in un poco di liquido e poi aggiungere al resto.
Far scaldare piano piano (io come al solito vado di microonde, 800 W), girando ogni minuto fin quando si addensa (circa una decina di minuti).
Versare negli stampini e far freddare bene prima di mettere in frigo.

Io ne ho fatto uno grande nello stampo da plumcake e non è venuto per niente ben solido (così ho fatto una figuraccia con Artemisia), mentre invece negli stampini monoporzione (fatti con il composto che avanzava dallo stampo da plumcake) il risultato è stato più che soddisfacente.

~~~~ Nederlands

Ik werd geïnspireerd door de fantastische Artemisia die op zomers bezoek was in Amsterdam (maar hierover moet zij eerst gaan vertellen in haar blog), en door een discussie op Coquinaria die gestart werd door de Chimico (de Scheikundige, de nickname van Dario Bressanini). En dus heb ik voor het eerst een meloenpudding, een Gelo di melone, gemaakt.
Dit is een traditioneel dessert in Sicilië, waar meestal watermeloen (mellone) wordt gebruikt.
Dus: een melone met een L is een meloen en een mellone met twee LL is een watermeloen. Maar dat alleen in Sicilië. In de rest van Italië noemt men een mellone een cocomero of een anguria.
Taalkundige en fruitkundige verschillen uitgelegd, laten we naar het recept kijken.
Ik heb de aanwijzingen van Bressanini nauwkeurig gevolgd (jaja, het is niets voor mij, maar hier gaat het om scheikunde!).

Mijn Gelo di Mellone (Dario Bressanini op Coquinaria 11/08/2009)

"Zoals beloofd, schrijf ik hier mijn procedure voor de gelo di mellone.
Neem het vruchtvlees van een goed rijpe watermeloen - een rode mellone in het Siciliaans, met twee LL - en let erop dat je het witte vruchtvlees niet meeneemt, want die is niet geurig en zoet.
Snijd het in grove stukken, haal het door de roerzeef of maak het fijn met een staafmixer. Haal door een fijne zeef om het sap te verkrijgen, zonder zaden of vezels.
Doe in een pan 70 à 90 gram tarwezetmeel voor elke liter verkregen sap.
In Italië wordt tarwezetmeel in elke supermarkt verkocht (frumina). Als je het in Nederland niet kunt vinden, kun je maiszetmeel gebruiken, maizena, maar het resultaat zal iets anders zijn qua consistentie en aspect, omdat deze twee soorten zetmeel andere karakteristieken hebben.
Met 90 gram tarwezetmeel heeft je dessert een best vaste consistentie. Verminder de dosis als je het zachter wil hebben.
Voeg een beetje sap aan het zetmeel toe om het aan te lengen tot een glad papje, zodat je geen klonten krijgt. Doe dan de rest van de sap erbij.
Voeg nu de suiker toe. 100 gram elke liter sap als de watermeloen erg zoet was, anders kun je de dosis verhogen tot 150 gram. Laat de sap opwarmen op zacht vuur en blijf roeren om de suiker te helpen smelten. [...] Door opwarming zuigen de korreltjes zetmeel water op en tegelijk bevrijden ze amyle, een polymeer die bestaat uit heel veel glucose moleculen. Amyle draagt aan de vorming van gel bij. Gelificatie begint rond 60 ºC. Je merkt het want de rode kleur van de oplossing dieper wordt.
Als je doorgaat met opwarming, wordt de viscositeit van de sap steeds groter, om zijn hoogtepunt te bereiken rond 90 ºC. Zodra de vloeistof begint te koken, haal het uit het vuur en giet het in eenpersoonsvormpjes. Laat ze afkoelen en zet ze dan in de koelkast voor 24 uur om goed koud en vast te worden.
Het is traditie om de gelo di mellone met jasmijnbloemen te aromatiseren. Als je ze hebt, doe een handjevol bloemen in weinig water of sap voor enkele uren en voeg deze aan de rest van de sap toe, het liefst aan het einde van het gelificatieproces om hun aroma beter te behouden. Sommigen gebruiken vanille of kaneel hier in de plaats.
Stort de gelo voorzichtig uit zijn vormpje en versier hem met gehakte, ongezouten en gepelde pistachenootjes en wat hagelslag zodat het op de pitjes van de watermeloen lijkt.
Je kunt de gelo met andere vloeistoffen maken, rekening houdend met de dosering van suiker en zetmeel indien nodig: koffie, sinaasappelsap, orgeade. Als je de gelo goed koud serveert, biedt het wat verfrissing tegen de zomerse hitte. [...]"

Dus:
1 liter vruchtensap naar smaak, goed fijngemixed en zonder korreltjes
100 gr circa suiker, of ook meer, naar gelang het soort fruit en hoe zoet het eindresultaat moet zijn
70-90 gr tarwezetmeel (frumina)

Los de zetmeel in een beetje vloeistof tot een dun, glad papje en voeg de rest van de vloeistof toe.
Laat het zachtjes opwarmen (ik doe het in de magnetron, 800 W), steeds roeren totdat het indikt (circa tien minuten).
Giet het mengsel in de vormpjes en laat ze goed afkoelen voordat je ze in de koelkast zet.

Ik heb een grote gelo gemaakt in een plumcake bakvorm, maar de gelo is niet goed vast geworden (en zodoende heb ik een slechte figuur gemaakt met Artemisia), terwijl de gelo in de kleine eenpersoonsvormpjes (gemaakt met het mengsel dat over was van de plumcake bakvorm) is heel mooi geworden.

Stasera a Radio Onda Italiana Vanavond op Radio Onda Italiana

Stasera, come tutti i quarti martedì del mese, potrete ascoltare la trasmissione Pitagora dai microfoni di Radio Onda Italiana sul canale Wereld FM di Salto dalle 20 alle 21 per la trasmissione in italiano e sul canale Stads FM dalle 21 alle 22 per quella in olandese.
I curatori di Pitagora sono Roberto Bacchilega e Nello Allocca.
Per chi non ha occasione di seguire in diretta, ecco il link per ascoltare Roberto e Nello in italiano e in olandese per i prossimi due mesi.

Per la trasmissione di questa sera c'è in programma un'intervista con Little Pills a cura di Nello Allocca, Silvia Terribili e Roberto Bacchilega.
I Little Pills producono video dove l’umorismo è sull’Italia, ma non è veramente all’italiana.
Una visione demenziale della società con ruoli inaspettati e situazioni paradossali.

