sabato 31 ottobre 2009

Cosa fare con il buon latte crudo - Wat te doen met lekkere rauwe melk


***Alles over boer Disseldorp in het Nederlands volgt hieronder na het Italiaans***

Per citare Nanni Moretti Io sono un autarchico, vi racconto come mi sto facendo con soddisfazione lo yogurth e il burro fatti in casa. Però a un certo punto avevo cominciato a rimpiangere il buon latte crudo di cui vi ho parlato qui per fare tutte queste belle cose, che il latte biologico del supermercato sarà bello e buono ma vuoi mettere il latte crudo?

E con Marina siamo quindi uscite dalla tangenziale di Amsterdam, verso l'idilliaco paesino di Zunderdorp in un pomeriggio autunnale, alla ricerca della fattoria biologica Disseldorp, che pare avesse una macchina a moneta che distribuisce il latte crudo.

*** nu even in het Nederlands - italiano segue oltre***

Op zoek naar rauwe melk, zoals in Italie (ik vertelde het hier) om zelf yogurth thuis te maken, gingen we met Marina gisteren naar Zunderdorp, een idyllisch gehucht net buiten de ring ten noorden van Amsterdam. Dat we op de goede weg waren, toonden deze voorbijgangers:



En, ja, binnen de kortste keren, daar waren we, bij boer Disseldorp. Te laat aangekomen om ook nog te profiteren van de biologische winkel op het erf (dagelijks open tot 15 uur, zaterdag en zondag tot 17 uur), namen we genoegen met een goed voorraad melk. En omdat we geen wisselgeld hadden, toch een extra paar glaasjes genomen, om te toasten tot de ontdekking.



*** weer even in het Italiaans, maar geduld, mijn yogurth recept volgt hieronder****

Qui la ricetta del mio yogurth fatto in casa

Dopo aver brindato alla scoperta ci siamo riportate il latte, bellissimo, buonissimo, grasso e giallo, a casa per farci lo yogurth così:

Portare a bollore in un tegame dal fondo spesso e munito di un coperchio che chiuda bene, del latte a piacere. Io la prima volta ne ho messo 1 lt. normale e 3/4 di capra del supermercato, aggiungendo dopo un bicchiere e mezzo di yogurth bio. La seconda volta invece ho usato un litro di latte crudo e un bicchiere di yogurth della volta precedente.

Una volta bollito far raffreddare il latte a circa 45 gradi, vuol dire che potete tenerci il dito dentro un po' senza ustionarvi. Aggiungere a questo punto lo yogurth, chiudere bene con il coperchio, usare uno strofinaccio annodato per tener bene insieme pentola e coperchio, avvolgere in una vecchia coperta, maglioni, quello che vi pare (io ho usato la vecchia trapunta di mio marito da bambino) avvolgeteci la pentola perché resti bella calda , ficcatela sotto al letto o in qualsiasi altro posto in cui siete sicuri che nessuno vada a toccarla o inciamparci e lasciate fino alla mattina dopo (se fatto di pomeriggio/sera) o fino alla sera (se fatto al mattino).

Riaprite (sarà ancora tiepido), mescolate e mangiatevelo come credete, o fateci la torta allo yogurth, o tenetene da parte un po' per un labna, formaggetto cremoso salato che vi spiegherò più in là.

*** recept in het Nederlands ***

Breng zoveel melk als je wilt aan de kook in een pan met een dikke bodem en een goed sluitende deksel. Laat afkoelen tot ongeveer 45 graden, dat wilt zeggen dat je met een vinger erin tot 10 kan tellen zonder brandwonden op te lopen. Voeg een beker yoghurt per liter melk bij (mijn startyoghurt heb ik gemaakt met 1 liter biologische volle melk van de supermarkt + een kleinere karton geitenmelk en een beetje milde volle yoghurt, ook bio van de super).

Aan de warme melk van de boer heb ik een beker van mijn eigen yoghurt toegevoegd, daarna heb ik de deksel goed strak op zijn plek gehouden met een om de pan heen geknoopte theedoek en heb alles gewikkeld in een warme deken. Je kunt oude dekens gebruiken, of truien, of een slaapzak, wat je wilt als het maar warm blijft.

Zet de pan op een veilige plek (bij mij onder het bed) en laat het tenminste 10 uur rusten. Als je de pan weer pakt, is het nog lauwwarm. Goed mengen en klaar. Gebruik het zoals je wilt, als je maar telkens in een potje de starthoeveelheid bewaart voor een volgende keer.

Met deze yoghurt kun je ook labna maken, een hartige zachte smeerkaas, verrukkelijk, maar daar vertel ik een andere keer over.


Deze kalveren zien eruit alsof ze uit een schilderij van Paulus Potter zijn weggelopen
Questi vitelli sembrano scappati da un quadro di Paulus Potter


Fattoria/Boerderij
'Ons Verlangen'
Broekergouw 5
Zunderdorp

Torta cocco e lime
Taart kokos en limoen


Non so perché ma io e le torte al limone ci amiamo. Un amore profondo, viscerale.
Spesso al ristorante propongono torte al limone, e spesso sono una gran delusione.
Ieri sera l'ennesima: una torta che sarebbe potuta essere buonissima, perché leggera come una piuma, se non fosse stato che di limone c'era solo una vaghissima traccia nella crema.
E secondo me il limone deve sentirsi.

Questa ricetta qui l'ho provata un giorno che al mercato ho visto dei lime biologici piuttosto freschi. Mi piace molto anche il lime, con il suo aroma verde, e il connubio con il cocco mi pare perfetto per ricordare vacanze esotiche e un'estate ormai finita.

La ricetta è di Serena-Maffo del blog La polpetta perfetta e l'ha pubblicata su Coquinaria un po' di tempo fa. Serena è una forza della natura, ha un grande talento in cucina e il suo senso di ossarvazione critico nei confronti delle ricette le consente di eliminare gli errori nelle ricette sulle riviste.

Quadrotti al limone e cocco (Serena-Maffo)

"L'idea non è mia, è una ricetta proposta da "A Tavola" di questo mese che ho voluto provare (modificando un po' gli ingredienti) visto che sono in periodo morbido-limonoso-fruttato....
Vi metto la ricetta (con le dosi modificate da me tra parentesi)

220 gr zucchero (troppi, io ne ho messi 130 ed era più che dolce a sufficienza)
300 ml di panna fresca (io ne ho messi 200 ml)
150 ml di latte (io ne ho messi 250 ml)
125 gr burro
90 gr farina di cocco
80 gr farina 00
4 uova
1 limone non trattato (io ne ho usati 2, volevo dare più forza al "limonoso")
1 cucchiaino di lievito per dolci
zucchero a velo
(foglioline di menta)

Si lavorano le uova intere montandole con lo zucchero, la farina e il cucchiaino di lievito finché il composto è amalgamato.
Man mano si aggiunge la farina di cocco, il burro fuso e intiepidito, il latte, la panna, il succo e la scorza grattugiata dei due limoni.
L'impasto rimane molto liquido, va bene così.
Si fodera con carta forno bagnata e strizzata ben bene una tortiera rettangolare 30 x 23 e si versa l'impasto e si inforna a 180° (in forno preriscaldato) per circa 45'.
Fate la prova stecchino non appena la superficie vi sembrerà bella dorata.
Fate raffreddare completamente prima di sformare.
Tagliate a quadrotti, spolverizzate di zucchero a velo e decorate (se vi piace) con qualche fogliolina di menta. Il sapore ci sta bene.
Vi accorgerete che la farina di cocco durante la cottura risale verso la superficie e l'interno dei quadrotti rimane morbido (non tipo la torta budino al limone, ma comunque buono)...
Insomma, a me è piaciuta.