~~~~~ Nederlands

Vanavond, zoals op alle vierde dinsdag van de maand, kunt u luisteren naar de uitzending van Pitagora. Deze uitzending wordt verzorgd door Roberto Bacchilega en Nello Allocca voor Radio Onda Italiana op het kanaal Wereld FM van Salto van 20 tot 21 uur voor de uitzening in het Italiaans en op het kanaal Stads FM van 21 tot 22 uur voor die in het Nederlands.

Wie geen gelegenheid heeft om rechtstreeks te luisteren, kan via deze links naar de uitzending in het Italiaans en in het Nelderands luisteren voor de volgende twee maanden.

Voor de uitzending van vanavond staat een interview met Little Pills op het programma, verzorgd door Nello Allocca, Silvia Terribili en Roberto Bacchilega.

De Little Pills maken humoristische video's over Italië op een niet helemaal Italiaanse manier.
Een absurde visie van de maatschappij met onverwachte rollen en schijnbaar ongerijmde situaties.

Involtini di pollo con i funghi Kiprolletjes met paddenstoelen

Gli involtini di pollo sono una specialità di mia madre che ha sempre avuto grande successo con noi figli e anche mio padre non li disdegnava affatto.

La ricetta di questi involtini l'ho usata per almeno un centinaio di lezioni di cucina quando Nicoletta Tavella ed io eravamo ancora socie alla Cucina del Sole. Buonissimi, quasi tutti i gruppi li sceglievano, ma a volte li cucinavamo anche per 10 sere di seguito e ci uscivano dai capelli.

Quelli nella foto sono una versione supersemplificata, proprio della serie: torno dall'ufficio e ho ancora le forze per stare in cucina 30 minuti.
In pratica si prende una fettina sottile di petto di pollo, ci si appoggia su una fettina di prosciutto, si arrotola e si ferma con uno stecchino.
Quando sono stati fatti tutti gli involtini, si riscalda dell'olio in una padella con aglio e rosmarino e si fanno rosolare gli involtini.
Quando hanno un bel colorino, si sfuma con del vino.
A questo punto si aggiungono i funghi affettati e si regola di sale e pepe.

Nella padellata della foto ho aggiunto dei funghetti cinesi freschi chiamati Beech mushrooms (Hypsizygus marmoreus, bunapi shimeji) che avevo visto al mercato e mi avevano incuriosita. Sono un po' viscidini come i pioppini ma non hanno un sapore molto marcato. Però sono tanto carini...

˜˜˜˜˜˜ Nederlands


Kiprolletjes zijn een specialiteit van mijn moeder die altijd veel succes heeft gehad bij ons kinderen, en ook mijn vader vond ze lekker.
Het recept van deze rolletjes heb ik gebruikt voor minstens honderd kooklessen toen Nicoletta Tavella en ik nog zakenpartners waren bij Cucina del Sole. Superlekker, bijna alle groepen kozen de rolletjes, maar soms kookten we ze ook 10 avonden achter elkaar en we konden ze niet meer zien.

De rolletjes in de foto zijn een supervereenvoudigde versie, zoiets van: ik kom van kantoor thuis en heb nog net genoeg puf om 30 minuten in de keuken te staan.
In de praktijk, je neemt een dun plakje kipfilet, je legt erop een plakje rauwe ham, je rolt het geheel met de kip aan de buitenkant en je prikt het vast met een cocktailprikker.
Zodra je alle rolletjes hebt gemaakt, verwarm een bodempje extravergine olijfolie in een koekenpan met een teentje knoflook en wat rozemarijn. Bak hierin de rolletjes totdat ze mooi goudbruin zijn geworden. Blus af met witte wijn.
Voeg nu de in plakjes gesneden paddenstoelen en breng op smaak met peper en zout.

In het gerecht van de foto heb wat verse Chinese paddenstoeltjes gebruikt genoemd Beech mushrooms (Hypsizygus marmoreus, bunapi shimeji) die ik op de markt had gekocht omdat ik ze grappig vond. Ze zijn een beetje slijmerig zoals populierleemhoed paddenstoelen maar ze hebben niet zoveel smaak. Ze zien wel leuk uit...

Pasta con peperoni e pancetta Pasta met paprika's en spek

Di peperoni in padella ne faccio di solito quantità adatte per un esercito, visto che si mantengono bene anche tre o quattro giorni in frigorifero in un recipiente ben chiuso. E in ufficio è un ottimo accompagno al solito, triste panino.
Un avanzetto troppo piccolo per essere un contorno si trasforma, con l'aiuto di un paio di fettine di pancetta rosolate in padella, in un ottimo condimento per la pasta.

~~~~~ Nederlands

Als ik gestoofde paprika's maak, dan is het ook meteen een hoeveelheid dat voldoende zou zijn voor een weeshuis. Ze blijven goed ook drie of vier dagen in de koelkast, in een goed afgesloten bakje. Ik neem gestoofde paprika's soms ook mee naar kantoor, om mijn saaie broodje op te vrolijken.
Een kliekje dat te weinig is om als bijgerecht te dienen, warm ik op met een paar plakjes uitgebakken spek tot een uitstekende saus voor de pasta.

Peperoni in padella Gestoofde paprika's

Questo autunno si trovano ancora dei bellissimi peperoni, quelli della seconda gettata. Hanno un buon sapore, addirittura migliore di quelli estivi.
Il mio sistema preferito per cucinarli è in padella.
Un giro di olio, una cipolla affettata e i peperoni a pezzetti. Un giro di sale e una bella manciata d'origano è tutto ciò che serve per avere un ottimo contorno in poco tempo.
Per quanto riguarda il colore, devo dire che preferisco quelli gialli: sono molto dolci. Purtroppo si trovano sempre di meno.
Quelli rossi sono un'ottima alternativa a quelli gialli, ma devono asciugarsi un po' prima di essere cucinati, così li lascio di solito un paio di giorni sul mio freddo davanzale della cucina.
Non mi piacciono quelli verdi, hanno un sapore... beh, verde, non maturo.
Ma sono bellini in combinazione con quelli rossi.