Ovviamente ho dovuto, come in quasi tutte le ricette prese da riviste, applicare un po' di senso critico nell'esecuzione di ciò che era scritto: a prescindere dalle dosi esagerate di zucchero e le altre modifiche sugli ingredienti, le misure della teglia che riportava il giornale erano 24x18 sicuramente insufficiente a contenere tutto quel popò di blobbone e per giunta liquido...
Dalla foto poi, i quadrotti non venivano molto alti.
Provateli perché sono sfiziosi e si prestano poi ad essere disposti nei pirrottini per buffet etc etc."

Nota di Marina (24 agosto 2009):

Fatta con i lime (5), buonissima, ma un po’ mattonazza.
Prossima volta da provare con un po' meno latte e ancora meno zucchero.

~~~~ Nederlands


Ik weet niet het waarom, maar citroentaarten en ik hebben een diepe liefde voor elkaar.
Vaak krijg ik in restaurants een citroentaart voorgesteld, en vaak is dat een grote teleurstelling.
Gisterenavond de zoveelste: een taart die erg lekker had kunnen zijn omdat vederlicht, maar van citroen amper een zweem in de créme.
En naar mijn mening moet citroen goed waarneembaar zijn.

Dit recept heb ik geprobeerd op een dag dat ik op de markt biologische limes heb gezien die behoorlijk vers eruit zagen. Ik vind lime ook erg lekker, want van zijn groene aroma samen met de zoete smaak van kokos krijg ik herinneringen aan exotische vakanties en aan de nu helaas afgelopen zomer.

Het recept is van Serena-Maffo van de blog La polpetta perfetta en ze heeft het een tijdje geleden ook gepubliceerd op Coquinaria. Serena is een krachtige vrouw, met veel kooktalent en is in staat kritisch te kijken naar recepten om domme fouten eruit te halen.

Vierkantjes met citroen en kokos (Serena-Maffo)

"Het recept is niet mijn idee maar het komt uit het kookblad "A Tavola" van deze maand, dat ik heb willen uitproberen (maar ik heb de ingrediënten wat aangepast) omdat ik een een zachte-citroenige-fruitige moment ben...
Hier het recept (met de aangepaste hoeveelheden tussen haakjes)

220 gr suiker (te veel, ik heb 130 gebruikt en was meer dan genoeg)
300 ml slagroom (200 ml)
150 ml melk (250 ml)
125 gr boter
90 gr geraspte kokos
80 gr tarwemeel
4 eieren
1 biologische citroen (2, want ik wilde het meer "citroenig")
1 theelepel bakpoeder
poedersuiker
(muntblaadjes)

Klop de eieren met suiker, doe de bloem met de bakpoeder erbij en roer tot een glad beslag.
Voeg beetjes bij beetjes de kokos, de gesmolten boter, melk, slagroom, het sap en de geraspte schil van de citroen.
Het beslag is vrij dun, het hoort zo.
Bekleed een rechthoekige bakblik van 30 x 23 cm met bakpapier die je eerst nat hebt gemaakt en daarna goed hebt uigewrongen. Giet het beslag erin en bak het in de op 180° voorverwarmde oven voor circa 45'.
Zodra de oppervlakte mooi goudkleurig is geworden, kun je erin prikken met een houten saté stokje dat droog eruit moet komen.
Laat de taart volledig afkoelen voordat je deze uit de bakblik haalt.
Snijd de taart in vierkantjes, bestrooi ze met poedersuiker en decoreer ze, als je het leuk vindt, met kleine muntblaadjes. De muntsmaak past hier goed bij.
Je zult merken dat de kokos tijdens de baktijd omhoog is komen drijven en de binnenkant van de taart zacht blijft...
Ik vond het lekker.

Vanzelfsprekend, zoals in bijna alle recepten uit tijdschriften het geval is, heb ik kritisch naar het recept moeten kijken. Behalve het feit dat er veel te veel suiker werd aangegeven, en ik ook andere ingrediënten heb moeten aanpassen, werd er ook een bakblik geadviseerd van 24 x 18 cm die veel te klein is om al dat (dun) beslag te bevatten...
Op de foto in het tijdschrift, waren de vierkantjes niet erg dik.
Probeer ze want ze zijn lekker en handig als je ze als kleine hapjes op een buffet wil servere."

Aantekening van Marina (24 augustus 2009):

Gemaakt met limes (5), superlekker, maar naar mijn smaak mag deze taart wat luchtiger, het is nu een beetje te compact.
Volgende keer proberen met iets minder melk en vooral nog minder suiker.

venerdì 30 ottobre 2009

Gelo di melone
Meloenpudding


Ispirata dalla bravissima Artemisia in visita estiva ad Amsterdam (ma di questo dovrà parlarne prima lei), e da una discussione su Coquinaria iniziata dal Chimico (alias Dario Bressanini) mi sono cimentanta per la prima volta nel Gelo di melone.
Esatto, melone con una elle e non due, perché ho usato un melone e non un'anguria.
Per il resto, ho seguito le indicazioni di Bressanini (sì sì, lo so, non lo faccio mai, ma qui stiamo parlando di chimica!).

Il mio Gelo di Mellone (di Dario Bressanini su Coquinaria 11/08/2009)

"Come promesso vi posto la procedura per il gelo di mellone che faccio.
Prendete la polpa di un’anguria matura - un mellone rosso in siculo, scritto con due elle - stando attenti a scartare la parte bianca, per nulla zuccherina e aromatica.
Tagliatela grossolanamente, schiacciatela o frullatela con un frullatore ad immersione per ricavarne il succo che filtrerete per separare i semi e i residui di fibra.
In una pentola mettete da 70 a 90 grammi di amido di frumento per ogni litro di succo che avete preparato.
L’amido di frumento è venduto in qualsiasi supermercato con il nome di frumina nella sezione lieviti e decorazioni per torte. Se non lo trovate potete anche usare l’amido di mais, la maizena, tuttavia avrete un risultato con un aspetto e una consistenza un poco diversa per le differenti caratteristiche dei due amidi.
Con 90 grammi di frumina il vostro dessert avrà una consistenza molto solida. Riducete la dose se lo volete più morbido.
Aggiungete un poco di succo per stemperare l’amido in modo da eliminare i grumi. Quando, mescolando, avrete ottenuto una pasta uniforme potete aggiungere il resto del succo.
Ora aggiungete lo zucchero. 100 grammi ogni litro di succo se l’anguria di partenza era molto zuccherina, altrimenti aumentate la dose sino a 150 grammi. Iniziate a scaldare a fuoco basso mescolando per aiutare la dissoluzione dello zucchero. [...] Scaldando i granuli di amido permettono all’acqua di penetrare all’interno, liberando contemporaneamente l’amilosio, un polimero composto da moltissime molecole di glucosio, che contribuisce alla formazione del gel. La gelificazione inizia attorno ai 60 ºC. Ve ne accorgerete perché il colore rosso della soluzione assumerà un tono più intenso.
Continuando a scaldare la viscosità del succo aumenterà sempre più, sino a raggiungere un massimo attorno ai 90 ºC. Non appena il liquido comincerà a bollire togliete dal fuoco e versate in formine monoporzione che riporrete in frigorifero per 24 ore a raffreddarsi e a rapprendersi.
Se li avete è tradizione aromatizzare il gelo di mellone con dei fiori di gelsomino, utilizzando poca acqua o una parte del succo per macerare qualche ora una manciata di fiori e aggiungere l’infuso al resto del succo, meglio se verso la fine della gelificazione per mantenere l’aroma. Qualcuno in sostituzione utilizza della vaniglia oppure della cannella.
Toglietelo con cura dallo stampo, e guarnitelo con del trito di pistacchio non salato e con della granella di cioccolato che richiama visivamente i semi dell’anguria.
Potete preparare geli con molti altri liquidi, variando le dosi di zucchero e di amido all’occorrenza: caffè, succo d’arancia e latte di mandorle, serviti molto freddi offrono un po’ di refrigerio contro la calura estiva. [...]"

Riassumendo:

1 litro di succo di frutta a piacere, ben frullato e passato al setaccio fine per togliere le parti più grandi
100 gr circa di zucchero o anche più, a seconda del tipo di frutta e di quanto dolce volete il risultato finale
70-90 gr di frumina

Sciogliere la frumina prima in un poco di liquido e poi aggiungere al resto.
Far scaldare piano piano (io come al solito vado di microonde, 800 W), girando ogni minuto fin quando si addensa (circa una decina di minuti).
Versare negli stampini e far freddare bene prima di mettere in frigo.

Io ne ho fatto uno grande nello stampo da plumcake e non è venuto per niente ben solido (così ho fatto una figuraccia con Artemisia), mentre invece negli stampini monoporzione (fatti con il composto che avanzava dallo stampo da plumcake) il risultato è stato più che soddisfacente.


~~~~ Nederlands

Ik werd geïnspireerd door de fantastische Artemisia die op zomers bezoek was in Amsterdam (maar hierover moet zij eerst gaan vertellen in haar blog), en door een discussie op Coquinaria die gestart werd door de Chimico (de Scheikundige, de nickname van Dario Bressanini). En dus heb ik voor het eerst een meloenpudding, een Gelo di melone, gemaakt.
Dit is een traditioneel dessert in Sicilië, waar meestal watermeloen (mellone) wordt gebruikt.
Dus: een melone met een L is een meloen en een mellone met twee LL is een watermeloen. Maar dat alleen in Sicilië. In de rest van Italië noemt men een mellone een cocomero of een anguria.
Taalkundige en fruitkundige verschillen uitgelegd, laten we naar het recept kijken.
Ik heb de aanwijzingen van Bressanini nauwkeurig gevolgd (jaja, het is niets voor mij, maar hier gaat het om scheikunde!).

Mijn Gelo di Mellone (Dario Bressanini op Coquinaria 11/08/2009)

"Zoals beloofd, schrijf ik hier mijn procedure voor de gelo di mellone.
Neem het vruchtvlees van een goed rijpe watermeloen - een rode mellone in het Siciliaans, met twee LL - en let erop dat je het witte vruchtvlees niet meeneemt, want die is niet geurig en zoet.
Snijd het in grove stukken, haal het door de roerzeef of maak het fijn met een staafmixer. Haal door een fijne zeef om het sap te verkrijgen, zonder zaden of vezels.
Doe in een pan 70 à 90 gram tarwezetmeel voor elke liter verkregen sap.
In Italië wordt tarwezetmeel in elke supermarkt verkocht (frumina). Als je het in Nederland niet kunt vinden, kun je maiszetmeel gebruiken, maizena, maar het resultaat zal iets anders zijn qua consistentie en aspect, omdat deze twee soorten zetmeel andere karakteristieken hebben.
Met 90 gram tarwezetmeel heeft je dessert een best vaste consistentie. Verminder de dosis als je het zachter wil hebben.
Voeg een beetje sap aan het zetmeel toe om het aan te lengen tot een glad papje, zodat je geen klonten krijgt. Doe dan de rest van de sap erbij.
Voeg nu de suiker toe. 100 gram elke liter sap als de watermeloen erg zoet was, anders kun je de dosis verhogen tot 150 gram. Laat de sap opwarmen op zacht vuur en blijf roeren om de suiker te helpen smelten. [...] Door opwarming zuigen de korreltjes zetmeel water op en tegelijk bevrijden ze amyle, een polymeer die bestaat uit heel veel glucose moleculen. Amyle draagt aan de vorming van gel bij. Gelificatie begint rond 60 ºC. Je merkt het want de rode kleur van de oplossing dieper wordt.
Als je doorgaat met opwarming, wordt de viscositeit van de sap steeds groter, om zijn hoogtepunt te bereiken rond 90 ºC. Zodra de vloeistof begint te koken, haal het uit het vuur en giet het in eenpersoonsvormpjes. Laat ze afkoelen en zet ze dan in de koelkast voor 24 uur om goed koud en vast te worden.
Het is traditie om de gelo di mellone met jasmijnbloemen te aromatiseren. Als je ze hebt, doe een handjevol bloemen in weinig water of sap voor enkele uren en voeg deze aan de rest van de sap toe, het liefst aan het einde van het gelificatieproces om hun aroma beter te behouden. Sommigen gebruiken vanille of kaneel hier in de plaats.
Stort de gelo voorzichtig uit zijn vormpje en versier hem met gehakte, ongezouten en gepelde pistachenootjes en wat hagelslag zodat het op de pitjes van de watermeloen lijkt.
Je kunt de gelo met andere vloeistoffen maken, rekening houdend met de dosering van suiker en zetmeel indien nodig: koffie, sinaasappelsap, orgeade. Als je de gelo goed koud serveert, biedt het wat verfrissing tegen de zomerse hitte. [...]"

Dus:
1 liter vruchtensap naar smaak, goed fijngemixed en zonder korreltjes
100 gr circa suiker, of ook meer, naar gelang het soort fruit en hoe zoet het eindresultaat moet zijn
70-90 gr tarwezetmeel (frumina)

Los de zetmeel in een beetje vloeistof tot een dun, glad papje en voeg de rest van de vloeistof toe.
Laat het zachtjes opwarmen (ik doe het in de magnetron, 800 W), steeds roeren totdat het indikt (circa tien minuten).
Giet het mengsel in de vormpjes en laat ze goed afkoelen voordat je ze in de koelkast zet.

Ik heb een grote gelo gemaakt in een plumcake bakvorm, maar de gelo is niet goed vast geworden (en zodoende heb ik een slechte figuur gemaakt met Artemisia), terwijl de gelo in de kleine eenpersoonsvormpjes (gemaakt met het mengsel dat over was van de plumcake bakvorm) is heel mooi geworden.

martedì 27 ottobre 2009

Stasera a Radio Onda Italiana
Vanavond op Radio Onda Italiana

Stasera, come tutti i quarti martedì del mese, potrete ascoltare la trasmissione Pitagora dai microfoni di Radio Onda Italiana sul canale Wereld FM di Salto dalle 20 alle 21 per la trasmissione in italiano e sul canale Stads FM dalle 21 alle 22 per quella in olandese.
I curatori di Pitagora sono Roberto Bacchilega e Nello Allocca.
Per chi non ha occasione di seguire in diretta, ecco il link per ascoltare Roberto e Nello in italiano e in olandese per i prossimi due mesi.