~~~~ Nederlands



Dit najaar zijn er nog mooie paprika's te koop op de markt, die als tweede ronde door de plant wordt gemaakt. Ze zijn lekker, zelfs beter dan de zomerspaprika's.
Mijn favoriete recept is om ze te stoven in een koekenpan.
Een bodempje olijfolie, een in ringen gesnipperde ui en de paprika's in stukjes. Een snufje zout en een flinke snuf oregano is alles wat je nodig hebt voor een uitstekend bijgerecht in een mum van tijd.
Ik heb liever gele paprika's, want ze zijn lekker zoet. Helaas zijn ze steeds minder vaak te vinden.
Rode paprika's zijn een goede alternatief aan de gele, maar ze moeten een beetje 'drogen' voordat ze bereid kunnen worden. Ik laat ze een paar dagen in een schaal liggen op mijn koude vensterbank in de keuken.
Ik vind groene paprika's niet lekker, ze hebben zo'n... beh, groene smaak, onrijp.
Maar ze zijn wel mooi in combinatie met de rode.

Statale 17 - tour promozionaleRijksweg 17 - promotietour

Barbara - alias MammAmsterdam - è da stasera impegnata nel tour promozionale del suo primo libro, Statale 17 - Storie minime transumanti - edizioni Èxòrma.
Di questo libro vi avevo fatto un accenno qui, ma non vi ho ancora detto le mie impressioni perché aspetto la fine del tour in Italia.

Vi metto qui di seguito date, luoghi e alcuni dettagli, se siete da quelle parti andate pure, ché perdersi un turbine umano con Ba è davvero un peccato.

Mercoledì 21 ottobre, ore 19.30
Torino
Caffé Basaglia, via Mantova 34

Giovedì 22 ottobre, ore 21
Trento
Libreria Rileggo, via San Martino 64

Venerdì 23 ottobre, ore 18
Roma
Bookshop Bar Emporio alla pace, via della Pace 28

Domenica 25 ottobre, ore 18
Pescara
Libreria Edison Bookstore, via Carducci 102-104

Ci tengo in modo particolare a citare (e ringraziare) alcune blogger che hanno collaborato alla realizzazione di questo tour: Giuliana e Graziella per quanto riguarda Torino, Elena, Stefania e Sonia per Trento. E naturalmente Maura e Orfeo di Èxòrma che hanno organizzato Roma e Pescara.