Per la trasmissione di questa sera c'è in programma un'intervista con Little Pills a cura di Nello Allocca, Silvia Terribili e Roberto Bacchilega.
I Little Pills producono video dove l’umorismo è sull’Italia, ma non è veramente all’italiana.
Una visione demenziale della società con ruoli inaspettati e situazioni paradossali.

~~~~~ Nederlands

Vanavond, zoals op alle vierde dinsdag van de maand, kunt u luisteren naar de uitzending van Pitagora. Deze uitzending wordt verzorgd door Roberto Bacchilega en Nello Allocca voor Radio Onda Italiana op het kanaal Wereld FM van Salto van 20 tot 21 uur voor de uitzening in het Italiaans en op het kanaal Stads FM van 21 tot 22 uur voor die in het Nederlands.
Wie geen gelegenheid heeft om rechtstreeks te luisteren, kan via deze links naar de uitzending in het Italiaans en in het Nelderands luisteren voor de volgende twee maanden.

Voor de uitzending van vanavond staat een interview met Little Pills op het programma, verzorgd door Nello Allocca, Silvia Terribili en Roberto Bacchilega.
De Little Pills maken humoristische video's over Italië op een niet helemaal Italiaanse manier.
Een absurde visie van de maatschappij met onverwachte rollen en schijnbaar ongerijmde situaties.

lunedì 26 ottobre 2009

Involtini di pollo con i funghi
Kiprolletjes met paddenstoelen

Gli involtini di pollo sono una specialità di mia madre che ha sempre avuto grande successo con noi figli e anche mio padre non li disdegnava affatto.

La ricetta di questi involtini l'ho usata per almeno un centinaio di lezioni di cucina quando Nicoletta Tavella ed io eravamo ancora socie alla Cucina del Sole. Buonissimi, quasi tutti i gruppi li sceglievano, ma a volte li cucinavamo anche per 10 sere di seguito e ci uscivano dai capelli.

Quelli nella foto sono una versione supersemplificata, proprio della serie: torno dall'ufficio e ho ancora le forze per stare in cucina 30 minuti.
In pratica si prende una fettina sottile di petto di pollo, ci si appoggia su una fettina di prosciutto, si arrotola e si ferma con uno stecchino.
Quando sono stati fatti tutti gli involtini, si riscalda dell'olio in una padella con aglio e rosmarino e si fanno rosolare gli involtini.
Quando hanno un bel colorino, si sfuma con del vino.
A questo punto si aggiungono i funghi affettati e si regola di sale e pepe.

Nella padellata della foto ho aggiunto dei funghetti cinesi freschi chiamati Beech mushrooms (Hypsizygus marmoreus, bunapi shimeji) che avevo visto al mercato e mi avevano incuriosita. Sono un po' viscidini come i pioppini ma non hanno un sapore molto marcato. Però sono tanto carini...

˜˜˜˜˜˜ Nederlands


Kiprolletjes zijn een specialiteit van mijn moeder die altijd veel succes heeft gehad bij ons kinderen, en ook mijn vader vond ze lekker.
Het recept van deze rolletjes heb ik gebruikt voor minstens honderd kooklessen toen Nicoletta Tavella en ik nog zakenpartners waren bij Cucina del Sole. Superlekker, bijna alle groepen kozen de rolletjes, maar soms kookten we ze ook 10 avonden achter elkaar en we konden ze niet meer zien.

De rolletjes in de foto zijn een supervereenvoudigde versie, zoiets van: ik kom van kantoor thuis en heb nog net genoeg puf om 30 minuten in de keuken te staan.
In de praktijk, je neemt een dun plakje kipfilet, je legt erop een plakje rauwe ham, je rolt het geheel met de kip aan de buitenkant en je prikt het vast met een cocktailprikker.
Zodra je alle rolletjes hebt gemaakt, verwarm een bodempje extravergine olijfolie in een koekenpan met een teentje knoflook en wat rozemarijn. Bak hierin de rolletjes totdat ze mooi goudbruin zijn geworden. Blus af met witte wijn.
Voeg nu de in plakjes gesneden paddenstoelen en breng op smaak met peper en zout.

In het gerecht van de foto heb wat verse Chinese paddenstoeltjes gebruikt genoemd Beech mushrooms (Hypsizygus marmoreus, bunapi shimeji) die ik op de markt had gekocht omdat ik ze grappig vond. Ze zijn een beetje slijmerig zoals populierleemhoed paddenstoelen maar ze hebben niet zoveel smaak. Ze zien wel leuk uit...

sabato 24 ottobre 2009

Peperoni in padella
Gestoofde paprika's


Questo autunno si trovano ancora dei bellissimi peperoni, quelli della seconda gettata. Hanno un buon sapore, addirittura migliore di quelli estivi.
Il mio sistema preferito per cucinarli è in padella.
Un giro di olio, una cipolla affettata e i peperoni a pezzetti. Un giro di sale e una bella manciata d'origano è tutto ciò che serve per avere un ottimo contorno in poco tempo.
Per quanto riguarda il colore, devo dire che preferisco quelli gialli: sono molto dolci. Purtroppo si trovano sempre di meno.
Quelli rossi sono un'ottima alternativa a quelli gialli, ma devono asciugarsi un po' prima di essere cucinati, così li lascio di solito un paio di giorni sul mio freddo davanzale della cucina.
Non mi piacciono quelli verdi, hanno un sapore... beh, verde, non maturo.
Ma sono bellini in combinazione con quelli rossi.

~~~~ Nederlands



Dit najaar zijn er nog mooie paprika's te koop op de markt, die als tweede ronde door de plant wordt gemaakt. Ze zijn lekker, zelfs beter dan de zomerspaprika's.
Mijn favoriete recept is om ze te stoven in een koekenpan.
Een bodempje olijfolie, een in ringen gesnipperde ui en de paprika's in stukjes. Een snufje zout en een flinke snuf oregano is alles wat je nodig hebt voor een uitstekend bijgerecht in een mum van tijd.
Ik heb liever gele paprika's, want ze zijn lekker zoet. Helaas zijn ze steeds minder vaak te vinden.
Rode paprika's zijn een goede alternatief aan de gele, maar ze moeten een beetje 'drogen' voordat ze bereid kunnen worden. Ik laat ze een paar dagen in een schaal liggen op mijn koude vensterbank in de keuken.
Ik vind groene paprika's niet lekker, ze hebben zo'n... beh, groene smaak, onrijp.
Maar ze zijn wel mooi in combinatie met de rode.

mercoledì 21 ottobre 2009

Statale 17 - tour promozionale
Rijksweg 17 - promotietour



Barbara - alias MammAmsterdam - è da stasera impegnata nel tour promozionale del suo primo libro, Statale 17 - Storie minime transumanti - edizioni Èxòrma.
Di questo libro vi avevo fatto un accenno qui, ma non vi ho ancora detto le mie impressioni perché aspetto la fine del tour in Italia.

Vi metto qui di seguito date, luoghi e alcuni dettagli, se siete da quelle parti andate pure, ché perdersi un turbine umano con Ba è davvero un peccato.

Mercoledì 21 ottobre, ore 19.30
Torino
Caffé Basaglia, via Mantova 34

Giovedì 22 ottobre, ore 21
Trento
Libreria Rileggo, via San Martino 64

Venerdì 23 ottobre, ore 18
Roma
Bookshop Bar Emporio alla pace, via della Pace 28

Domenica 25 ottobre, ore 18
Pescara
Libreria Edison Bookstore, via Carducci 102-104

Ci tengo in modo particolare a citare (e ringraziare) alcune blogger che hanno collaborato alla realizzazione di questo tour: Giuliana e Graziella per quanto riguarda Torino, Elena, Stefania e Sonia per Trento. E naturalmente Maura e Orfeo di Èxòrma che hanno organizzato Roma e Pescara.

Se vi interessa l'argomento e avete agganci con librerie in altri luoghi d'Italia, fatemi pure sapere ché vi spedisco volentieri Barbara per una presentazione del libro.

~~~~~~ Nederlands

Barbara - alias MammAmsterdam - is sinds vanavond op promotietour voor haar eerste boek, Statale 17 - Storie minime transumanti (letterlijk vertaald als Rijksweg 17 - Kleine verhalen langs de schapenpaden), uitgegeven door Èxòrma.

Over dit boek had ik al wat verteld hier, maar ik heb nog niet mijn recensie gedaan want ik wacht dat Barbara terug is uit haar Italië tour.

Hieronder vinden jullie data, plaatsen en enkele details van de presentaties, als jullie in de buurt zijn, ga er heen want het is een goede gelegenheid om die menselijke orkaan genaamd Barbara te ontmoeten.

Woensdag 21 oktober, 19.30 uur
Turijn
Caffé Basaglia, via Mantova 34

Donderdag 22 oktober, 21 uur
Trento
Libreria Rileggo, via San Martino 64

Vrijdag 23 oktober, 18 uur
Rome
Bookshop Bar Emporio alla pace, via della Pace 28

Zondag 25 oktober, 18 uur
Pescara
Libreria Edison Bookstore, via Carducci 102-104

Ik wil graag enkele bloggers noemen (en bedanken) die meegewerkt hebben aan de realisatie van deze tour: Giuliana en Graziella wat Turijn betreft, Elena, Stefania en Sonia voor Trento. En natuurlijk Maura en Orfeo van de uitgeverij Èxòrma die Rome en Pescara hebben georganiseerd.

Als je geïnteresserd bent in het onderwerp en je kent een boekhandel die bereid is een boekpresentatie te organiseren, laat het me weten, want Barbara is graag aanwezig.

martedì 20 ottobre 2009

RadioCucina stasera alle ore 20 e alle 21
RadioCucina vanavond om 20 en 21 uur

Stagionatura del Pecorino di Farinodola

Stasera sarò di nuovo per Radio Onda Italiana ai microfoni di Radio Cucina sul canale Wereld FM di Salto dalle 20 alle 21 per la trasmissione in italiano e sul canale Stads FM dalle 21 alle 22 per quella in olandese.
Per chi non ha occasione di segurmi in diretta, ecco il link per sentirmi in italiano e in olandese per i prossimi due mesi.
Sarò di nuovo da sola, perché Barbara è in giro per Italia a promuovere il suo primo libro, Statale 17 - Storie minime di transumanza, del quale vi avevo accennato a fine settembre.
Vi passerò gli indirizzi e le date del suo tour.

Il tema della trasmissione italiana di questa serata sarà l'Abruzzo.
L'Abruzzo dei formaggi, con un'intervista al signor Fiorenzo Sarto, amministratore del Consorzio di Tutela del Pecorino di Farindola e a Silvia de Paulis, agronomo del Parco Nazionale del Gran Sasso e Monti della Laga. Silvia ci parlerà dell'impatto del terremoto sull'economia del territorio aquilano. Entrambi li ho incontrati in occasione di Cheese! a Bra.
Chiuderemo la serata con un breve intervento di Mauro Di Dalmazio, assessore allo Sviluppo del Turismo e Politiche Culturali della Regione Abruzzo, che era qui ad Amsterdam martedì scorso per una presentazione organizzata dall'ufficio Enit di Amsterdam.

Allo stand del Parco Nazionale del Gran Sasso e Monti della Laga a Bra c'erano dei pecorini molto speciali, prodotti dall'Azienda Agricola La Mascionara a Campotosto (AQ).

Il sacco che vedete contiene una serie di pecorini di fossa dal sapore molto più delicato di quelli marchigiani.

Eccone una bella fetta.

E poi ancora altri pecorini, compreso il caciofiore d'Abruzzo, anche lui prodotto con caglio vegetale come quello romano del quale vi ho parlato domenica scorsa.


Il Pecorino Canestrato di Castel del Monte è un presidio slow food

Per quanto riguarda la trasmissione in olandese su StadsFM dalle 21 alle 22, vi farò ascoltare un'intervista con un rappresentante della famiglia Van der Poel di Rijpwetering, produttrice del Goudse Oplegkaas, l'unico formaggio olandese ad essere presidio slow food e un'intervista a Betty Coster, proprietaria insieme al marito Martin della Fromagerie l'Amuse a Santpoort. Una donna straordinaria che mi ha raccontato cose simpaticissime.


Uno dei pecorini olandesi a latte crudo, prodotto sull'isola di Texel, presentati a Cheese! dai coniugi Coster.

Stay tuned!

~~~~~ Nederlands

De Pecorino di Farindola wordt zorgvuldigd gerijpt

Vanavond zal ik opnieuw voor Radio Onda Italiana achter de microfoon van Radio Cucina te horen zijn op het kanaal Wereld FM van Salto van 20 tot 21 uur voor de uitzening in het Italiaans en op het kanaal Stads FM van 21 tot 22 uur voor die in het Nederlands.
Wie geen gelegenheid heeft om rechtstreeks naar me te luisteren, kan via deze links naar de uitzending in het Italiaans en in het Nelderands luisteren voor de volgende twee maanden.
Ik ben weer in mijn uppie, want Barbara toert door Italië om haar eerste boek te promoten, Statale 17 - Storie minime di transumanza, waarover ik al eind september had verteld.
Ik zal de adressen en data van haar tour doorgeven.

Het thema van de Italiaanse uitzending van vanavond is Abruzzo.
Het Abruzzo van de schapenkazen, met een interview aan signor Fiorenzo Sarto, administrateur van het Consorzio di Tutela del Pecorino di Farindola.
Ook zullen we luisteren naar Silvia de Paulis, landbouwkundige van het Parco Nazionale del Gran Sasso e Monti della Laga. Silvia vertelt over het effect van de aardbeving van afgelopen april op de economie van het getroffen gebied rond L'Aquila.
Beiden heb ik ontmoet tijdens Cheese! in Bra.
We sluiten de uitzending af met een kort intervieuw met Mauro Di Dalmazio, wethouder voor de Ontwikkeling van Toerisme en de Culturele Initiatieven van Regione Abruzzo. Hij was afgelopen dinsdag hier in ad Amsterdam voor een presentatie georganiseerd door het kantoor Amsterdam van Enit, het Italiaans Verkeers Bureau.

Bij de stand van het Parco Nazionale del Gran Sasso e Monti della Laga in Bra waren er hele bijzondere schapenkazen, geproduceerd door Azienda Agricola La Mascionara in Campotosto (in de bergen boven L'Aquila).

De zak die jullie hierboven zien, bevat een tiental schapenkazen die in een afgesloten grot onder de grond zijn gerijpt. Hun smaak vond ik minder scherp (en ook lekkerder) van de pecorini die op dezelfde manier gerijpt worden in de regio Le Marche.

Hier een mooi stuk pecorino di fossa uit Campotosto.

En nog meer pecorini, inclusief de caciofiore uit Abruzzo, die gemaakt wordt met vegetarische stremsel zoals de caciofiore romano waarover ik heb verteld afgelopen zondag.



Wat de uitzending in het Nederlands op StadsFM van 21 tot 22 uur betreft, kunnen we luisteren naar een interview met een vertegenwoordiger van de familie Van der Poel uit Rijpwetering, producent van Goudse Oplegkaas, de enige Nederlandse kaas die een presidium slow food is.
Ook hebben we een interview met Betty Coster, samen met haar man Martin eigenares van Fromagerie l'Amuse in Santpoort. Een fantastische vrouw die hele interessante en leuke dingen heeft verteld.

De stand van L'Amuse bij Cheese!

Met zijn lach en zijn aardig mondje Italiaans kreeg hij veel aandacht van de dames!
Con il suo sorriso e la chiacchiera simpatica in italiano ha attirato l'attenzione delle signore!

domenica 18 ottobre 2009

Cheese! (2) - Alcuni pecorini particolari
Cheese! (2) - Enkele bijzondere schapenkaasjes

Come raccontato domenica scorsa, dal 18 al 21 settembre ho avuto l'occasione di andare a Bra, cittadina del Cuneese con neanche 30.000 abitanti, che durante Cheese!, la manifestazione dedicata alle forme del latte organizzata da Slow Food è stata inondata da 160.000 visitatori, di cui ben il 30% stranieri (ci sarò anch'io in questo 30%?).

Continuo come promesso con le foto. Il tema sono alcuni pecorini che mi hanno colpito.
~~~~
Zoals afgelopen zondag al verteld, van 18 tot 21 september ben ik in Bra geweest, een Piemontees stadje van amper 30.000 inwoners dat tijdens Cheese!, het evenement rondom melk in al zijn gedaantes dat Slow Food al jaren organiseert, werd overspoeld door 160.000 bezoekers, waarvan 30% uit het buitenland (zit ik ook in dit 30%?).
Ik had nog meer foto's beloofd en hier zijn er enkele over bijzondere schapenkaasjes die mijn aandacht hebben getrokken.

Pinocchio, alla taverna del Gambero Rosso, mangia una lisca di pesce e un pezzo di pecorino coperto di paglia, mentre affida i 4 soldi rimastigli al Gatto e alla Volpe.
~~~~
Pinocchio, in de kroeg van de Rode Garnaal, eet een graat en een stukje schapenkaas die met stro is gewikkeld, terwijl hij zijn laatste 4 muntjes aan de Kat en de Vos geeft om ze te laten investeren...