Se vi interessa l'argomento e avete agganci con librerie in altri luoghi d'Italia, fatemi pure sapere ché vi spedisco volentieri Barbara per una presentazione del libro.

~~~~~~ Nederlands

Barbara - alias MammAmsterdam - is sinds vanavond op promotietour voor haar eerste boek, Statale 17 - Storie minime transumanti (letterlijk vertaald als Rijksweg 17 - Kleine verhalen langs de schapenpaden), uitgegeven door Èxòrma.

Over dit boek had ik al wat verteld hier, maar ik heb nog niet mijn recensie gedaan want ik wacht dat Barbara terug is uit haar Italië tour.

Hieronder vinden jullie data, plaatsen en enkele details van de presentaties, als jullie in de buurt zijn, ga er heen want het is een goede gelegenheid om die menselijke orkaan genaamd Barbara te ontmoeten.

Woensdag 21 oktober, 19.30 uur
Turijn
Caffé Basaglia, via Mantova 34

Donderdag 22 oktober, 21 uur
Trento
Libreria Rileggo, via San Martino 64

Vrijdag 23 oktober, 18 uur
Rome
Bookshop Bar Emporio alla pace, via della Pace 28

Zondag 25 oktober, 18 uur
Pescara
Libreria Edison Bookstore, via Carducci 102-104

Ik wil graag enkele bloggers noemen (en bedanken) die meegewerkt hebben aan de realisatie van deze tour: Giuliana en Graziella wat Turijn betreft, Elena, Stefania en Sonia voor Trento. En natuurlijk Maura en Orfeo van de uitgeverij Èxòrma die Rome en Pescara hebben georganiseerd.

Als je geïnteresserd bent in het onderwerp en je kent een boekhandel die bereid is een boekpresentatie te organiseren, laat het me weten, want Barbara is graag aanwezig.

RadioCucina stasera alle ore 20 e alle 21 RadioCucina vanavond om 20 en 21 uur

Stagionatura del Pecorino di Farinodola

Stasera sarò di nuovo per Radio Onda Italiana ai microfoni di Radio Cucina sul canale Wereld FM di Salto dalle 20 alle 21 per la trasmissione in italiano e sul canale Stads FM dalle 21 alle 22 per quella in olandese.
Per chi non ha occasione di segurmi in diretta, ecco il link per sentirmi in italiano e in olandese per i prossimi due mesi.
Sarò di nuovo da sola, perché Barbara è in giro per Italia a promuovere il suo primo libro, Statale 17 - Storie minime di transumanza, del quale vi avevo accennato a fine settembre.
Vi passerò gli indirizzi e le date del suo tour.

Il tema della trasmissione italiana di questa serata sarà l'Abruzzo.
L'Abruzzo dei formaggi, con un'intervista al signor Fiorenzo Sarto, amministratore del Consorzio di Tutela del Pecorino di Farindola e a Silvia de Paulis, agronomo del Parco Nazionale del Gran Sasso e Monti della Laga. Silvia ci parlerà dell'impatto del terremoto sull'economia del territorio aquilano. Entrambi li ho incontrati in occasione di Cheese! a Bra.
Chiuderemo la serata con un breve intervento di Mauro Di Dalmazio, assessore allo Sviluppo del Turismo e Politiche Culturali della Regione Abruzzo, che era qui ad Amsterdam martedì scorso per una presentazione organizzata dall'ufficio Enit di Amsterdam.

Allo stand del Parco Nazionale del Gran Sasso e Monti della Laga a Bra c'erano dei pecorini molto speciali, prodotti dall'Azienda Agricola La Mascionara a Campotosto (AQ).

Il sacco che vedete contiene una serie di pecorini di fossa dal sapore molto più delicato di quelli marchigiani.

Eccone una bella fetta.

E poi ancora altri pecorini, compreso il caciofiore d'Abruzzo, anche lui prodotto con caglio vegetale come quello romano del quale vi ho parlato domenica scorsa.

Il Pecorino Canestrato di Castel del Monte è un presidio slow food

Per quanto riguarda la trasmissione in olandese su StadsFM dalle 21 alle 22, vi farò ascoltare un'intervista con un rappresentante della famiglia Van der Poel di Rijpwetering, produttrice del Goudse Oplegkaas, l'unico formaggio olandese ad essere presidio slow food e un'intervista a Betty Coster, proprietaria insieme al marito Martin della Fromagerie l'Amuse a Santpoort. Una donna straordinaria che mi ha raccontato cose simpaticissime.

Uno dei pecorini olandesi a latte crudo, prodotto sull'isola di Texel, presentati a Cheese! dai coniugi Coster.

Stay tuned!

~~~~~ Nederlands

De Pecorino di Farindola wordt zorgvuldigd gerijpt

Vanavond zal ik opnieuw voor Radio Onda Italiana achter de microfoon van Radio Cucina te horen zijn op het kanaal Wereld FM van Salto van 20 tot 21 uur voor de uitzening in het Italiaans en op het kanaal Stads FM van 21 tot 22 uur voor die in het Nederlands.
Wie geen gelegenheid heeft om rechtstreeks naar me te luisteren, kan via deze links naar de uitzending in het Italiaans en in het Nelderands luisteren voor de volgende twee maanden.
Ik ben weer in mijn uppie, want Barbara toert door Italië om haar eerste boek te promoten, Statale 17 - Storie minime di transumanza, waarover ik al eind september had verteld.
Ik zal de adressen en data van haar tour doorgeven.

Het thema van de Italiaanse uitzending van vanavond is Abruzzo.
Het Abruzzo van de schapenkazen, met een interview aan signor Fiorenzo Sarto, administrateur van het Consorzio di Tutela del Pecorino di Farindola.
Ook zullen we luisteren naar Silvia de Paulis, landbouwkundige van het Parco Nazionale del Gran Sasso e Monti della Laga. Silvia vertelt over het effect van de aardbeving van afgelopen april op de economie van het getroffen gebied rond L'Aquila.
Beiden heb ik ontmoet tijdens Cheese! in Bra.
We sluiten de uitzending af met een kort intervieuw met Mauro Di Dalmazio, wethouder voor de Ontwikkeling van Toerisme en de Culturele Initiatieven van Regione Abruzzo. Hij was afgelopen dinsdag hier in ad Amsterdam voor een presentatie georganiseerd door het kantoor Amsterdam van Enit, het Italiaans Verkeers Bureau.