Questo toscanissimo pecorino della ditta Busti di Acciaiolo di Fauglia (PI) è anch'esso conservato con la paglia, come quello di Pinocchio.
~~~~
Deze Toscaanse schapenkaas van het bedrijf Busti uit Acciaiolo di Fauglia (Pisa) is bedekt met stro om het goed te bewaren, net als die van Pinocchio.

Allo stand di Busti ho potuto degustare alcune loro specialità: pecorino allo zafferano...
~~~~
Bij de stand van Busti heb enkele van hun specialiteiten mogen proeven: schapenkaas met saffraan...

Pecorino al basilico con pinoli...
~~~~
Schapenkaas met basilicum en pijnboompitten....

Pecorino stagionato nell'Alta Garfagnana...
~~~~
Schapenkaas die gerijpt wordt in de kastanjebossenrijke omgeving van de bergen van Garfagnana (noordelijk deel van Toscane)...

E come dessert: pecorino alle nocciole piemontesi e cioccolato fondente al 100%.
~~~~
En als toetje: schapenkaas met Piemontese hazelnoten en 100% donkere chocolade.

Impressioni: molto, molto buoni tutti, ma in particolare mi è piaciuto quello con il basilico ed i pinoli. Un pecorino giovanissimo, dal sapore fresco e spontaneo, arricchito dal basilico che sembra appena colto, e i pinoli ancora un po' croccanti. Interessante quello con il cioccolato, più che altro per capire come mai non si è squagliato quando è stato aggiunto alla cagliata calda (congelato, ha ammesso il signor Busti).
~~~~
Indrukken: erg, erg lekker allemaal, maar in het bijzonder ben ik gevallen voor die met basilicum en pijnboompitten. Een hele jonge pecorino, met een verse melksmaak, verrijkt met basilicum die smaakte alsof die net geplukt was, en nog een beetje krokante pijnboompitten. De pecorino met hazelnoten en donkere chocolade was interessant qua smaak, maar ik was meer geïnteresseerd om het weten hoe het kwam dat de chocolade niet gesmolten was toen die toegevoegd werd aan de warme melk (bevroren, gaf de heer Busti me toe).

Qui una splendida collezione di pecorini marchigiani della ditta Beltrami di Cartoceto (PU): pecorini freschi, pecorini fatti stagionare aromatizzandoli con diverse erbe fresche, affinati in barrique, stagionati nelle fosse per cui la zona è famosa, più una bella collezione di ottimi caprini.
~~~~~
Hier een geweldige verzameling schapenkazen uit Le Marche, van het bedrijf Beltrami uit Cartoceto (Pesaro Urbino): verse schapenkaasjes, schapenkazen gearomatiseerd door ze te laten rijpen gewikkeld in diverse verse kruiden, of in houten wijnvaten tussen druivenschillen, of in een gesloten grot onder de grond (een systeem waardoor de regio beroemd is), plus een mooie collectie geitenkaasjes.

Pecorini freschi al naturale o al fuoco di peperoncino...
~~~~
Verse schapenkaasjes: puur natuur of met vurige Spaanse pepers....

Il caciofiore della campagna romana, presidio Slow Food, fatto con caglio vegetale ricavato dai fiori di cardo o di carciofo. Produttore: Sergio Pitzalis dell'azienda L'Isola del Formaggio a Bracciano (RM). Una rivelazione, per me romana, che non avevo mai assaggiato prima questo antenato del pecorino romano. Sapore intenso di latte di pecora, con una punta di amaro molto buona.
~~~~
De caciofiore (letterlijk vertaald: bloemenkaas) van het Romeinse platteland, is een presidium Slow Food en wordt gemaakt met stremsel uit de bloemen van distels of artisjokken. Producent: Sergio Pitzalis van het bedrijf L'Isola del Formaggio (het eiland van de kaas) uit Bracciano (Rome). Een openbaring voor mij, die uit Rome kom en deze kaas, een voorouder van de Romeinse pecorino, nooit eerder had geproefd. De caciofiore heeft een intense smaak van schapenmelk, met een heel klein maar aangenaam bittertje.

Questi formaggi dalla forma particolare sono pecorini liguri del confine con la Francia e sono presidio slow food. Si chiamano tome e sono fatte con il latte di pecora brigasca, una razza particolare di pecore quasi in via di estinzione. La pecora brigasca si trova ancora sulle Alpi Marittime tra Provenza, Liguria e Piemonte ed è adatta al pascolo nelle zone montane più impervie. Questi pecorini sono fatti dall'azienda I Formaggi del Boschetto di Albenga (SV), come anche la buonissima ricotta fermentata.
~~~~~
Deze bijzonder gevormde kazen zijn schapenkazen uit Ligurië, tegen de grens met Frankrijk, en zijn presidium slow food. In het Frans heten ze Tommes de brebis brigasque, dus toma in het Italiaans, en worden gemaakt met de melk van een apart schapenras, de pecora brigasca, die momenteel met het uitsterven wordt bedreigd. Dit ras schapen is bijzonder goed gewend om te grazen op de steile weilanden in de Alpes Marittimes, op de grens tussen Provence, Ligurië en Piemonte. Deze kazen worden gemaakt door het bedrijf I Formaggi del Boschetto (De kazen van het Bosje - maar het Bosje is een gehucht) uit Albenga (Savona), net als de superlekkere gefermenteerde ricotta.

A presto nuove foto e nuovi assaggi di formaggi!
~~~~
Binnenkort nog meer foto's en kazen!

sabato 17 ottobre 2009

La seconda giornata di Cinemissimo!
De tweede dag van Cinemissimo!

Non ce l'ho fatta ieri pomeriggio a partecipare alla prima parte delle seconda giornata di Cinemissimo, con il dibattito su etica e ricerca scientifica e assistere alla proiezione del film "The Marathon Runner", il documentario di Marco Leopardi su Luca Coscioni. Luca soffre di sclerosi amiotrofica, ma tenace come un maratoneta lotta contro la legislazione italiana e il Vaticano per la ricerca sulle staminali e il relativo problema etico.


Ma ce l'ho fatta ad assistere alla proiezione de "I banchieri di Dio - Il caso Calvi", (2002) di Giuseppe Ferrara, con Omero Antonutti (Roberto Calvi), Pamela Villoresi (Clara Calvi), Giancarlo Giannini (Flavio Carboni), Alessandro Gassman (Francesco Pazienza) e Rutger Hauer (vescovo Marcinkus).

Un film come un tornado - e quella che ho visto non è neanche la versione integrale, perché mi sono accorta di diversi tagli - che tratta una delle tante pagine nere della storia italiana.
Il film narra le vicende dello scandalo del Banco Ambrosiano, una banca cattolica, e del suo direttore Roberto Calvi. Nel corso della sua presidenza Calvi crea un impero, costruendo decine di società finanziarie in paradisi fiscali ed entrando in un pericoloso gioco di finanziamenti internazionali a realtà politiche ed economiche al limite della legalità.
Le vicende della mafia, della camorra, della loggia massonica P2 di Licio Gelli, finanziamenti illeciti a partiti, delitti e truffe finanziarie con società estere che acquistavano pacchetti di azioni Ambrosiano per conto dello stesso gruppo di Calvi e lo IOR, l'istituto finanziario del Vaticano guidato allora dal vescovo Paul Marcinkus, si intrecciano fino alla morte dello stesso Calvi il 17 giugno 1982.
Il film narra in dettaglio tutti questi legami, cercando di ricostruire gli eventi e gli intrecci e termina con la morte di Calvi sotto il Ponte dei Frati Neri (Blackfriars) a Londra, sostenendo apertamente l'ipotesi di omicidio.
Un film che dovrò rivedere ancora un paio di volte prima di aver capito tutti gli intrecci e i riferimenti.
Se ve lo siete perso al cinema e lo trovate in videoteca, staccate il telefono e il campanello e guardatevelo.

~~~~~~ Nederlands

Het is me niet gelukt om gisterenmiddag deel te nemen aan het eerste deel van de tweede dag van Cinemissimo, met het debat over ethiek en wetenschappelijk onderzoek, en te kijken naar de film "The Marathon Runner", de documentaire van Marco Leopardi over Luca Coscioni. Luca heeft amyotrophische sclerose, maar vasthoudend als een marathonloper, blijft hij tegen de Italiaanse wetgeving en het Vaticaan vechten over stamcelonderzoek en het ethische vraagstuk erachter.

Maar het is me wel gelukt om naar "The Bankers of God" te kijken, een film uit 2002 van Giuseppe Ferrara, met Omero Antonutti (Roberto Calvi), Pamela Villoresi (Clara Calvi), Giancarlo Giannini (Flavio Carboni), Alessandro Gassman (Francesco Pazienza) en Rutger Hauer (bisschop Marcinkus).
Een film als een orkaan - en de versie van gisteren was zeker niet de integrale versie, want ik heb hier en daar wat ontbrekende stukken opgemerkt - die gaat over een van de vele zwarte pagina's van de Italiaanse geschiedenis.

De film gaat over het schandaal omtrent de Banco Ambrosiano, een katholieke bank, en zijn voorzitter Roberto Calvi. Tijdens zijn voorzitterschap smeedt Calvi een heuse imperium, richt tientallen bedrijven op in financiële paradijzen en komt in een gevaarlijk spel terecht van internationale financieringen aan politieke en economische zaken op het rand van de legaliteit.
De gebeurtenissen van de mafia, van de camorra, van de vrijmetselarij en de loge P2 van Licio Gelli (een andere obscure personage), financieringen aan bewegingen en partijen, oplichting via buitenlandse bedrijven die aandelenpakketten van de Banco Ambrosiano aankochten namens dezelfde financiële groep van Calvi en de IOR, de bank van het Vaticaan, die toen onder leiding stond van bisschop Paul Marcinkus, al deze zaken blijven strikt met elkaar verwikkeld tot aan de dood van Calvi op 17 juni 1982.

De film vertelt in detail al deze verbindingen en tracht de feiten en de diverse connecties te reconstrueren. Het eindigt met de dood van Calvi onder de Blackfriars Bridge in Londen. Er wordt duidelijk de lezing van moord aangehouden (versus de officiële lezing van zelfmoord).

Een film die ik nog een paar keer zal moeten zien voordat ik alle connecties en verwijzingen heb begrepen. Heb je hem gisteren gemist, dan is het wel de moeite waard om hem via internet te bestellen. Zet dan wel je telefoon uit voordat je ervoor gaat zitten.

venerdì 16 ottobre 2009

È partito Cinemissimo!
De aftrap van Cinemissimo!

Guache di Charlotte Salomon, foto del Joods Historisch Museum Amsterdam

Ieri c'è stata l'apertura del festival di Cinema italiano CINEMISSIMO (lo metto in maiuscolo perché è un signor festival), con l'intervento del regista Frans Weisz, il fantastico Prosecco-Marzemino offerto da Crivino e l'ancora più fantastico intermezzo musicale del trio Gentile-Aidala-Bocconi che in questa formazione ha fatto scintille.

Tutti e tre i musicisti sono delle vecchie conoscenze, ma messi insieme si è creata una sinergia che in altre formazioni mancava. Tutta colpa di Gentile che mi tira fuori il lato istrionico di Bocconi, un intellettuale tanto blasé di suo. Mentre Aidala oltre alla chitarra con cui lo conosciamo bene è anche tornato alle percussioni, suo primo amore (dette da certi fans 'le caccavelle').

Le musiche da film da loro interpretate hanno coinvolto il pubblico: da una personale interpretazione di Malafemmena, al coinvolgente I cento passi accompagnti dal pubblico, per finire con Radiofreccia. Tornano sabato dopo il film delle 17:00, non perdeteveli.

E poi i film: Charlotte di Frans Weisz è stato un film viscontiano nel miglior modo. Più di uno spettatore, anche tra quelli più smaliziati, è uscito dalla sala con le lacrime agli occhi per la bellezza rarefatta di certe immagini.

Seguito dalla Guerra di Mario, con Valeria Golino in un tipico ruolo alla Valeria Golino, e un finto happy ending per soddisfare le anime più convenzionali tra noi.

E stasera si continua:

17.00 Cortometraggi di un giovane italiano di talento in Olanda: @lbert figurt; seguiti da:

The Marathon Runner (2005, 56 min.) di Marco Leopardi
Documentario su Luca Coscioni. Soffre di sclerosi amiotrofica, ma tenace come un maratoneta lotta contro la legislazione italiana e il Vaticano per la ricerca sulle staminali e il relativo problema etico.

18.00 Colloquio con l'ospite d'onore: "Questioni etiche sulla ricerca scientifica"

19.00 I Banchieri di Dio (2002, 120 min.) di Giuseppe Ferrara
Film ispirato allo scandalo del Banco Ambrosiano, banca italiana che intratteneva stretti contatti con il Vaticano. Nel momento in cui la banca si trova in cattive acque, viene alla luce una rete mondiale di frode e corruzione. Multinazionali, politici e anche il Vaticano vi hanno un ruolo sospetto. Il presidente della banca, Roberto Calvi, meglio conosciuto come il 'banchiere di Dio', potrebbe dare una spiegazione, ma viene trovato morto sotto un ponte a Londra. La versione ufficiale è suicidio.

******* Nederlands


Gisteren de aftrap voor het Italiaanse film festival Cinemissimo. De opening, met een gesprek met Frans Weisz, is verblijd geweest door de lekkere Prosecco-Marzemino, een rosé bubbeltjeswijn aangeboden door importeur Crivino.

Tussen de twee films een muziekale moment met de trio Gentile-Aidala-Bocconi, oude bekenden die echter in deze nieuwe formatie letterlijk schitteren. Hun prachtige interpretatie van Italiaanse filmliedjes wordt a.s. zaterdag na de film van 17 uur herhaald.

De eerste film, Charlotte van Frans Weisz over het leven van kunstenares Charlotte Salomon, heeft menige toeschouwer de tranen in de ogen laten lopen door de prachtige beelden en verhaallijn. Velen hebben hierin een invloed van de italiaanse meester Luchino Visconti herkend.
De tweede film, La guerra di Mario, heeft ook op een trouwe publiek kunnen rekenen.

Vanavond gaan we verder met 2 zeer sterke films:

Vrijdag 16 oktober

17.00 u. Korte films van jong Italiaans talent in Nederland: @lbert figurt

The Marathon Runner (2005, 56 min.) van Marco Leopardi
Documentaire over Luca Coscioni. Hij heeft amyotrophische sclerose, maar vasthoudend als een marathonloper, blijft hij tegen de Italiaanse wetgeving en het Vaticaan vechten over stamcelonderzoek en het ethische vraagstuk erachter

18.00 u. Gesprek met eregast: "Ethische vraagstukken rondom wetenschappelijk onderzoek"

19.00 u. I Banchieri di Dio (God's Bankers) (2002, 120 min.) van Giuseppe Ferrara
Film naar het waargebeurde schandaal rondom de Banco Ambrosiano, een Italiaanse bank die nauwe banden had met het Vaticaan. Wanneer de bank in financiële problemen komt, komt ook een wereldwijd netwerk van fraude en corruptie bloot te liggen. Internationale bedrijven, politici en ook het Vaticaan spelen hierin een dubieuze rol. Bankpresident Roberto Calvi, beter bekend als 'God's Bankier', kan wellicht uitleg geven, maar hij wordt onder een Londense brug gevonden. De officiële lezing is zelfmoord.

domenica 11 ottobre 2009

Cheese (1) - I formaggi piemontesi
Cheese (1) - Kaas uit Piemonte

Sono passate tre settimane dalla mia visita a Bra per Cheese!, la manifestazione dedicata alle forme del latte organizzata per la settima volta a Bra, in Piemonte, da Slow Food. Una manifestazione veramente molto bella ed istruttiva, dove ho avuto occasione di parlare con persone molto interessanti e preparate. Le interviste le manderò in onda durante le prossime edizioni della trasmissione RadioCucina, e vi dedicherò anche dei post a parte, approfondendo gli argomenti trattati.
Da citare l'organizzazione, a dir poco perfetta, di questa manifestazione, ed in particolare la logistica per i visitatori. Per le macchine era stato adibito un posteggio enorme in una zona industriale tra Alba e Pollenzo, da dove partivano in continuazione tutta una serie di autobus che facevano avanti e indietro con il centro di Bra.
Un ringraziamento speciale da parte mia all'Ufficio Stampa di Slow Food, in particolare a Elisa Virgillito e Paola Nano.