Bij de stand van het Parco Nazionale del Gran Sasso e Monti della Laga in Bra waren er hele bijzondere schapenkazen, geproduceerd door Azienda Agricola La Mascionara in Campotosto (in de bergen boven L'Aquila).

De zak die jullie hierboven zien, bevat een tiental schapenkazen die in een afgesloten grot onder de grond zijn gerijpt. Hun smaak vond ik minder scherp (en ook lekkerder) van de pecorini die op dezelfde manier gerijpt worden in de regio Le Marche.

Hier een mooi stuk pecorino di fossa uit Campotosto.

En nog meer pecorini, inclusief de caciofiore uit Abruzzo, die gemaakt wordt met vegetarische stremsel zoals de caciofiore romano waarover ik heb verteld afgelopen zondag.



Wat de uitzending in het Nederlands op StadsFM van 21 tot 22 uur betreft, kunnen we luisteren naar een interview met een vertegenwoordiger van de familie Van der Poel uit Rijpwetering, producent van Goudse Oplegkaas, de enige Nederlandse kaas die een presidium slow food is.
Ook hebben we een interview met Betty Coster, samen met haar man Martin eigenares van Fromagerie l'Amuse in Santpoort. Een fantastische vrouw die hele interessante en leuke dingen heeft verteld.

De stand van L'Amuse bij Cheese!

Met zijn lach en zijn aardig mondje Italiaans kreeg hij veel aandacht van de dames!
Con il suo sorriso e la chiacchiera simpatica in italiano ha attirato l'attenzione delle signore!

Cheese! (2) - Alcuni pecorini particolari Cheese! (2) - Enkele bijzondere schapenkaasjes

Come raccontato domenica scorsa, dal 18 al 21 settembre ho avuto l'occasione di andare a Bra, cittadina del Cuneese con neanche 30.000 abitanti, che durante Cheese!, la manifestazione dedicata alle forme del latte organizzata da Slow Food è stata inondata da 160.000 visitatori, di cui ben il 30% stranieri (ci sarò anch'io in questo 30%?).

Continuo come promesso con le foto. Il tema sono alcuni pecorini che mi hanno colpito.

~~~~

Zoals afgelopen zondag al verteld, van 18 tot 21 september ben ik in Bra geweest, een Piemontees stadje van amper 30.000 inwoners dat tijdens Cheese!, het evenement rondom melk in al zijn gedaantes dat Slow Food al jaren organiseert, werd overspoeld door 160.000 bezoekers, waarvan 30% uit het buitenland (zit ik ook in dit 30%?).

Ik had nog meer foto's beloofd en hier zijn er enkele over bijzondere schapenkaasjes die mijn aandacht hebben getrokken.

Pinocchio, alla taverna del Gambero Rosso, mangia una lisca di pesce e un pezzo di pecorino coperto di paglia, mentre affida i 4 soldi rimastigli al Gatto e alla Volpe.
~~~~
Pinocchio, in de kroeg van de Rode Garnaal, eet een graat en een stukje schapenkaas die met stro is gewikkeld, terwijl hij zijn laatste 4 muntjes aan de Kat en de Vos geeft om ze te laten investeren...

Questo toscanissimo pecorino della ditta Busti di Acciaiolo di Fauglia (PI) è anch'esso conservato con la paglia, come quello di Pinocchio.
~~~~
Deze Toscaanse schapenkaas van het bedrijf Busti uit Acciaiolo di Fauglia (Pisa) is bedekt met stro om het goed te bewaren, net als die van Pinocchio.

Allo stand di Busti ho potuto degustare alcune loro specialità: pecorino allo zafferano...

~~~~

Bij de stand van Busti heb enkele van hun specialiteiten mogen proeven: schapenkaas met saffraan...

Pecorino al basilico con pinoli...

~~~~

Schapenkaas met basilicum en pijnboompitten....

Pecorino stagionato nell'Alta Garfagnana...

~~~~

Schapenkaas die gerijpt wordt in de kastanjebossenrijke omgeving van de bergen van Garfagnana (noordelijk deel van Toscane)...