Comincio a mettere alcune delle centinaia di foto che ho fatto, raggruppandole per argomento.
Piazza XX Settembre era dedicata ai formaggi piemontesi, eccovene alcuni.

~~~~ Nederlands

Het is al drie weken geleden dat ik op Cheese! ben geweest, het evenement rondom melk in al zijn gedaantes dat Slow Food voor de zevende keer heeft georganiseerd in Bra, Piemonte.
Het is een erg mooi en leerzaam evenement, waar ik de gelegenheid heb gehad om met zeer interessante personen te spreken. Hun interviews kunt u in de loop van de volgende uitzendingen van RadioCucina beluisteren, en ik zal ook aparte berichten hier posten over de besproken onderwerpen.
Ik moet zeggen dat het evenement goed georganiseerd was, in het bijzonder de logistiek voor de bezoekers. Voor de auto's was een giga parkeerruimte gereserveerd bij een industriegebied tussen Alba en Pollenzo, waar vandaan continu pendelbussen vertrokken naar het centrum van Bra.
Mijn bijzondere dank aan Elisa Virgillito en Paola Nano van het Persbureau van Slow Food.

Ik start met een aantal van de honderden foto's die ik heb gemaakt, gegroepeerd rond een thema.
Piazza XX Settembre was gereserveerd voor kaas uit Piemonte, hier zijn er enkelen.

Questo formaggio viene fatto sbriciolando altri formaggi venuti male e mescolando con sale, pepe, cannella etc. Poi viene pressato in una scatola di legno a maturare. Ha un sapore molto intenso e piccante.
~~~~~~~
Deze kaas wordt gemaakt door "mislukte" kazen fijn te maken en mengen met diverse kruiden (zout, peper, kaneel). Vervolgens wordt het in een houten doos gestopt om te rijpen. Het smaakt erg pittig.

La maggior parte dei formaggi sono a latte crudo e misto, perché non sempre il pastore ha abbastanza latte di pecora o capra per fare il formaggio, quindi lo aggiunge a quello di mucca.
~~~~~~
De meeste kazen zijn rauwmelks en gemengd, want de herder heeft niet altijd genoeg melk van schapen of geiten om er kaas van te maken, dus hij doet lekker alles bij elkaar samen met wat koemelk.

Anche il mortrett trova la sua origine nel riciclo di forme di toma (vedi sotto) che non sono riuscite bene. Queste vengono sbriciolate e addizionate a siero e ricotta di mucca con sale e peperoncino. L'impasto viene poi messo sotto peso in sacchetti di tela e quindi fatto stagionare anche per 1 anno.
~~~~~~
Ook het kaasje mortrett is gemaakt om andere "mislukte" kazen te recyclen, in dit geval met toma (zie onder). De tome worden verkruimeld en vermengd met wei en ricotta van koemelk, samen met zout en Spaanse peper. Het mengsel wordt in stoffen zakken gestopt onder een gewicht en daarna wordt het ook 1 jaar gerijpt.

La toma è forse il formaggio più rappresentativo del Piemonte. Viene prodotto con il latte delle mucche di razza locale (brune alpine, valdostane, pezzate rosse d'Oropa) che d'estate pascolano sulle Alpi e d'inverno vengono riportate a valle. Sono forme molto grandi che arrivano a pesare anche oltre i 10 chili.



Toma is waarschijnlijk het meest representatieve kaas van Piemonte. Het wordt geproduceerd met het melk van koeien van plaatselijke rassen (Alpen bruinen, Valdostaanse, rood gevlekt uit Oropa) die s' zomers in de Alpen grazen en s' winters worden teruggebracht naar de valleien. De kazen zijn vrij groot en kunnen tot meer dan 10 kg wegen. De smaak van toma varieert van zacht en romig tot intens, naar mate de kaas ouder wordt.

La robiola è un formaggio fresco e senza crosta che viene fatto con latte vaccino crudo (a quella di Roccaverano viene aggiunto anche latte di pecora e/o capra). Spesso viene avvolta in foglie per proteggerla ma anche per aromatizzarla. Qui con foglie di verze e castagno.
~~~~~
Robiola is een korsteloos vers kaasje dat gemaakt wordt met rauwe koemelk. Voor de Robiola di Roccaverano wordt ook schapen- en geitenmelk toegevoegd. Vaak wordt robiola verpakt in bladeren om het te beschermen maar ook om een smaakje te geven. Hier met kastanje- en groenekoolbladeren. Robiola smaakt naar vers melk met een zeer pittige noot.

Un bel cesto di formaggi porzionati e avvolti nel fieno fresco e profumato.
~~~~~
Een mooi mand met stukjes kaas en vers, geurig hooi.

Il fieno non solo dà aroma al formaggio ma serve anche a proteggerlo dall'ambiente esterno.
Il Seirass del Fen non è un formaggio ma una ricotta, che viene fatta con il siero della lavorazione della toma. Il seirass viene messo a scolare in sacchetti appesi, da qui la forma tondeggiante. Poi viene salato e legato ancora più stretto per fargli perdere tutta l'acqua. Alla fine viene avvolto nel fieno fresco.

Hooi geeft niet alleen aroma's aan kaas maar is ook nuttig om deze te beschermen van externe factoren.
De Seirass del Fen is geen kaas maar een ricotta, die gemaakt wordt door stremsel toe te voegen aan de wei die overblijft nadat toma is gemaakt. Seirass wordt in zakjes gedaan en opgehangen om uit te lekken, waardoor het zijn ronde vorm verkrijgt. Daarna wordt het met zout bestreken en nog strakker in zijn zak gezet om al zijn overtollig water te verliezen. Aan het einde wordt seirass met hooi gewikkeld. Seirass heeft een zeer uitgesproken, intense smaak die je niet verwacht in een ricotta.

Il Castelmagno è forse il formaggio piemontese più conosciuto e apprezzato anche all'estero. Viene prodotto in forme di circa 5 kg con latte crudo di mucche di razza piemontese. A volte può avere delle venature blu. Buonissimo questo qui nella foto, prodotto con latte d'alpeggio. Ha un sapore molto intenso che rimane a lungo.
Il risotto con il Castelmagno è un classico della ristorazione piemontese.
~~~~~~
Castelmagno is waarschijnlijk de meest bekende en beroemde Piemontese kaas, ook in het buitenland. Het wordt gemaakt in vormen van circa 5 kg met rauwe melk van koeien van de Piemontese ras. Soms heeft het een blauwe schimmel, zoals gorgonzola, maar dan is het nog tien keer lekkerder. Deze in de foto, superlekker, is gemaakt met de melk van koeien die in de Alpen grazen (latte d'alpeggio). De smaak is erg intens, een kruimeltje is genoeg om minutenlang smaak in je mond te geven.
Risotto met Castelmagno is een klassiek in vele Piemontese restaurants.