E come dessert: pecorino alle nocciole piemontesi e cioccolato fondente al 100%.

~~~~

En als toetje: schapenkaas met Piemontese hazelnoten en 100% donkere chocolade.

Impressioni: molto, molto buoni tutti, ma in particolare mi è piaciuto quello con il basilico ed i pinoli. Un pecorino giovanissimo, dal sapore fresco e spontaneo, arricchito dal basilico che sembra appena colto, e i pinoli ancora un po' croccanti. Interessante quello con il cioccolato, più che altro per capire come mai non si è squagliato quando è stato aggiunto alla cagliata calda (congelato, ha ammesso il signor Busti).

~~~~

Indrukken: erg, erg lekker allemaal, maar in het bijzonder ben ik gevallen voor die met basilicum en pijnboompitten. Een hele jonge pecorino, met een verse melksmaak, verrijkt met basilicum die smaakte alsof die net geplukt was, en nog een beetje krokante pijnboompitten. De pecorino met hazelnoten en donkere chocolade was interessant qua smaak, maar ik was meer geïnteresseerd om het weten hoe het kwam dat de chocolade niet gesmolten was toen die toegevoegd werd aan de warme melk (bevroren, gaf de heer Busti me toe).

Qui una splendida collezione di pecorini marchigiani della ditta Beltrami di Cartoceto (PU): pecorini freschi, pecorini fatti stagionare aromatizzandoli con diverse erbe fresche, affinati in barrique, stagionati nelle fosse per cui la zona è famosa, più una bella collezione di ottimi caprini.

~~~~~

Hier een geweldige verzameling schapenkazen uit Le Marche, van het bedrijf Beltrami uit Cartoceto (Pesaro Urbino): verse schapenkaasjes, schapenkazen gearomatiseerd door ze te laten rijpen gewikkeld in diverse verse kruiden, of in houten wijnvaten tussen druivenschillen, of in een gesloten grot onder de grond (een systeem waardoor de regio beroemd is), plus een mooie collectie geitenkaasjes.

Pecorini freschi al naturale o al fuoco di peperoncino...

~~~~

Verse schapenkaasjes: puur natuur of met vurige Spaanse pepers....

Il caciofiore della campagna romana, presidio Slow Food, fatto con caglio vegetale ricavato dai fiori di cardo o di carciofo. Produttore: Sergio Pitzalis dell'azienda L'Isola del Formaggio a Bracciano (RM). Una rivelazione, per me romana, che non avevo mai assaggiato prima questo antenato del pecorino romano. Sapore intenso di latte di pecora, con una punta di amaro molto buona.

~~~~

De caciofiore (letterlijk vertaald: bloemenkaas) van het Romeinse platteland, is een presidium Slow Food en wordt gemaakt met stremsel uit de bloemen van distels of artisjokken. Producent: Sergio Pitzalis van het bedrijf L'Isola del Formaggio (het eiland van de kaas) uit Bracciano (Rome). Een openbaring voor mij, die uit Rome kom en deze kaas, een voorouder van de Romeinse pecorino, nooit eerder had geproefd. De caciofiore heeft een intense smaak van schapenmelk, met een heel klein maar aangenaam bittertje.

Questi formaggi dalla forma particolare sono pecorini liguri del confine con la Francia e sono presidio slow food. Si chiamano tome e sono fatte con il latte di pecora brigasca, una razza particolare di pecore quasi in via di estinzione. La pecora brigasca si trova ancora sulle Alpi Marittime tra Provenza, Liguria e Piemonte ed è adatta al pascolo nelle zone montane più impervie. Questi pecorini sono fatti dall'azienda I Formaggi del Boschetto di Albenga (SV), come anche la buonissima ricotta fermentata.
~~~~~

Deze bijzonder gevormde kazen zijn schapenkazen uit Ligurië, tegen de grens met Frankrijk, en zijn presidium slow food. In het Frans heten ze Tommes de brebis brigasque, dus toma in het Italiaans, en worden gemaakt met de melk van een apart schapenras, de pecora brigasca, die momenteel met het uitsterven wordt bedreigd. Dit ras schapen is bijzonder goed gewend om te grazen op de steile weilanden in de Alpes Marittimes, op de grens tussen Provence, Ligurië en Piemonte. Deze kazen worden gemaakt door het bedrijf I Formaggi del Boschetto (De kazen van het Bosje - maar het Bosje is een gehucht) uit Albenga (Savona), net als de superlekkere gefermenteerde ricotta.

A presto nuove foto e nuovi assaggi di formaggi!

~~~~

Binnenkort nog meer foto's en kazen!